Ὅταν ὁ Ὀδυσσεὺς ἐγκλωβίζεται μέσα στὸ σπήλαιον τοῦ Πολυφήμου, φαινομενικῶς ἡ διέξοδος εἶναι ἀνύπαρκτος.
Καὶ εἶναι ἀνύπαρκτος διότι ὁ Πολύφημος εἶναι ὁ κατέχων τὴν δύναμιν καὶ τὸ …κλειδί τῆς ἐξόδου.
Παρὰ ταὔτα ἀν τί νὰ ἀπελπισθῇ ἤ νὰ τρομάξῃ, παραμένει ψύχραιμος καὶ …σκέπτεται!!!
Ἡ σκέψις, ἡ ἀνάλυσις, ἡ διερεύνησις τῶν δεδομένων καὶ τῶν πιθανοτήτων εἶναι ἀναγκαία σὲ στιγμὲς δύσκολες. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι
Γιατί ῥωτάμε «τί κάνεις;» ἐάν δέν ἐνδιαφερόμεθα πραγματικά γιά τόν ἄλλον;
Γιατί ῥωτάμε τί κάνεις; ἂν δέν ἐνδιαφερόμαστε πραγματικά γιά τόν ἄλλον;
Εἶναι μιὰ ἀλλόκοτος φράσις, ποὺ οἱ ἄνθρωποι ἀνταλλάσσουν μεταξύ τους, σεβόμενοι ἕνα ἐθιμοτυπικὸ τελετουργικό…
Μία φράσις ποὺ λέγεται ἐπειδὴ πρέπει νὰ εἰπωθῇ. Συνέχεια
Λίγη Ἑλλάδα νὰ ἐπιτρέπαμε στὴν ζωή μας…
Λίγη… Τόση δά…
Ἴσα γιὰ νὰ νοιώσουμε τὶς μυρωδιές της… Τὸ κρασί της… Τὸ λιόδενδρο… Τὸν Ἥλιο της…
Τὸ γλέντι μὲ τὴν παρέα… Τὴν Καλημέρα ποὺ χάσαμε…
Λίγο… Ἴσα γιὰ νὰ πατήσουμε σὲ κοινὸ τόπο…
Ἴσα γιὰ νὰ τραγουδήσουμε καὶ πάλι τὰ ἴδια τραγούδια…
Ἴσα γιὰ νὰ ἐντοπίσουμε τὸν κοινό μας στόχο…
Στὸν δρόμο γιὰ τὴν ἐλευθερία πρῶτα τὸν ἑαυτόν μου ἀντιμάχομαι!
Πρῶτα πρέπει νὰ ἐλέγξω τὰ πάθη μου καὶ νὰ τὰ χειραγωγήσω.
Πρῶτα πρέπει νὰ ἀπεκδυθῷ τῶν πλαστῶν ἀναγκῶν μου καὶ νὰ ἀναγεννηθῶ μόνον μὲ τὶς πραγματικές μου ἀνάγκες, ἀφήνοντας πίσω μου ὅλα τὰ φτιασίδια καὶ τὰ τεχνητά στολίδια… Σὲ αὐτὸν τὸν πόλεμο, ὅπως καὶ σὲ κάθε πόλεμο, ὁ πολεμιστὴς πρέπει νὰ μπορῇ νὰ κουβαλᾶ ΜΟΝΟΝ τὰ ὅπλα του καὶ τίποτα περσισσότερο…
Πρῶτα πρέπει νὰ καθαρθῷ ἀπὸ συνήθειες, ἤθη κι ἔθιμα τῆς πολυετοῦς σκλαβιᾶς μου, ἀναγνωρίζοντάς τες, καὶ μετὰ νὰ θεωρήσω πὼς ναί, ἔχω δικαίωμα στὴν ἐλευθερία…
Περὶ Ἐλευθερίας.
Ὁ Ζεύς, λέγει ὁ φιλόσοφος ποιητὴς Ὅμηρος, ὑστερεῖ τὸ ἥμισυ τοῦ λογικοῦ ἀπὸ ἕνα λαὸν ὑποδουλωμένον, εἰς τρόπον ὅπου γίνεται ἀντιληπτός, ὅτι ἐνόμιζεν τοὺς δούλους νὰ εἶναι μιᾶς διαφορετικῆς φύσεως, καὶ πολλὰ κατωτέρας ἱκανότητος ἀπὸ τοὺς ἐλευθέρους.
Τόσον δὲ ἀναγκαίαν τὴν ἐλευθερίαν ἔκρινε εἰς τὸν ἄνθρωπον, ὅπου χωρὶς αὐτὴν δὲν μποροῦσε νὰ ὀνομασθῇ ἄνθρωπος.
Ἡ ἐλευθερία λοιπόν, ὦ Ἕλληνες, εἰς ἡμᾶς εἶναι, ὡς ἡ ὅρασις εἰς τοὺς ὀφθαλμούς.
Ἂν ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι ἐλεύθερος, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γνωρίσῃ τὴν διαφοράν του ἀπὸ τὸν δοῦλον, καὶ ἐξακολούθως εἶναι ἀναγκαῖον πρᾶγμα εἰς τὸν δοῦλον νὰ γνωρίσῃ τὴν ἐλευθερίαν, διὰ νὰ μισήσῃ τὴν δουλείαν, καὶ νὰ τὴν ἀποστραφῇ.
Νοσταλγοῦμε ἥρωες ἐπεὶ δὴ βλέπουμε γύρω μας νάνους…
Μᾶς ἔλειψαν…
Μᾶς κούρασε ἡ ἀναμονὴ ἐκείνων τῶν ὁλίγων καὶ σημαντικῶν καὶ σπουδαίων ποὺ θὰ μᾶς τραβήξουν ἀπὸ τὴν μετριότητα καὶ ἀπὸ τὴν ἀδράνεια καὶ θὰ μᾶς ὁδηγήσουν στὴν μάχη καὶ στὴν νίκη…
Μά κι ἐμεῖς;
Εἵμαστε ἐμεῖς ἕτοιμοι γιά νά ἀκολουθήσουμε τόν ἡγέτη καί τόν ἥρωα καί τόν κάθε ἕνα πού εἶναι ἕτοιμος νά θυσιαστῇ γιά τό κοινό καλό;
Εἴμαστε ἕτοιμοι νά τόν ἀναγνωρίσουμε καί νά τοῦ δόσουμε χῶρο νά κινηθῇ ἐλεύθερα;
Ὑπάρχει χῶρος γιά αὐτόν στίς κοινωνίες μας; Ὑπάρχει πιθανότης νά ἀποφασίσῃ, ἐὰν φυσικὰ ὑπάρχῃ, νά δόσῃ τό παρόν; Θά ἤθελε νά ἡγηθῇ σέ ἔναν σκορπισμένο καί διαλυμένο στρατό; Ἤ θά τρομάξῃ καί θά παραμείνῃ στήν ἀφάνεια;