Ἐδῶ καὶ πολὺ καιρὸ ἔχω ἀποφασίσει νὰ περιορισθῶ στὸ νὰ ἀναπαράγω ὅσο τὸ δυνατὸν περισσότερα θέματα ποὺ ἀποσκοποῦν στὴν αὐτογνωσία μας καὶ στὸν αὐτοπροσδιορισμό μας. Αὐτὸ βέβαια δὲν σημαίνει πὼς δὲν μπαίνω καὶ σὲ θέματα εἰδησεογραφίας, διότι οὔτως ἤ ἄλλως, εἶναι ἡ καθημερινότης μας. Εἶναι αὐτὴ ποὺ μᾶς ἐπηρεάζει συνολικῶς, ἀλλὰ ἀπὸ ἐμᾶς ἐξαρτᾶται τὸ ἐὰν θὰ μᾶς ἐπηρεάζῃ μὲ τρόπον τέτοιο ποὺ νὰ γινόμεθα καλλίτεροι ἤ σιγὰ σιγὰ νὰ βουλιάζουμε.
Τὸ νὰ ἑστιάζω σὲ καταστροφικὲς εἰδήσεις διαρκῶς μὲ βλάπτει, μὲ καταθλίβει καὶ μὲ ὁδηγεῖ στὸ νὰ αἰσθάνομαι ἐγκλωβισμένη. Κάτι ποὺ δὲν συμβαίνει. Ἤ ὀρθότερα, ποὺ δὲν πρέπει νὰ συμβαίνῃ.
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι
«Τὸ νόημα τῆς ζωῆς».
«Το νόημα της ζωής» από έναν καθηγητή φιλοσοφίας…
Ένας καθηγητής φιλοσοφίας εμφανίστηκε στην τάξη του με ένα μεγάλο χάρτινο κουτί. Χωρίς να μιλήσει, πήρε από την χάρτινη κούτα ένα άδειο γυάλινο βάζο και άρχισε να το γεμίζει με πέτρες. Οι μαθητές τον κοιτούσαν με απορία. Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλες, ρώτησε:
– Είναι γεμάτο το βάζο;
Και οι μαθητές απάντησαν:
– Ναι, είναι γεμάτο.
Τὸ φορτίο.
Ήταν κάποτε ένας κακός άνθρωπος που τον έλεγαν Μπεν Σάντοκ. Η σκοτεινιασμένη του ψυχή δεν μπορούσε να χαρεί το καλό και το όμορφο. Οι σκέψεις, τα συναισθήματα και οι πράξεις του κινούνταν σε τόσο σκοτεινές περιοχές, που οτιδήποτε ήταν όμορφο και υγιές δεν μπορούσε να το αντέξει. Μοναδική του χαρά ήταν το να καταστρέφει.
Κάποια μέρα περπατούσε σε μια όαση, όταν το κακό βλέμμα του έπεσε πάνω σ’ ένα τρυφερό φοινικόδεντρο, που ήταν ακόμη μικρό σε ηλικία και χαιρόταν που μεγάλωνε. Χαρούμενο κουνούσε τα φύλλα του με τον αέρα και απολάμβανε την ύπαρξή του.
Ο Μπεν Σάντοκ πήρε μια βαριά πέτρα και την έβαλε ακριβώς πάνω στην τρυφερή κορφή του νεαρού δέντρου Συνέχεια
Ἔτσι θὰ γίνῃ καὶ πάλι Πατρίδα μας ἡ Ἑλλάς!
Πρὸ χθὲς λοιπὸν ἀναζητοῦσα μερικὲς εἰκόνες γιὰ τὸν Νικηταρᾶ. Ξέρετε, αὐτὲς ποὺ ὅλοι γνωρίζουμε.
Τὸν Νικηταρᾶ μὲ τὸ σπαθί… Σὲ νεαρὴ ἡλικία… Ἡλικιωμένο…
Καὶ ξαφνικὰ βλέπω αὐτό:
Τί διαβάζετε;
Τό πασιφανές;
Ναί, κι ἐγὼ τὸ πασιφανὲς διαβάζω!!!
Μόνον ποὺ βλέπω καὶ μίαν ὑπογραφὴ ἐκεῖ δίπλα….
Κέλτικοι σταυροὶ καὶ τριαλαρὶ τριαλαρό… Δὲν κατάλαβα….
Θυμήθηκα ὅμως μίαν ἄλλην φωτογραφία, ποὺ εἶχα δημοσιεύσῃ πρὸ ἡμερῶν. Συνέχεια
Τὰ καρφιά.
Ήταν κάποτε ένα μικρό αγόρι που ήταν πολύ οξύθυμο. Ο πατέρας του, του έδωσε μια σακούλα με καρφιά και του είπε:
– Κάθε φορά που θα χάνεις την ψυχραιμία σου, πρέπει να καρφώνεις ένα καρφί στο φράχτη…
Την πρώτη μέρα το αγόρι κάρφωσε 37 καρφιά στο φράχτη, όμως τις επόμενες εβδομάδες, καθώς μάθαινε να ελεγχει τον θυμό του, ο αριθμός των καρφιών που κάρφωνε στο φράχτη μειωνόταν. Έτσι ανακάλυψε Συνέχεια
«…τρῶνε ἀπὸ ἐμᾶς, καὶ μένει καὶ μαγιά…»
Δυστυχῶς οἱ περισσότεροι νομίζουν πὼς μπόρα εἶναι καὶ θὰ περάσῃ αὐτὸ ποὺ ζοῦμε…
Ἔτσι νομίζουν.
Ὅμως δὲν εἶναι ἔτσι.
Οὔτε μπόρα εἶναι, οὔτε καὶ θὰ περάσῃ…
Εἶναι ἡ ἐξακολούθησις τῆς γενοκτονίας, πού, ἐπισήμως, ἐξεκίνησε ἀπὸ τὸν Κεμάλ, ἐξηκολούθησε μὲ τὸν πατερούλη καὶ ἔκλεισε, σὰν κύκλος, μὲ τὴν κατοχή.
Ὅμως ἐπαναλαμβάνω…
Δὲν εἶναι ἔτσι.
Οἱ γενοκτονίες ἀμέτρητες στὴν ἱστορία μας. Ἀμέτρητες. Ἀτελείωτες.
Ἀπὸ ὅπου κι ἐὰν πιάσουμε τὴν ἱστορία μας θὰ τὶς ἀνακαλύψουμε…