Ὁ ἁλυσοδεμένος ἐλέφας…

Ο αλυσοδεμένος ελέφαντας, απόσπασμα από το βιβλίο του Jorge Bucay με τίτλο «Να σου πω μια ιστορία»

– Δεν μπορώ του είπα. Δεν μπορώ!

 

– Σίγουρα; με ρώτησε αυτός.
– Ναι. Πολύ θα ήθελα να μπορούσα να σταθώ μπροστά της και να της πω τι νιώθω… Ξέρω, όμως, ότι δεν μπορώ!!!

Ο Χόρχε κάθισε σαν το Βούδα πάνω σ΄ εκείνες τις φρικτές μπλε πολυθρόνες του γραφείου του χαμογέλασε, με κοίταξε στα μάτια και, χαμηλώνοντας τη φωνή όπως έκανε κάθε φορά που ήθελε να τον ακούσουν προσεκτικά, μου είπε:

– Να σου πω μια ιστορία… Και χωρίς να περιμένει να συμφωνήσω, ο Χόρχε άρχισε να αφηγείται:

Συνέχεια

Οἱ χρήσιμες καταιγίδες…

Ἡ βροχὴ ἦλθε γιὰ λίγη ἰσοῤῥοπία…
Καθαροὶ προχωρῆστε…
Στὸν Ἥλιο ποὺ θὰ σκάσῃ, σκᾶστε χαμόγελο…
Ἔτσι κι ἀλλοιῶς, ἐὰν δὲν σοῦ ἀρέσῃ ὁ καιρὸς τώρα, περίμενε ἁπλᾶ λίγα λεπτά…
Συνέχεια

18 Μαΐου 1828. Δροσουλίτες. Ἡ μάχη τοῦ Φραγγοκαστέλλου

Επιμέλεια κειμένου Ρίκη  Ματαλλιωτάκη
Κοντά στην απροσκύνητη χώρα των Σφακίων, λίγα μόλις μέτρα πιο πέρα από την ακτή που ξεψυχά το κύμα του Λιβυκού, κι εξίσου λίγα από τους πρόποδες που φωλιάζουν  μερικά από τα αετίσια Σφακιανοχώρια, ορθώνει την ύπαρξη, του σε σχήμα παραλληλόγραμμου,  ένα καστέλι (πύργος) άριστα μέχρι σήμερα διατηρημένο. Το Φραγκοκάστελλο.
Δυο σειρές πολεμίστρες περιζώνουν τα μέχρι σήμερα απείραχτα, όπως τουλάχιστον δείχνουν εξωτερικά, τείχη του  και η πύλη του  βρίσκεται κατά την μεριά της θάλασσας σαν στόμα αγριεμένου θεριού.
 
Ο θρύλος του γεφυριού της Άρτας (ολημερίς το κτίζανε  τη νύχτα το γκρέμιζαν) γίνεται κι εδώ παραλλαγμένη πραγματικότητα αφού κάπως έτσι οι Σφακιανοί με μπροστάρηδες τα έξη  αδέλφια Πατσούς, εμπόδιζαν τους Βενετούς να Συνέχεια

«Κάθομαι ἐδῶ καὶ πλάθω τοὺς ἀνθρώπους σύμφωνα μὲ τὴν μορφή μου».


Ὁ Νοῦς νοεῖ τὸν ἑαυτὸν του ὡς κράτιστος καὶ ἡ νόησίς του εἶναι τῆς νοήσεως νόησις.
Ἀριστοτέλης [Μετὰ τὰ Φυσικά 1074b.15–1075a.10].Προμηθέας:
Κάθομαι ἐδῶ καὶ πλάθω τοὺς ἀνθρώπους σύμφωνα μὲ τὴν μορφή μου. Μία ρᾶτσα ποὺ νὰ μοῦ μοιάζῃ, διὰ νὰ πονάῃ καὶ νὰ κλαίῃ, διὰ νὰ χαίρεται καὶ νὰ ἀπολαμβάνῃ, καὶ διὰ νὰ μὴν σὲ σέβεται, ὅπως κι᾿ ἐγώ!
Συνέχεια

Ἡ πανούκλα κι ὁ ἰατρός.

Ήταν κάποτε ένας γιατρός. Μια μέρα φεύγοντας από την πόλη που έμενε για να πάει σε μια άλλη γειτονική όπου είχε δουλειά, συνάντησε την πανούκλα που έμπαινε. Σταμάτησε και την ρώτησε: «Πάλι εδώ; Τι ήρθες να κάνεις;»

Και η πανούκλα απάντησε: «Είναι η σειρά μου».

«Πόσους θα πάρεις αυτή τη φορά;» ρώτησε ο γιατρός.

«Λίγους, γύρω στους χίλιους», απάντησε η πανούκλα.

Μετά από μια εβδομάδα ο γιατρός (έχοντας ενημερωθεί εν τω μεταξύ για την κατάσταση στην πόλη του) επέστρεψε, και στην είσοδο της πόλης αντάμωσε την πανούκλα που έφευγε

Συνέχεια

Εἶναι δύσκολο νά εὕρῃς αὐτό πού θέλεις;

Λοιπόν, ἐὰν εἶναι δύσκολο, τότε ναί, κακῶς ἀναζητοῦμε. Διότι κάθε ἐπιλογή μας θέλει ὧρες κι ὧρες ἀναλύσεως, ἐρεύνης, προβληματισμῶν, ἀγωνίας, φόβου, ἀνασφαλείας… 
Ἄρα ἡ ζωὴ  εἶναι μία κόλασις καὶ πολὺ καλὰ θὰ κάνουμε νὰ τὴν παρατήσουμε ἥσυχη…. Νὰ μὴ τὴν κουράζουμε καὶ νὰ μὴ μᾶς κουράζῃ…

Ἐάν ὅμως δέν εἶναι ἔτσι;
Συνέχεια