«Ξένε ποὺ μόνος κι ἔρημος
σὲ ξένους τόπους τρέχεις,
πές μου, ποιὸς εἶναι ὁ τόπος σου
καὶ ποιὰ πατρίδα ἔχεις;»
«Τὴ μακρινὴ πατρίδα μου
πάντα ποθῶ στὰ ξένα.
Ἐκεῖ τὰ χρόνια τῆς ζωῆς
περνοῦν εὐλογημένα.
Ἐκεῖ κι ὁ θάνατος Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι
Τό κόκκινο κουμπί
Πρίν ἀπό χρόνια σέ κάποια ἰστοσελίδα διάβασα τήν παρακάτω ἱστορία:
Κάποτε ὑπῆρχε ἕνα πολύ ἀγαπημένο ζευγάρι. Θά μποροῦσαν νά εἶναι πολύ εὐτυχισμἐνοι ἀλλά ἐκεῖνοι πίστευαν ὅτι γιά νά συμπληρωθῇ ἡ εὐτυχία τους καί νά μή τούς λείπῃ πιά τίποτα σέ αὐτήν τήν ζωή ἦταν τά πλούτη.
Κάποια στιγμή γνώρισαν ἕναν πολύ παράξενο ἄνθρωπο ὁ ὁποῖος τούς ἔδωσε ἕνα κουτί ἐπάνω στό ὁποῖο ὑπῆρχε ἕνα κόκκινο κουμπί καί τούς εἶπε: «Σᾶς χαρίζω αὐτό τό κουτί. Ἄν ποτέ θελήσετε νά συμπληρώσετε τήν εὐτυχία σας, ἔτσι ὅπως νομίζετε, πατῆστε τό κόκκινο κουμπί. Θά ἀποκτήσετε πάρα πολλά χρήματα ἀλλά κάποιος ὁ ὁποῖος δέν γνωρίζετε θά χάσῃ τήν ζωή του».
Πέρασαν μερικά ἀκόμα χρόνια Συνέχεια
Πῶς θά κτίσω τό αὔριο;
Ἐδῶ καὶ πολὺ καιρὸ ἔχω ἀποφασίσει νὰ περιορισθῶ στὸ νὰ ἀναπαράγω ὅσο τὸ δυνατὸν περισσότερα θέματα ποὺ ἀποσκοποῦν στὴν αὐτογνωσία μας καὶ στὸν αὐτοπροσδιορισμό μας. Αὐτὸ βέβαια δὲν σημαίνει πὼς δὲν μπαίνω καὶ σὲ θέματα εἰδησεογραφίας, διότι οὔτως ἤ ἄλλως, εἶναι ἡ καθημερινότης μας. Εἶναι αὐτὴ ποὺ μᾶς ἐπηρεάζει συνολικῶς, ἀλλὰ ἀπὸ ἐμᾶς ἐξαρτᾶται τὸ ἐὰν θὰ μᾶς ἐπηρεάζῃ μὲ τρόπον τέτοιο ποὺ νὰ γινόμεθα καλλίτεροι ἤ σιγὰ σιγὰ νὰ βουλιάζουμε.
Τὸ νὰ ἑστιάζω σὲ καταστροφικὲς εἰδήσεις διαρκῶς μὲ βλάπτει, μὲ καταθλίβει καὶ μὲ ὁδηγεῖ στὸ νὰ αἰσθάνομαι ἐγκλωβισμένη. Κάτι ποὺ δὲν συμβαίνει. Ἤ ὀρθότερα, ποὺ δὲν πρέπει νὰ συμβαίνῃ.
«Τὸ νόημα τῆς ζωῆς».
«Το νόημα της ζωής» από έναν καθηγητή φιλοσοφίας…
Ένας καθηγητής φιλοσοφίας εμφανίστηκε στην τάξη του με ένα μεγάλο χάρτινο κουτί. Χωρίς να μιλήσει, πήρε από την χάρτινη κούτα ένα άδειο γυάλινο βάζο και άρχισε να το γεμίζει με πέτρες. Οι μαθητές τον κοιτούσαν με απορία. Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλες, ρώτησε:
– Είναι γεμάτο το βάζο;
Και οι μαθητές απάντησαν:
– Ναι, είναι γεμάτο.
Τὸ φορτίο.
Ήταν κάποτε ένας κακός άνθρωπος που τον έλεγαν Μπεν Σάντοκ. Η σκοτεινιασμένη του ψυχή δεν μπορούσε να χαρεί το καλό και το όμορφο. Οι σκέψεις, τα συναισθήματα και οι πράξεις του κινούνταν σε τόσο σκοτεινές περιοχές, που οτιδήποτε ήταν όμορφο και υγιές δεν μπορούσε να το αντέξει. Μοναδική του χαρά ήταν το να καταστρέφει.
Κάποια μέρα περπατούσε σε μια όαση, όταν το κακό βλέμμα του έπεσε πάνω σ’ ένα τρυφερό φοινικόδεντρο, που ήταν ακόμη μικρό σε ηλικία και χαιρόταν που μεγάλωνε. Χαρούμενο κουνούσε τα φύλλα του με τον αέρα και απολάμβανε την ύπαρξή του.
Ο Μπεν Σάντοκ πήρε μια βαριά πέτρα και την έβαλε ακριβώς πάνω στην τρυφερή κορφή του νεαρού δέντρου Συνέχεια
Ἔτσι θὰ γίνῃ καὶ πάλι Πατρίδα μας ἡ Ἑλλάς!
Πρὸ χθὲς λοιπὸν ἀναζητοῦσα μερικὲς εἰκόνες γιὰ τὸν Νικηταρᾶ. Ξέρετε, αὐτὲς ποὺ ὅλοι γνωρίζουμε.
Τὸν Νικηταρᾶ μὲ τὸ σπαθί… Σὲ νεαρὴ ἡλικία… Ἡλικιωμένο…
Καὶ ξαφνικὰ βλέπω αὐτό:
Τί διαβάζετε;
Τό πασιφανές;
Ναί, κι ἐγὼ τὸ πασιφανὲς διαβάζω!!!
Μόνον ποὺ βλέπω καὶ μίαν ὑπογραφὴ ἐκεῖ δίπλα….
Κέλτικοι σταυροὶ καὶ τριαλαρὶ τριαλαρό… Δὲν κατάλαβα….
Θυμήθηκα ὅμως μίαν ἄλλην φωτογραφία, ποὺ εἶχα δημοσιεύσῃ πρὸ ἡμερῶν. Συνέχεια