Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι

Τραγικός, μοναχικός δρόμος ἤ πορεία πρός τήν ἀπελευθέρωσιν;

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

 

Κάποτε, πρὸ τριάντα μηνῶν περίπου, κάποιοι γραφικοί, παλαβοί, ἄσχετοι μεταξύ των, εὑρέθησαν ἔξω ἀπὸ τὴν βο(υ)λή πρὸ κειμένου νὰ διαμαρτυρηθοῦν γιὰ ἕνα νομοσχέδιον ποὺ ἐψηφίζετο, τὸ ὁποῖον τελικῶς (ἐν συνεχείᾳ) ἐκρίθῃ ἀντισυνταγματικόν ἀπὸ τὸ ΣτΕ…
Τότε λοιπόν, ἔξω ἀπὸ τὴν βο(υ)λή, ἦταν μόλις μερικὲς ἐκατοντάδες νοματαίων…
Μία χούφτα ἄνθρωποι…
Ἐὰν ἐξαιρέσουμε τοὺς χρυσαυγίτες, (ποὺ οὔτως ἤ ἄλλως θὰ πήγαιναν, ἀλλὰ λίγοι συνετάσσοντο μαζύ τους)  μαζὺ καὶ κάτι παπποῦδες ποὺ προασπίζοντο τὴν δόξαν τοῦ 1940, καθῶς καὶ τὸν Χαντζάρα,  οἱ ὑπόλοιποι ἦσαν μετὰ βίας 300-500 γραφικοί!

Συνέχεια →

Ἴδια ὑλικά…

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Mὲ τὰ ἴδια ὑλικὰ ἄλλοι στήνουν παράδεισο γύρω τους καὶ ἄλλοι ἀνοίγουν κόλασι.
Ἀπὸ τὰ μάρμαρα τῆς Πεντέλης οἱ ἀρχαῖοι ἔφτιαξαν τὸν Παρθενῶνα.
Ἀπὸ τὰ ἴδια μάρμαρα ἄλλοι φτιάχνουν νεροχῦτες! Συνέχεια →

Μὰ δὲν θέλω νὰ σοῦ ἀποδείξω κάτι!

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ποιός σοῦ εἶπε πώς θέλω νά σοῦ ἀποδείξω κάτι;
Ποιός σοῦ εἶπε πώς ξημεροβραδιάζομαι μέ τήν ἀνάγκη νά σέ πείσω;
Γιατί πιστεύεις πώς ἔχω τόσο μεγάλον πόθο νά σέ κάνω νά σκέπτεσαι ὅπως σκέπτομαι ἐγώ; Συνέχεια →

Πῶς ἐξημερώνετε ἕνα θηρίο;

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

«Δεν μπορώ» του είπα. «Δεν μπορώ!»
«Σίγουρα;» με ρώτησε αυτός.
«Ναι. Πολύ θα ήθελα να να μπορούσα να σταθώ μπροστά της και να της πω τι νιώθω… Ξέρω, όμως, ότι δεν μπορώ!!!»
Ο Χόρχε κάθισε σαν το Βούδα πάνω σ΄ εκείνες τις φριχτές μπλε πολυθρόνες του γραφείου του. Χαμογέλασε, με κοίταξε στα στα μάτια και, χαμηλώνοντας τη φωνή όπως έκανε κάθε φορά που ήθελε να τον ακούσουν προσεκτικά, μου είπε:
«Να σου πω μια μια ιστορία…»  Συνέχεια →

Ἀγόγγυστα!

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Μιὰ μάσκα δὲν εἶναι ἀπαραιτήτως ἕνα ξένο σῶμα ἐπάνω σου…
εἶναι ἁπλᾶ ἄλλο ἕνα κομμάτι σου…
Εἶναι δύσκολο νὰ μὴ πρέπῃ νὰ δείξῃς τὰ συναισθήματά σου.
Ὄχι γιατί δὲν ἔχεις αἰσθήματα…
μὰ γιατί πρέπει νὰ πορεύεσαι τὸν Δρόμο ὅπως ἁρμόζει σὲ ἕναν πολεμιστή… Συνέχεια →