Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι

Ὅταν δὲν καταλαβαίνει κάποιος Ὅμηρο, τὸν …μεταποιεῖ σὲ κάτι ποὺ καταλαβαίνει!

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Βέβαια, μὴν περιμένετε νὰ τὸν ….μετατρέψῃ σὲ κάτι πραγματικό.
Αὐτὸ εἶναι ἄλλο θέμα. 
Σημασία ἔχει πὼς τὸν κόβει, τὸν ῥάβει, τὸν ξηλώνει κατὰ πῶς τὸν βολεύει καὶ κατὰ πῶς τοῦ ὑπαγορεύει ἡ ἀμάθειά του, ἡ ἀντίληψίς του καὶ τὰ …πάθη του.
Κάθισε λοιπὸν ἡ μανδὰμ Μαντλὶν Μϊλερ καὶ διάβασε Ὅμηρο. 
Τὸ τὶ κατάλαβε βέβαια εἶναι ἄλλη ὑπόθεσις. Ὄχι πάντως τοῦ Ὁμήρου!
Διότι ἐὰν ἦταν τοῦ Ὁμήρου θὰ συζητούσαμε γιὰ Ὅμηρο καὶ ὄχι γιὰ τὴν μανδάμ!

Ἀλλαγὴ φιλοξενητοῦ.

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ζητᾶμε συγγνώμη ἀπὸ τοὺς φίλους ἀναγνῶστες, ἀλλὰ προέκυψε ἕνα θέμα μὲ τὸν προηγούμενο server ποὺ μᾶς φιλοξενοῦσε καὶ πρὸς τοῦτο ἀναγκαστήκαμε νὰ ἀλλάξουμε κάποιοια πράγματα.
Ἤδη ἡ σελίδα λειτουργεῖ μερικῶς, ἀνεβαίνουν ὅλα τὰ ἄρθρα στὴν θέσιν ποὺ ἦταν καὶ πιστεύουμε πὼς ἔως τὸ βράδυ θὰ εἶναι ὅλα ἐν τάξει.

Εὐχαριστοῦμε γιὰ τὴν κατανόησιν.

Φιλονόη ἐκ τοῦ Φιλονόη καὶ Φίλοι.  

Κάθε ἔκφρασις τῆς ζωῆς ἐμπεριέχει καὶ τὸν θάνατό της…

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

 Ἔτσι καὶ ἡ Ὕβρις…
 Θέλουμε δὲν θέλουμε, ἀκόμη καὶ ἡ Ὕβρις εἶναι μία, λανθάνουσα, ἔκφρασις τῆς ζωῆς.

Ἡ Ἥλιος εἶναι μία ἔκφρασις τῆς ζωῆς καὶ τῆς Φύσεως.
Ἀλλὰ κι ἐμεῖς οἱ Ἄνθρωποι εἴμαστε μία ἔκφρασις τῆς ζωῆς καὶ τῆς Φύσεως…
Τὰ πάντα γύρω μας, στὸν κόσμο ποὺ ἀντιλαμβανόμεθα, ἤ και ποὺ δὲν ἀντιλαμβανόμεθα, εἶναι ἐκφράσεις τῆς ζωῆς καὶ τῆς Φύσεως. Συνέχεια →

Φλόγες….

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Καύσων…
Ἀφόρητος ἡ αἴσθησις τοῦ βάρους ποὺ σοῦ προκαλεῖ τὸ παραμικρὸ ἄγγιγμα, ἂν αὐτὸ δὲν εἶναι τὸ χάδι μιᾶς δροσερῆς πνοῆς ἀνέμου…
Ἀφόρητος ἡ αἴσθησις τοῦ νὰ εὑρίσκεσαι μέσα στὶς φλόγες…
Ἀφόρητος ἡ αἴσθησις τοῦ πυρετοῦ ποὺ προκαλεῖ ἡ καυτὴ ἀνάσα ἐπάνω στὴ σάρκα σου…
Ἀφόρητο τὸ ἀγκάλιασμα τῆς φλόγας, ὅταν ἐσὺ εἶσαι μαθημένος στὴν ἀκινησία τοῦ πάγου…

Ἐκτὸς καὶ ἄν …
ἡ Φλόγα τῆς δικῆς Σου Ὑπάρξεως κάνει τὶς φλόγες τῆς κολάσεως νὰ φαίνονται ἁπλᾶ… παγετῶνες…

Συνέχεια →

Ὁ ἀληθινός μας ἑαυτός.

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ὅταν ἤμαστε παιδιά, προβάρουμε «ῥόλους» ἐνηλίκων, βιαζόμενοι νὰ μεγαλώσουμε…
Ὅταν ἤμαστε μεγάλοι, «φορᾶμε» παιδικὲς συμπεριφορές, ἐνθυμούμενοι τὴν ἀνεμελιὰ τῶν παιδικῶν μας χρόνων, θέλοντας νὰ ξανὰ γίνουμε παιδιά …

Καὶ οὐδέποτε εἴμαστε εὐτυχισμένοι μὲ τὸ ΤΩΡΑ, συμβιβαζόμενοι μὲ τὸ ὅτι κάθε ἐποχὴ καὶ κάθε Ἑαυτός μας στὴ Διάβασι τοῦ Χρόνου καὶ στὸ Ταξείδι τοῦ Χώρου ἔχει τὸ δικό του, Μαγικὸ Χαρακτῆρα…

Ἴσως ὅταν καταφέρουμε νὰ συμβιβασθοῦμε μὲ τὸν Ἀληθινὸ μᾶς Ἑαυτό, σὲ ὅλα τὰ ἄπειρα σημεῖα τοῦ Χωροχρόνου…
νὰ γίνουμε Ἀληθινὰ εὐτυχισμένοι …

Συνέχεια →

Ἡ παγίδα τῆς ἐξαρτήσεως στὴν ἀνατροφὴ τῶν παιδιῶν.

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ὁ Γουέην Ντῦρ εἶναι ἀπὸ τοὺς ἀγαπημένους μου συγγραφεῖς, σὲ θέματα ἀνατροφῆς παιδιῶν καὶ αὐτογνωσίας.
Γιὰ πολλὰ χρόνια μελετοῦσα τὰ βιβλία του.
Σήμερα σᾶς παρουσιάζω ἕνα ἀπόσπασμα ἀπὸ αὐτά, ἐλπίζοντας φυσικὰ νὰ φανῇ ἐξ ἴσου χρήσιμον καὶ σὲ ἐσᾶς ὅπως ἔχει φανεῖ ἐδῶ καὶ χρόνια σὲ ἐμέναν.

Συνέχεια →