Εἶναι κάτι γνωστότατον στοὺς κύκλους τῶν ἐπιστημόνων, κι ὄχι τῶν σκιτζήδων.
Οἱ ἔρευνες ἔχουν ξεκινήσει ἐδῶ καὶ πάρα πολλὰ χρόνια, ἀλλὰ συνήθως, λόγῳ τοῦ μένους τῆς κοινοπραξίας ΜΠΙΛΝΤΕΡΜΠΕΡΓΚ-ΕΛΙΑΜΕΠ, ἀποσιωπόνται ἀπὸ τὸ πλατὺ κοινό.
Δὲν εἶναι πάντως κάτι ποὺ μποροῦν νὰ κρύψουν.
Ὅλο καὶ περισσότερες φωνὲς ἀνᾲ τὸν πλανήτη ὑψώνονται καὶ ξεκαθαρίζουν τὸ μέγεθος τοῦ ψεύδους, μὲ τὸ ὁποῖον μᾶς ἔχουν ποτίσει.
Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι
Παιδεία ἐστί…
Γράφει ο Νατσιός Δημήτρης, δάσκαλος.
Ίσως ο λόγος μου, σήμερα, να είναι επιτάφιος, επικήδειος επάνω στο άταφο σώμα της Παιδείας μας, της πάλαι ποτέ Εθνικής και νυν νεοταξικής και καλύτερα δαιμονικής. “Το κακό θα έρθει από τους διαβασμένους” έλεγε ο Πατροκοσμάς… και το κακό ήρθε!
Ἡ Φύσις ξέρει…
Πρὸ μερικῶν ἡμερῶν ἕνας τσαλαπετεινός, σχετικὰ μικρός, ἔκανε τσάρκα στὴν αὐλή μας. Τὸ πετεινὸ δὲν μποροῦσε νὰ πετάξῃ καὶ πάσχιζε νὰ ἀποφύγῃ τοὺς πιθανοὺς κινδύνους τρέχοντας, μὲ ὅλες του τὶς δυνάμεις. Τὰ παιδιὰ τῆς γειτονιᾶς ἔσπευσαν νὰ τὸν μαζέψουν καὶ νὰ τὸν προστατεύσουν. Τοῦ ἔφτιαξαν μία φωλίτσα, ἀπὸ κλούβα, τοῦ ἔβαλαν μέσα τροφὴ καὶ νερὸ καὶ κάθισαν πέριξ νὰ τὸν καμαρώνουν. Ἤθελαν νὰ τοῦ δώσουν χρόνο νὰ μπορέσῃ νὰ θεραπευθῇ ἀπὸ ἕνα τραῦμα στὰ φτερά του, καὶ μετὰ νὰ τὸν ἀφήσουν ἐλεύθερο.
Ἐὰν γνωρίζῃς τὰ Ἑλληνικά, τὰ ὑπόλοιπα εἶναι εὔκολα!
Ἕνας νεαρὸς ἄντρας, ὁ Alex Rawlings, μόλις 20 έτῶν, διαβάζει, ἀντιλαμβάνεται κι ὁμιλεῖ ἔντεκα γλῶσσεες!!! Ἔντεκα!Οὔτε μία, οὔτε δύο, οὔτε τρεῖς!
Ἑλληνικά, Ἀγγλικά, Γαλλικά, Ἰταλικά, Ἰσπανικά, Ῥωσσικά, Ἑβραϊκά, Γερμανικά, Καταλανικά, Ὁλλανδικὰ καὶ Ἀφρικανολλανδικά. Κι ὅπως τὸ πάει, συντόμως θὰ γνωρίζῃ κι ἄλλες τόσες.
Ἀρχὴ …..ἀγῶνος ἡ τῶν ὀνομάτων ἐπίσκεψις.
Γενικῶς ἀντίστασις; Εἰδικῶς ἀντίστασις; Συνειδητοποιημένη ἀντίστασις; Πρὸς τί;
Συζητοῦσα μὲ μίαν καλή μου φίλη φίλη ἐχθὲς τὸ βράδυ. Ἀγανακτισμένη, ἐξοργισμένη, θυμωμένη ἡ φίλη μου. Ὅπως κι ὅλοι μας δῆλα δή…
Πήγαμε λοιπὸν μίαν μεγάλη βόλτα καὶ προσπαθούσαμε νὰ κατανοήσουμε ἡ μία τὸν λόγο καὶ τὴν σκέψι τῆς ἄλλης. Κάποιαν στιγμὴ τὴν ἐρωτῶ: «τί σημαίνει γιὰ ἐσένα δίκαιον;»
Κι ἐκεῖ ἀρχίζει νὰ μοῦ ἀραδιάζει διάφορα. Λίγο ἀπὸ ὅλα. Ὅμως μόνη της κατέληξε στὸ οὐσιαστικὸτερον συμπέρασμα:
«ὁ καθεῖς ἐξ ἡμῶν ἔχει τὸ δικό του δίκαιον»!
Χαρήκαμε ἰδιαιτέρως τώρα. Ὄχι μὲ τὴν διαπίστωσι τῆς φιλενάδας μου. Αὐτονόητον ἦταν κάτι τέτοιο. Μὲ τὴν διαπίστωσι τῆς ἀδυναμίας μας νὰ ὁρίσουμε τὸ ἁπλούστερον! Γιὰ παράδειγμα: «τί εἶναι δίκαιον»;
