Τὰ ἔγραφα κι ἐγὼ ἐχθές….
Δυσφορῶ μόνον μὲ τὴν ἀδικία, ὄχι μὲ τοὺς «Ὀλυμπιακοὺς ἀγῶνες».
Γιὰ ἐμέναν δὲν ὑφίσταται θέμα Ὀλυμπιακῶν Ἀγώνων, ἐφ΄ ὅσον ὅλος ὁ πλανήτης ἀντιλαμβάνεται μόνον ὀλυμπιακὰ παιχνίδια.
Ἄλλως τέ, οἱ πραγματικοὶ Ἀγῶνες δὲν ἔχουν ἐπιστρέψει ἀκόμη στὸν τόπο ποὺ τοὺς γέννησε….
Σιγὰ σιγά..
Συνέχεια
Τῆς Ἑλλάδος μου ὁ Μέγας Κόσμος
ξανὰ γιὰ νὰ κτισθῇ…
Συνέχεια
Οἱ περισσότεροι ἀπό ἐμᾶς ἀντιλαμβανόμαστε τὴν βίαν σὰν κάτι ἒντονον καὶ ξαφνικόν. Σὰν κάτι ποὺ μᾶς βγάζει ἀπό μίαν κατάστασιν ἡρεμίας καὶ συχνά ἀνατρέπει τὴν καθημερινότητάν μας.
Ὃμως, παρατηρῶντας προσεκτικά τὰ ὃσα συμβαίνουν εἰς τὸν πλανήτην γενικότερα καὶ εἰδικότερα εἰς τὴν χώραν μας, διαπιστώνουμε πώς μὲ κάποιον τρόπον, ἀρκετές φορές δὲν ἒχουμε τὴν δυνατότηταν νὰ τὴν ἀναγνωρίσουμε, ὃταν μᾶς ἀσκεῖται.
Θεωρῶντας πώς βία εἶναι κάθε τι (τοὐλάχιστον) ποὺ δὲν συνάδει μὲ τούς φυσικούς νόμους, λαμβάνοντας ἐπίσης ὑπ’ ὂψιν μας τὴν πραγματικήν ἒννοιαν τοῦ ὃρου κι ὂχι αὐτὸ ποὺ ἲσως νὰ ἒχει ἐπικρατήσει στὴν ἀντίληψιΝ μας, διαπιστώνουμε συχνά ἒκπληκτοι, πώς ἒχουμε πέσει θύματα βίας καὶ βιασμοῦ σὲ πολύ περισσότερες περιπτώσεις ἀπό αὐτές ποὺ με τὴν κοινή μας λογική ἀναγνωρίσαμε. [Βία= …………., χρήσις δυνάμεως πρὸς καταναγκασμόν, σπουδή, βιά ……. (Λεξικόν Δημητράκου, ἐκδόσεις Γιοβάνη, σελ. 304, Ἀθῆναι 1970) ] Συνέχεια
Στό βιβλίο μου “Ἀλαλία, ἤτοι τό σύγχρονο γλωσσικό μας πανόραμα”, εἶχα καταγράψει τήν ἕως τότε ἄγνωστη φράση τοῦ Λένιν: “Ἄν θέλεις νά ἐξαφανίσεις ἕνα λαό, ἐξαφάνισε τή γλῶσσα του”. Ἀπό τό 1976 (“μεταρρύθμιση” Ράλλη) ἕως σήμερα ἡ ἑλληνική γλῶσσα τελεῖ ὑπό ἐξάτμιση. Μέ τή νέα ἀγραμμάτιστη γραματική τῆς Ε’ καί ΣΤ’ Δημοτικοῦ, πού ἔθεσε σε κυκλοφορία τό ὑπουργεῖο πνευματικῆς ἡμιπληγίας, ἡ ἑλληνική γλῶσσα ὁδηγεῖται στό ἀπόσπασμα.
Ὅπως συχνά ἔχουμε γράψει ἡ Γραμματική εἶναι ἡ γεωμετρία τοῦ λόγου. Γεωμετρώντας τό λόγο, γεωμετρεῖ καί τή σκέψη. Δημιουργεῖ σύνθετο λόγο καί στοχασμό. Μέ τό νέο “ἐγχειρίδιο” γραμματικῆς Συνέχεια
Εἶχα πρὸ ἡμερῶν τηλεφωνηθεῖ μὲ τὸν Κωστή, παλιόφιλο, πρὸ κειμένου νὰ τοῦ εὐχηθῶ.
Ὁ Κωστῆς δὲν ἔχει διαδίκτυον ἀλλὰ διαβάζει τὰ κείμενά μου.
Γιὰ τὴν ἀκρίβειαν, τοῦ τὰ διαβάζει ὁ Γιώργης, ἐπίσης παλιόφιλος.
Κοιτάω αυτό το μωρό και φαντάζομαι πόσα ακόμα όμοια του θα πεινάσουν αυτόν τον χειμώνα. Αν στο θέαμα αυτού του παιδιού με αυτά τα ματάκια δεν συγκινείται κανείς, τότε είμαι βέβαιος πως είναι άψυχος! Ντροπή μας ως ανθρωπότητα που υπάρχουν παιδάκια που πεινάνε στον 21ο αιώνα της τεχνολογίας και της επιστημονικής ανάπτυξης. Τι να το κάνουμε που πήγαμε στο Φεγγάρι; Που ανακαλύψαμε το μποζόνιο, που εφήυραμε το αυτοκίνητο, το αεροπλάνο, τους υπολογιστές τα κινητά και όλα αυτά τα άχρηστα πράγματα, τι να τα κάνουμε όλα αυτά; Μας κάνουν καλλίτερους Συνέχεια
