Παλαμήδης

 

Ο Παλαμήδης ήταν ήρωας της Τρωικής εκστρατείας,εφευρέτης, συγγραφέας και δημιουργός. Ήταν γιος του Ναύπλιου και της Ησιόνης και ξεχώριζε για τη σοφία του. 

 Στον Παλαμήδη αποδίδονται η επινόηση των μέτρων και των σταθμών, η διαίρεση του έτους σε ώρες ημέρες και μήνες και η εφεύρεση διαφόρων παιχνιδιών (επιτραπέζιων και στρατηγημάτων) που ονομάζονται και του Παλαμήδους ή αθύρματα ή πεσσοί ή πεττοί. 

   Το όνομα Παλαμήδης

   Όπως είναι γνωστό τα ονόματα που έδιναν οι πρόγονοί μας στα νεογέννητα παιδιά τους κατά την τελετουργία της ονοματοθεσίας τους, εξέφραζαν κατά κανόνα Συνέχεια

Ἡ Ἑλλὰς εἶναι δική μου ὑπόθεσις!

Χρόνια τώρα παλεύω μὲ τὰ φαντασματά μου…
Παιδούλα ἀκόμη, ὅταν ὅλοι ἔκαναν αὐτό, ἐγὼ ἔκανα τὸ ἄλλο…
Ὅταν ὅλοι ἐδιάλεγαν κοινὸν δρόμο, ἐγὼ ἐδιάλεγα τὸν δικό μου…
Ὅταν ὅλοι ταξείδευαν παρέα, ἐγὼ ταξείδευα μόνη μου… Συνέχεια

Κι ὅμως, θὰ νικήσουμε!

Ἐλευθερία ἢ Θάνατος; (Θάνατος γιὰ κάθε τὶ καὶ κάθε ἕναν ποὺ ἐπρόδωσε!)

Ἐλευθερία ἢ Θάνατος; (Θάνατος γιὰ κάθε τὶ καὶ κάθε ἕναν ποὺ ἐπρόδωσε!)

Μιλήσαμε μὲ τὸν Κωστῆ! Πολὺ θυμωμένος! Πάρα πολύ!
Γλῶσσες πύρινες ξερνοῦσε τὸ στόμα του!
«Μᾶς ξεπούλησαν! Τὰ πούλησαν ὅλα! Μᾶς ἔκλεψαν τὸ παρόν, τὸ μέλλον καὶ μᾶς ἔθαψαν διὰ παντὸς τὰ ὄνειρα!!!»
Χαμογελοῦσα! Δὲν μποροῦσα νὰ τὸν σταματήσω μὲ ὁποιονδήποτε τρόπο!!!
Ἦταν τόσο θυμωμένος ποὺ ἀδυνατοῦσε νὰ συζητήσῃ! Μονόλογο ἔκανε! Ἕναν ἀπελπισμένον μονόλογο!
Συνέχεια

Ἐκέρδισε ἢ ἔχασε;

χθς τ πρωΐ σύντροφός μου εὑρέθη σ να πολυκατάστημα γι κάποιες γορές. Τν ρα το ταμείου, νας παππος μπρός του, δν μποροσε ν ποφασίσ τ θ πρεπε  ν φαιρέσ π τ ψώνια του, πρ κειμένου ν μπορέσ ν πληρώσ.
Βλέπετε, διέθετε μόλις 5 ερ, κα ο γορές του ἐστοίχιζαν 6,15 ερ. 
ταμίας στν κοσμάρα της, περίμενε τν παππούλη ν εὕρῃ τ χρήματα ν ποφασίσ τ δν θ πάρ μαζύ του.  
Δν μποροσε σ καμμίαν τν περιπτώσεων ν συνειδητοποιήσ τ δρμα πο ἐπαιζετο μπρός της. πλς περίμενε ν ποφασίσ παππος ποιό τρόφιμο δν θ ἐπλήρωνε. Βλέπετε διαφορ το 1,15 ερ ταν πλς να  ταμειακν λλειμμα… Συνέχεια

Ὕπαγε ὁπίσω μου lifestyle!

Μὲ τὸ παρακάτω συμφωνῶ… 
Μᾶς καθρεπτίζει… 
Ἐμεῖς, ποὺ χαιρόμαστε μὲ τὴν κατάῤῥευσι τοῦ συστήματος, μήπως θά ἔπρεπε νά κυττάξουμε μέσα μας καί νά καταλάβουμε πόσο πολύ ἔχουμε συνδράμει στήν στήριξί του;
Ναί, φταῖνει οἱ Κωστόπουλοι καὶ οἱ Λαλάκηδες καὶ οἱ Λάκηδες…
Κι ἐμεῖς ποῦ ἤμασταν; Κοιμόμασταν; Συνέχεια

Τό μοιράζομαι ἤ τό θάβω;

Πρὸ μερικῶν ἡμερῶν μὲ τὸν φίλο μου τὸν Κωστῆ συζητούσαμε διάφορα γιὰ τὶς ἀνθρώπινες σχέσεις. Μιλούσαμε γιὰ τὸ ἐὰν καὶ κατὰ πόσον μᾶς χρειάζεται νὰ μοιραζόμεθα ποὺ μᾶς πονοῦν μὲ τοὺς φίλους μας. Ὁ Κωστῆς ἰσχυρίζετο πὼς δὲν χρειάζεται νὰ κοινοποιοῦμε στοὺς φίλους μας τὰ προβλήματά μας καὶ τὰ συναισθήματά ποὺ ἀποῤῥέουν ἀπὸ αὐτά. Αὐτό, κατὰ τὸν Κωστῆ, μεγαλώνει τὸν πόνο καὶ τελικῶς τραβᾶ σὲ μᾶκρος μία διαδικασία. Δῆλα δή, ἰσχυρίζετο πὼς αὐτὸ μᾶς κρατᾶ δεσμίους μέσα στὸ πρόβλημα γιὰ μεγαλύτερα διαστήματα.

Συνέχεια