Καί ποῦ θά τούς εὔρουμε; Ἤ μήπως ἤδη τούς ἔχουμε; Κι ἐάν τούς ἔχουμε, γιατί δέν τούς ἀναγνωρίζουμε;
Ἡ ἀλήθεια εἶναι πὼς συμβαίνουν ταὐτοχρόνως δύο τινά: καὶ τοὺς ἔχουμε καὶ δὲν τοὺς ἔχουμε. Κι αὐτὸ διότι γιὰ νὰ ἀναγνωρισθῇ, καθολικῶς, κάποιος ὡς Στρατηγός, πρέπει νὰ ἀποδείξῃ πὼς μπορεῖ καὶ νὰ εἶναι Στρατηγός. Μὰ ἀκόμη, ἐπὶ τῆς οὐσίας, μάχες ἐμεῖς δὲν ἔχουμε δώση, σὲ συλλογικὸ ἐπίπεδον. Οἱ ὅποιες μάχες δίδονται, παραμένουν, γιὰ τὴν ὤρα, σὲ ἐπίπεδον ἀτόμων. Δῆλα γίνονται ἀπὸ …«γραφικοὺς» ποὺ εἴτε γελοιοποιῶνται εἶτε περιθωριοποιῶνται εἶτε ἀκόμη καὶ θαυμάζονται, ἀλλὰ παραμένουν μοναχικοὶ ἀγωνιστὲς σὲ ὄλους τοὺς τομεῖς τῆς ζωῆς τους. Συνέχεια
Κι αὐτὴ ἡ ὀδὸς ἐπιλέγεται βάσει μόνον ἑνὸς κριτηρίου: πόσο ἕτοιμοι εἴμεθα νά ὑπερασπισθοῦμε τούς βαθμούς ἐλευθερίας μας;
Ὄχι εἰς βάρος τῶν ἄλλων. 
Γιὰ κάθε ἐνδεχόμενον…
Ὑπάρχουν ἐμπόδια, θεωρητικῶς, ἀνυπέρβλητα ποὺ ὅταν τὰ συναντοῦμε εἶναι, πρακτικῶς, ἀδύνατον νὰ τὰ ξεπεράσουμε. Αὐτὰ τὰ ἐμπόδια, πραγματικὰ ἢ φανταστικά, εἶναι, ὡς ἀνυπέρβλητα, ἱκανὰ νὰ μᾶς παγιδεύσουν σὲ ἀδιέξοδα. Πρὸς τοῦτον καὶ μᾶς γεννοῦν