Κυττᾶς γύρω σου καὶ τρομάζεις, διότι ἡ ἀξιοπρέπεια ἐγκαταλείπει ἕναν λαὸ κι ἕναν τόπο…
Ντρέπεται κι αὐτή… Ἀποχωρεῖ… Κάποιοι, ἐλάχιστοι, ποὺ ἀκόμη τολμοῦν νὰ τὴν ὑπερασπίζονται, φαντάζουν γραφικοὶ ἢ ἀκόμη καὶ ἀντικοινωνικοί… Μὰ αὐτοί, οἱ ἐλάχιστοι, δὲν πατοῦν στὴν ἀσφάλεια καὶ στὴν ὁμοιομορφία της ἰσοπεδωτικότητος… Πατοῦν στὸ Ὄνειρο καὶ στὴν Τόλμη του…
Ἀλλά πῶς νά διαφυλαχθῇ ἡ Ἀξιοπρέπεια ἀπό δεσμῶτες;
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι
Ὥρες προσεκτικῆς προετοιμασίας…
Ὅλοι μας γνωρίζουμε μέσα μας πὼς ἡ θύελλα, ἐντὸς τῆς ὁποίας ἐδῶ καὶ χρόνια εἰσήλθαμε, κορυφώνεται ἐντὸς ὀλίγου χρονικοῦ διαστήματος. Τὸ γνωρίζουμε καλὰ καὶ καθημερινῶς, ὅσο οἱ καταῤῥεύσεις κμεγιστοποιοῦνται, τόσο περισσότερο συνειδητοποιοῦμε πὼς μὲ σύντροφο τὴν ἀγωνία καὶ τὸν φόβο δὲν θὰ μπορέσουμε να ἀντιμετωπίσουμε τὰ ὅσα ἔρχονται. Κι ἐπεὶ δὴ ἀκριβῶς ἀγνοοῦμε τὸ μέγεθος καὶ τὸ εἶδος αὐτῶν ποὺ ἔρχονται, εἶναι πολὺ περισσότεροι οἱ τομεῖς τῆς προετοιμασίας μας, ἀρχῆς γενομένης πάντα ἀπὸ τὴν ἐσωτερική μας. Συνέχεια
Νά εἶναι Δύσις ἤ Ἀνατολή;
Θά ‘ναι Δύσις, γιά θά ‘ναι Ἀνατολή;
Μὰ κι ἂν ἀνάψῃς φάρο δὲν γελᾶς τὴν Δύση γιὰ τὴν Ἀνατολή… Συνέχεια
Βολεύει πολύ ἡ ἄγνοια;
Βολεύει… Βολεύει τόσο ὅσο νὰ ἀκροβατοῦμε ἀκόμη καὶ μεταξὺ ζωῆς καὶ θανάτου…
Ἡ (ἀριστοτελικὴ) «κατὰ συνθήκην ἄγνοια» εἶναι ἀποτέλεσμα πολλῶν παραγόντων, μά, κυρίως, κάποια ἀδυναμίας, ὄχι ἀπαραιτήτως νοητικῆς.
Συνέχεια
Βλακεία ἀπροσμέτρητος; «Τοξικότης …ἀρνητικῆς ἐνεργείας»; Ἤ ἁπλῶς …δειλία; (γ)
Ἐπεὶ δὴ πρόκειται γιὰ ἀπολύτως προσωπικὲς ἀπόψεις,
σκέψεις καὶ συμπεράσματα, ἀπαγορεύεται πλήρως κάθε ἀναδημοσίευσις ἀπὸ διάφορες ἱστοσελίδες καὶ …«γυπαετούς»!!!
Συζητήσαμε (μονόλογος ἦταν, ἀλλὰ ἂς μὴ τὸ κάνουμε θέμα…!!!)… γιὰ τὴν Εὐθύνη καὶ τὸν ῥόλο της στὶς ἀνθρώπινες σχέσεις, ὅπως φυσικὰ καὶ γιὰ τοὺς ῥόλους ποὺ παίζουμε ἀπὸ παιδιά ἔως καὶ τὸ τέλος μας, μὲ προεκτάσεις σὲ κάθε ἐπίπεδο καὶ εἴδους σχέσεων. Ῥόλους ποὺ παίζουμε εἴτε κατὰ μόνας εἴτε ἀπὸ κοινοῦ μὲ τοὺς γύρω μας. (Οἱ ῥόλοι πάντα παίζονται κατὰ τὴν διάρκεια τῶν συναλλαγῶν-συναναστροφῶν μας.) Ῥόλους «ἐπιλέγουμε» ὅταν σὲ κάποιες συναλλαγές-σχέσεις αἰσθανόμεθα ὀλίγιστοι* γιὰ νὰ τὶς διαχειρισθοῦμε.
Μποροῦμε λοιπὸν νὰ προχωρήσουμε λίγο παρὰ πέρα…
Κι ἐδῶ ἔχω νὰ καταθέσω μερικὲς ἐνδιαφέρουσες παρατηρήσεις μου.
Ἔχετε ἀκούσει κάτι γιά «τοξικούς ἀνθρώπους» καί «τοξικές σχέσεις»; Χμμμ… σίγουρα κάτι θὰ ἔχετε ἀκούσει.
Τί σημαίνει «τοξικός ἄνθρωπος»; Σὲ γενικὲς γραμμὲς εἶναι αὐτὸς ποὺ ἐπιχειρεῖ νὰ δηλητηριάσῃ κάθε θετικὴ σκέψιν, νὰ ἀποσυντονίσῃ κάθε καλὴ προσπάθεια καὶ νὰ διαλύσῃ κάθε ὄμορφο σχεδιασμό. Συνήθως αὐτοί, οἱ «τοξικοὶ ἄνθρωποι» δροῦν αὐτοματοποιημένα, δίχως νὰ «βουτοῦν τὴν γλῶσσα στὸ μυαλό των». Κι ἔτσι, ὅπου κι ὅταν αὐτοὶ οἱ «τοξικοὶ» ἀναλαμβάνουν δράσιν, ἀμέσως γύρω τους σκορπίζουν συμφορές. Παύουν καὶ οἱ καλοὶ σχεδιασμοὶ καὶ οἱ ὀνειροδομήσεις καὶ οἱ ὄμορφες σκέψεις. Ἐὰν δὲν καταφέρουν νὰ μᾶς ἐμποτίσουν κι ἐμᾶς μὲ τοὺς δικούς των φόβους δὲν ἡσυχάζουν.
Συνέχεια
Ὑπεύθυνοι εἴμαστε μόνον γιὰ τὶς δικές μας πράξεις
Ὄχι γιὰ τὶς πράξεις τῶν ἄλλων. Οὔτε κἂν γιὰ τὶς πράξεις τῶν παιδιῶν μας. Εἰδικῶς δὲ γιὰ τὰ παιδιά μας, γιὰ τὰ ὁποία οὔτως ἢ ἄλλως, λόγῳ τῆς γονεϊκῆς μας σχέσεως μαζύ τους, κουβαλᾶμε, σὲ ὅλην τὴν ζωή μας, μίαν εὐθύνη ποὺ περισσότερο τὰ βαραίνει καὶ τὰ πνίγει παρὰ τὰ ἀνακουφίζει, καθιστῶντας τα ἀνίκανα νὰ διαχειρισθοῦν καταστάσεις πού, σὲ κάποιες φορές, ἀφοροῦν ἀκόμη καὶ στὴν ἰδίαν τους τὴν ζωή. Συνέχεια