Λύσαμε ὅλα μας τὰ προβλήματα… Κάναμε τὴν Γῆ μας ἀπολύτως γαλάζιο πλανήτη…
Ἐπαύσαμε νὰ τὴν πληγώνουμε… Ἐπαύσαμε νὰ τὴν βρωμίζουμε… Νὰ τὴν καταστρέφουμε… Νὰ τὴν θεωροῦμε ξένη ἰδιοκτησία, τὴν ὁποίαν μποροῦμε μὲ κάθε δυνατὸν τρόπο νὰ τὴν ἰσοπεδώσουμε….
Κι ἐφ΄ ὅσον ὅλα αὐτὰ πλέον συμβαίνουν, ἐμεῖς εἴπαμε νὰ πᾶμε νὰ φτιάξουμε καὶ τὴν γειτονιά μας.
Διότι, τί ἀξία ἔχει ἕνα ἄριστα δομημένον σπίτι, ὅταν ἡ γειτονιά δέν εἶναι καθῶς πρέπει; Δέν πρέπει νά ἔλθῃ κι αὐτή νά δέσῃ μέ τό σπίτι; Νά γίνῃ κάπως …καθῶς πρέπει;
Εἶπαν λοιπὸν τὰ νούμερα ποὺ διαφεντεύουν τὶς τύχες μας πὼς πρέπει νὰ κάνουν …ἐργοτάξιον τὸν Ἄρη. Καὶ τελικῶς αὐτὸ ποὺ κατάφεραν ἦταν αὐτό:
Τί πασκίζουν νά κάνουν;
Συνέχεια →