Τὸ ἔχω πῆ πολλὲς φορές, ὅτι τὸ πιὸ ἀποτελεσματικὸ τέχνασμα γιὰ τὴν χειραγώγηση τῆς κοινῆς γνώμης στὰ χρόνια τῆς κρίσεως ἦταν ἡ ἐπίκλησις ἀνθρωπιᾶς καὶ μεγαθυμίας σὲ σχέση μὲ τὴν κατσίκα τοῦ γείτονος.
Μὲ ἄλλα λόγια τὸ γλυκερὸ καὶ ψυχοπονιάρικο παραμύθι, ποὺ παρουσίαζε ψευδῶς τὴν κοινωνία ὡς ἐνιαῖο σῶμα καὶ ἐπεχειροῦσε νὰ ὑπερασπίσῃ τὴν δῆθεν ἑνότητά της, ἐπικαλούμενο τὴν ἀνάγκη ἀποφυγῆς τοῦ «κοινωνικοῦ αὐτοματισμού», ἐξ αἰτίας τοῦ ὁποίου θὰ κινδυνεύαμε (καὶ καλά) νὰ στραφοῦμε ὁ ἕνας ἐναντίον τοῦ ἄλλου. Συνέχεια
Βλέποντας μόνον καὶ μόνον τὴν μία καὶ μοναδική, κατὰ κύριον λόγον, εἰκόνα ποὺ κυκλοφορεῖ γιὰ τὴν (φερομένη ὡς) «νεό-ναζιστική» ἐγχώριο (ποιός ἦλθε;) ὀργάνωσιν Combat 18 (Hellas), ἡ μοναδικὰ (στὰ ὅρια τῆς ὑστερίας) ἀντίδρασίς μας θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι ὁ ἔως δακρύων γέλως μας.