Γιατί πῆγε λέτε ὁ Ἀντωνάκης ὁ ἀνοικτομάτης στήν Κίνα; Γιά νά φέρῃ ἐπενδύσεις; Μᾶλλον ἔσκυψε στά τέσσερα, ὅπως συνηθίζει ἀκόμα καί στούς Κινέζους. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: πτωχοποίησις πληθυσμῶν
Κάθε ἐργάσιμη ἡμέρα 4.350 ἄνθρωποι χάνουν την δουλειά τους!
Αὐτό πού μοῦ κάνει ἐντύπωσι εἶναι, ὅ,τι ὅλες οἱ ἔρευνες καταγράφουν μόνον τούς μισθωτούς οἱ ὁποίοι ἔχουν ἤ δέν ἔχουν ἐργασία. Οἱ ἐπαγελματίες ἤ οἱ πρώην ἐπαγγελματίες, οἱ ὁποίοι εὑρίσκονται σέ χειρότερη θέσι διότι χρωστοῦν καί κινδυνεύουν νά καταλήξουν στήν φυλακή, δέν καταγράφονται πουθενά. Αὐτοί δέν εἶναι ἐργαζόμενοι; Ποιός τούς «ταΐζει», σήμερα; Δέν εἶναι τυχαῖο τό γεγονός ὅ, τι οἱ περισσότεροι ἀπό αὐτούς πού αὐτοκτονοῦν εἶναι ἐλεύθεροι ἐπαγγελματίες. Ἤ μήπως θά σωθοῦν μέ τό ψεύτικο ἐπίδομα πού ΔΕΝ θά τούς δώσῃ, στήν οὐσία, τό κράτος διότι δέν πληροῦν τίς παράλογες προϋποθἐσεις πού θέτει; Συνέχεια
Μία γενοκτονία ξεκινᾶ στὴν Βραζιλία. Ἀλλά τί μᾶς νοιάζει ἐμᾶς;
Ἔχουμε συνειδητοποιήσει πώς ὁ ἀέρας, τό νερό καί ἡ τροφή εἶναι ἀναφαίρετα δικαιώματα τοῦ κάθε ἀνθρωπίνου ὄντος; Ἔχουμε συνειδητοποιήσει πώς αὐτός ὁ πλανήτης ἔχει «φτιαχθεῖ» γιά νά μπορῇ νά θρέφῃ τούς ἀνθρώπους; Ἔχουμε συνειδητοποιήσει πώς κάθε προσβολή ἤ κάθε φθορά ἤ κάθε ἀσέβεια πρός τήν φύσι εἶναι κάτι πού θά ἐπιστρέψῃ συντόμως ἐπάνω μας;
Ὄχι. Δὲν τὸ ἔχουμε συνειδητοποιήσει.
Ἀν τί νὰ διαβιοῦμε φυσικῶς, διαβιοῦμε παρὰ φύσιν.
Ἀν τὶ νὰ διαβιοῦμε στὰ χωριά μας, διαβιοῦμε μέσα στὰ κλουβιά μας.
Συνέχεια
Τόσα γιὰ φαΐ, τόσα γιὰ νάνι, τόσα γιὰ κακά…
Τό εἴδαμε τό ὄνειρο; Ἤ ἀκόμη περιμένουμε κάποιαν βελτίωσι αὐτῶν πού συμβαίνουν γύρω μας;
Θά φτιάξουν τά πράγματα; Θά γίνουν καλλίτερα; Θά περάσῃ ἡ μπόρα;
Γιὰ νὰ δοῦμε…. Διότι κατὰ πῶς φαίνεται μάλλον ἔχουν προχωρήσῃ οἱ διαδικασίες δουλοποιήσεως
Κι ἐμεῖς περιμένουμε νὰ ἀλλάξῃ κάτι… Πρὸς τὸ …τέλος πάντων!
Στὴν Ἰρλανδία λοιπὸν τὰ ἔχουν δῇ ἀλλοιῶς….
Ἐὰν ἔχῃς δῶσε, ἐὰν δὲν ἔχῃς, πᾶρε…
Αὐτοὶ εἶναι οἱ Ἕλληνες!
Αὐτοὶ ἦσαν πάντα!
Αὐτοὶ θὰ εἶναι ὅπως κι ἐὰν ἔλθουν τὰ πράγματα!
Ἦταν κάποτε ἕνα σχολεῖο…
Πῶς νά ζεσταθοῦν αὐτά τά ποδαράκια;
Πρὸ μερικῶν ἐτῶν, ὅταν πρωτοεῖδα αὐτὲς τὶς φωτογραφίες, θυμήθηκα τὶς περιγραφὲς τῆς μητέρας μου καὶ τοῦ πατέρα μου, γιὰ τὶς συνθῆκες τῶν σχολείων ποὺ ἐφοίτησαν. Τραγικές! Ὑποδομὲς ἀνύπαρκτες ἔως ἐπιβαρυντικές, γιὰ τὰ παιδιά.
Κι ὅμως…
Ἡ μητέρα μου, ἄν καὶ στὸ χωριό της ὑπῆρχε μόνον μία αἴθουσα, γιὰ περισσότερα ἀπὸ 150 παιδιά, ἐδήλωνε πὼς ἡ λαχτάρα της ἦταν νὰ μάθῃ γράμματα.
Μόλις ἐτελείωνε τὸ σχολεῖο, ἔτρεχε στὰ χωράφια, μὲ τὰ ἀδέλφια της, καὶ πάντα, μέσα στὸ ταγάρι, μαζὺ μὲ τὸ ψωμί, ἤ τὸ παξιμάδι, ἦταν καὶ τὸ τετράδιο ἤ τὸ βιβλίο.