«Εἰς ἕνα κόσμον φυγάδων, ἐκεῖνος ποὺ πάει ἐμπρός, φαίνεται σὰν νὰ φεύγει»…
Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: σκέψεις
Μά ποιός κερδίζει ἀπό τά γενόσημα;
Μαθαίνω πὼς ὁ τΣΥΡΙΖΑ κατηγορεῖ τὸ Ἀδωναΐ γιὰ ἐξυπηρέτησι φαρμακοβιομηχανιῶν.
Μαθαίνω ἐπίσης πὼς τὸ Ἀδωναΐ κατηγορεῖ τὸν τΣΥΡΙΖΑ γιὰ ἐξυπηρέτησι φαρμακοβιομηχανιῶν.
Δὲν μπορῶ νὰ καταλάβω τὸ τί συμβαίνει… Ποιός ἐξυπηρετεῖ ποιόν; Θά μάθουμε; Συνέχεια
Ἔχουμε λοιπὸν συρθεῖ σὲ ἕναν νέο θρησκευτικὸ πόλεμο.
Ὁ,τιδήποτε εἶναι νέο ἔχει ἀξία μόνον καί μόνον ἐπειδὴ εἶναι νέο;
διότι πέραν ἀπὸ τὰ ἐξαιρετικὰ ἐνδιαφέροντα ποὺ ἀναφέρει, κυρίως θὰ ἤθελα νὰ σταθῶ καὶ νὰ σχολιάσω ἕνα θεμελιῶδες θρησκευτικὸ ζήτημα:
Ἡ ἄνοδος τοῦ παλαιοτέρου καπιταλισμοῦ (δηλαδὴ 17ος καὶ 18ος αἰ.) πέραν τοῦ ὅτι «καθόταν» ἐπάνω στὶς παλαιότερες ἀξίες τῆς ἐμπορικῆς κάστας, εἶχε ἕνα ἐντελῶς διαφορετικὸ χαρακτηριστικό: τὴν θρησκευτικὴ ὁπτικὴ Συνέχεια
Σάν ἀπελευθερωτές τοῦ Σήμερα ἤ σάν δυνάστες τοῦ Αὔριο;
Αὐτοὶ ποὺ πρὶν 40 χρόνια ἐφώναζαν γιὰ τὸ δικό τους Ψωμί, τὴν δική τους Παιδεία καὶ τὴν δική τους Ἐλευθερία, εἶναι οἱ ἴδιοι ποὺ σήμερα μας στεροῦν τὸ δικὸ μας Ψωμί, τὴν δική μας Παιδεία καὶ τὴν δική μας Ἐλευθερία.
Ἄραγε…
Φαῖδρος Μπαρλᾶς (1925-1975)
[Ἐν Ἔτει 2000]
Ὅταν μεγάλωσε, ἔμαθε πὼς ὁ πατέρας του
ἦταν κι αὐτός, «τὴ νύχτα ἐκείνη»,
στὸ Πολυτεχνεῖο. Ἡ θεία του ἡ Λιλή,
ὁ θεῖος του ὁ Μιχάλης, ἦταν κι αὐτοί,
«τὴ νύχτα ἐκείνη», στὸ Πολυτεχνεῖο.
Ὅλοι οἱ γνωστοί τοῦ μπαμπᾶ, ὅλες οἱ γνωστές τῆς μαμᾶς,
ἦταν κι αὐτοί, «τὴ νύχτα ἐκείνη», στὸ Πολυτεχνεῖο…
Τώρα, κάθε πρωΐ, καθώς κατηφορίζει τὴν ὁδό Πατησίων
κι ἀντικρύζει τὴν καγκελλόπορτα τὴν κλεισμένη «εἰς μνήμην».
στριφογυρίζει στὸ νοῦ του ἡ ἴδια ἀπορία:
«Πῶς διάβολο χώρεσαν ὅλοι αὐτοί ἐδῶ μέσα;…»
Ἄν δὲν κυνηγήσῃς τὰ ὄνειρα σου, κάποιαν ἡμέρα θὰ σὲ κυνηγήσουν αὐτά.
(Ιστορίες του Αδάμ)
Η Γενοβέφα ζούσε στο δώμα που βρισκόταν στην ταράτσα της πολυκατοικίας. Η μητέρα του Αδάμ έλεγε πως ήταν Ρωσσίδα ζωγράφος, αλλά ο πατέρας του προτιμούσε να τη λέει “τρελοκαλλιτέχνιδα”.
Ζούσε μόνη της και ήταν πολύ πιο μεγάλη από τη μητέρα του, αλλά όταν την πετύχαινε στο ασανσέρ είχε τα χείλη της κόκκινα και τα μάγουλα ροζ. Έβαζε τόσο πολύ άρωμα που ο Αδάμ έκλεινε τη μύτη του μέχρι να φτάσουν στον όροφο τους.
Φορούσε πάντα ένα κίτρινο φουλάρι στο λαιμό – “για να μη φαίνονται οι ζάρες”, έλεγε ο πατέρας του- και έβαφε κόκκινα τα αραιά μαλλιά της. Συνέχεια