Λίγους μῆνες πρὶν τὴν ἔξοδο, μιλήσαμε στὸ τηλέφωνο. Ἤξερα.
Εἶχα γράψει ἕνα θεατρικὸ . Γιὰ κείνην. Τῆς τὸ εἶπα.
Οἱ τελευταῖες της λέξεις «ΔΕ ΝΟΜΙΖΩ».
«Θὰ περιμένω» ἐπέμεινα. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: σκέψεις
Ὁ δαίμων τοῦ Θανάτου…
Ἐπίκαιρο μήνυμα (καὶ ὁ νοῶν νοείτω)…
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΑΖΡΑΗΛ
Σκέφτηκα (κάτι ποὺ τὸ παθαίνω κατὰ καιρούς):
Στὴ μαγεία ὅλοι καλοῦν δαίμονες – εἶναι, τὸ λιγότερο, μιὰ παραδοσιακὴ συνήθεια. Συνεπῶς, ἂν θέλω νὰ τηρήσω τὴν παράδοση, ἂν θέλω νὰ μάθω κάποια ἐπιπλέον μυστικὰ γιὰ τὸ τί συμβαίνει στὴν Ἑλλάδα σὲ αὐτὸ τὸ χῶρο, τί πιὸ φυσικὸ ἀπὸ τὸ νὰ καλέσω ἕνα δαίμονα καὶ νὰ τὸν ρωτήσω σχετικά; Ἄλλωστε, ἂν δὲν μπορεῖς νὰ ἐμπιστευτεῖς ἕνα δαίμονα, ποιόν μπορεῖς νὰ ἐμπιστευτεῖς;
Ἔτσι ἀποφάσισα νὰ καλέσω τον Ἀζραήλ! Συνέχεια
Ἐκεῖνο τὸ βλέμμα…
Τὸ βλέμμα ποὺ ἀποδεικνύει στὸν κατακτητὴν πὼς ἔχει ἤδη ἡττηθεῖ…
Ἐκεῖνο τὸ βλέμμα, κληροδότημα τῆς Σπαρτιάτισσας, ποὺ εὔχετο «ἤ τὰν ἤ ἐπὶ τάς»…
Ἐκεῖνο τὸ βλέμμα ποὺ δὲν ἐχάθη, ἐκρύβη μόνον καὶ περιμένει τὴν στιγμὴ γιὰ νὰ ξανὰ καρφώσῃ τὸν κατακτητὴ μὲ τὴν ἰδίαν περιφρόνησι…
Εἶναι τὸ βλέμμα τῆς γιαγιᾶς στὶς Σκουριές… Συνέχεια
Οἱ θλιμμένοι τροπικοὶ τῆς Πελοποννήσου 12
Μεσημέρι και κατεβαίνω βιαστικά την Πελοποννήσου. Ένας δρόμος οικεία θλιβερός σε όποιον έχει περπατήσει σε ελληνική πόλη. Αυτοκίνητα παρκαρισμένα πάνω στο στενό πεζοδρόμιο, καχεκτικές νεραντζιές και λαϊκές πολυκατοικίες που χτίστηκαν το ’60 από «λεβέντες» οικοδόμους, πολύ καιρό πριν τους πάρουν τις δουλειές τα φτηνά εργατικά χέρια που ήρθαν ξυπόλητα από την Αλβανία. Το ένα στα τρία καταστήματα κλειστό και τα «ενοικιάζεται» στη βιτρίνα έχουν πιάσει αράχνες. Οι άνθρωποι που προσπερνάω θλιμμένοι, βιαστικοί και άνεργοι σαν εμένα. Μόνη παρηγοριά η ζέστη. Δεκέμβρης και τα θερμόμετρα στα φαρμακεία δείχνουν 21 βαθμούς. Ευτυχώς, γιατί δεν υπάρχουν λεφτά για πετρέλαιο. Συνέχεια Κάτω τὰ ξερά σας ἀπὸ τὸ «ΟΧΙ».
Δεν ήταν δικοί σας πρόγονοι. Γι’ αυτό μη τρέξετε τις επόμενες ημέρες να βγάλετε από τα κομματικά σας μπαούλα τις γαλανόλευκες και μη γυαλίζετε τους ιστούς. Μη ψάχνετε τα πρωτόκολλα για το πού θα καθίσει ο καθένας από εσάς στις δεξιώσεις που θα χλαπακώσετε τόσο όσο θα έφθανε να ταϊστεί ο πληθυσμός της Αθήνας για όλη την διάρκεια της γερμανικής κατοχής.
Μην κάνετε τον κόπο να μάθετε παπαγαλία τον λόγο που θα σας γράψουν (για άλλη μια φορά) για το τι ήταν το «ΟΧΙ» γιατί αυτή η λέξη δεν μαθαίνεται. Αυτή την λέξη καλά θα κάνετε να μην την ακουμπήσετε ούτε με ένα από τα δειλά και τιποτένια κύτταρα του εγκεφάλου σας. Αυτή την λέξη δεν την αξίζετε. Ούτε οι μεν, ούτε οι δε Συνέχεια
Γιὰ τὸ συμφέρον τῆς Πατρίδος Μῆτσο μου…
Ρὲ τί δραστήρια ΣΔΟΕ ἔχουμε στὴν Ἑλλάδα, σὲ λίγα εἰκοσιτετράωρα εἴσεβαλε στὰ σεντούκια τῆς ἐπαράτου ΧΑ, τὸ μιαρὸ μόρφωμα τοῦ ἐθνικοσοσιαλισμοῦ τοῦ Χίτλερ! Εἶμαι ὑπερήφανος γι αὐτό, παιδιά μου, μὲ ”εσᾶς σαΐνια μου, μὲ τέτοια ὑπηρεσία θὰ διαπρέψουμε. Μόνο μιὰ μικρὴ λεπτομέρεια, πῶς δὲν τρέχετε ἢ δὲν τρέχει ἡ ὑπηρεσία σας μὲ τὴν ἴδια ταχύτητα, ἢ ἔστω μὲ τὴν ἐλαχίστη ταχύτητα τῆς χελώνας στὶς λίστες τῶν κλεφτῶν, στὰ σεντούκια τῶν κομμάτων καὶ ἂν τολμήσετε ἂς πᾶτε στὸν σοσιαλιστικὸ Περισσὸ τοῦ παππούλη Στάλιν. Μὰ τί λέω, ἔτσι εἶναι ἡ ἐντολή, τί νὰ κάνουμε, ἔτσι μᾶς διέταξαν καὶ φαίνεται πὼς αὐτὸ εἶναι τὸ συμφέρον τῆς πατρίδας!!! Συνέχεια