ΕΠΑΝΕΛΛΗΝΙΣΗ
Στὶς ἡμέρες μας ὅλο καὶ πιὸ ὀξὺ διαφαίνεται τὸ φαινόμενο τοῦ ἀφελληνισμοῦ τοῦ Ἔθνους μας σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα καὶ σὲ ὅλους τοὺς τομεῖς, μέχρι καὶ στὴν πιὸ «ἀσήμαντη» πτυχὴ τοῦ καθημερινοῦ μας βίου. Τὸφαινόμενοαὐτὸἴσωςξεκινᾶπολὺπρὶντὴνὀθωμανοκρατία, ἐνῶδιάφορεςἐκλεκτὲςμορφὲςτῆςνεότερηςἙλλάδος, ὅπωςὁΠερικλῆςΓιαννόπουλος, ὁἼωνΔραγούμης, ὁΦώτιοςΚόντογλουκαὶἄλλοι, ἀγωνίστηκαν γιὰ τὸ ζήτημα αὐτό. Συνέχεια
Ἐτοῦτος ὁ τσοπάνος τυλιγμένος τὴν προβιά του
ἔχει σὲ κάθε τρίχα τοῦ κορμιοῦ ἕνα στεγνὸ ποτάμι
ἔχει ἕνα δάσος βελανιδιὲς σὲ κάθε τρῦπα τῆς φλογέρας του Συνέχεια
Σάν τόν …διάβολο καί τόν …τρίβολο μαζύ; Λέτε νά ἀρχίσω ἀπό ἐδῶ καί πέρα, νά πιστεύω σέ …διαβόλους;
Ἡ Σοφία, φίλη ἀπὸ τὰ παλαιά, εἶχε καθηγήτρια τὴν Μαρία Ῥεπούση, τότε, ποὺ ἀκόμη ἐδίδασκε…
Ἡ Σοφία λοιπὸν ἔχει νὰ πῇ τὰ καλλίτερα γιὰ τὸ παρελθὸν τῆς μανδᾶμ. Ἰσχυρίζεται πὼς οὔτε ὁ …Πλεύρης θὰ τοὺς ἐμάθαινε νὰ ἀγαποῦν καὶ νὰ σέβονται τὴν ἱστορία μας, τόσο πολύ. Ἰσχυρίζεται ἀκόμη, καθὼς ἐπίσης κι ὅλοι οἱ παλαιοί της συμμαθητές, πὼς κάποιαν στιγμή, γιὰ ἀγνώστους λόγους (τοὺς ὁποίους θὰ ἀναζητήσουμε παρακάτω) ἡ Ῥεπούση ἔκανε στροφή. Πραγματικὴ κωλοτούμπα. Τόσο μεγάλη κωλοτούμπα ποὺ ἔχει τελικῶς ἀφήσῃ ἀφώνους καὶ τοὺς πρώην μαθητές της καὶ τοὺς συναδέλφους της ἀλλὰ κυρίως ἐμᾶς, ποὺ τὴν παρακολουθοῦμε κατὰ καιρούς. Συνέχεια
Καταναλώσετε. Αὐτὸ εἶναι τὸ μοναδικὸ ἀναφαίρετο δικαίωμα τοῦ νεοφιλελευθερισμοῦ.
Δὲν μᾶς ἐνδιαφέρουν τὰ ἔθνη, οἱ πολιτισμοί, οἱ κουλτοῦρες, ἡ τέχνη, οἱ θρησκεῖες, ἡ πνευματικότης. Αὐτὰ δὲν θὰ ἀποφέρουν κέρδος. Δὲν ἔχουν σχέσι μὲ τὴν ἐλευθέρα ἀγορά. Ἐμᾶς μᾶς ἐνδιαφέρει μόνο νὰ καταναλώνετε. Συνέχεια
Σήμερα θὰ ἀφήσω τὸν Νικόλα νὰ καταθέσῃ τὶς σκέψεις του καὶ νὰ μᾶς βοηθήσῃ νὰ ἀντιληφθοῦμε τὸ γιατὶ γινόμεθα τόσο εὔκολα θύματα μίας προπαγάνδας.
Γιατὶ κάποιοι «τσιμποῦν» εὐκολότερα καὶ κάποιοι ἄλλοι παραμένουν πιὸ ψύχραιμοι.
Εἶναι πάρα πολὺ σημαντικὸ νὰ καθαρίσουμε μέσα μας, ἰδίως τὶς σκέψεις μας!
Εἶναι ἀνάγκη νὰ ξεχάσουμε τοὺς τρόπους ποὺ σκεπτόμεθα ἔως ἐχθὲς καὶ νὰ ἐνισχύσουμε τὴν λογική μας, πρὸ κειμένου νὰ τῆς ἐπιτρέψουμε (ἐπὶ τέλους) νὰ ἀναλάβῃ δράσιν.
Δύσκολος δρόμος…
Ἰδίως ὅταν γνωρίζουμε πὼς τὸ μεγαλύτερον πρόβλημα τὸ ἔχουμε ἐμεῖς κι ὄχι οἱ ἄλλοι. Συνέχεια
τοῦ Δημήτρη Λιαντίνη
Ένας παπάς, και Κρητικός μάλιστα, στη μητρόπολη Κορίνθου, με κοίταζε κάποτε γλαρωμένος.
– Τι βλέπεις παπά;
– Έχω ένα όραμα, μου λέει. Να μαζέψω κάποτες λεφτά από τους ομογενήδες. Να σηκώσω εδώ στον Ισθμό, μπαίνοντας στο Μοριά να το βλέπουν ούλος ο κόσμος, ένα άγαλμα του απόστολου Παύλου. Ίσαμε πενήντα πήχες ψήλος, και βάλε.
– Σαν το άγαλμα της Ελευθερίας ε; του κάνω.
– Έτσι, μου λέει. Κι όλο έπαιρνε φωτιά.
– Και γιατί του Παύλου, δηλαδή; Και τόσο πελώριο;
– Μα …;για τις «Προς Κορινθίους» ντε!
– Τον ξέρεις τον Κολοσσό της Ρόδου; τον ερωτώ. Συνέχεια
