Δεξιός, ἀριστερός, κεντρῶος, σοσιαλιστής, φιλελεύθερος, ἐθνικιστής, ἀναρχικός, κομμουνιστής, χριστιανός, πατρῶος, μνημονιακός, ἀντι-μνημονιακός, διεθνιστής, εὐρωπαϊστής, προοδευτικός, συντηρητικός… Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: σκέψεις
Τὸ καθῆκον ἔγινε ἄγνωστος λέξις.
Ἀκούω ὅτι τὸ μεγαλύτερο σήμερα πρόβλημα τῶν νέων μας εἶναι ἡ ἀνεργία.
Διαφωνῶ. Ἐδῶ καὶ τριάντα χρόνια εἶναι ἡ … ἐργασία. Ὁ νέος δὲ φοβᾶται τὴν ἀναδουλειά, φοβᾶται τὴ δουλειά. Μιὰ οἰκογενειακὴ ἀντίληψη, ὅτι δουλειὰ εἶναι ὅ,τι δὲν λερώνει, ἐπεκτάθηκε καὶ στὸ νέο-σουσουδιστικὸ σχολεῖο μὲ εὐθύνη τῶν κομμάτων, ποὺ γιὰ λόγους ψηφοθηρίας ἀπεδύθησαν σὲ μιὰ χυδαία πολιτικὴ παιδοκολακείας, ἡ ὁποία μετὰ τὴ δικτατορία ἐξέθρεψε καὶ διαμόρφωσε δύο γενιές «κουλοχέρηδων» … παιδιῶν δηλαδὴ ποὺ δὲν μποροῦν νὰ χρησιμοποιήσουν τὰ χέρια τους -πέρα ἀπὸ τὴ μούντζα- γιὰ καμιὰ ἐργασία ἀπὸ αὐτὲς ποὺ ὀνομάζονται
χειρωνακτικές, ἐπειδή -τάχα- εἶναι ταπεινωτικές. Κι ἂς βρίσκεται μέσα στὴ λέξη «χειρῶναξ», σὰν δεύτερο συνθετικὸ τὸ «ἄναξ» ποὺ κάνει τὸν δουλευτή, τὸν ἄνακτα χειρῶν, βασιλιᾶ στὸ χῶρο του, βασιλιᾶ στὸ σπιτικό του, νοικοκύρη δηλαδή, λέξη ἄλλοτε ἱερὴ ποὺ ποδοπατήθηκε κι αὐτὴ μὲς στὴν ἀσυναρτησία μιᾶς πολιτικῆς ποὺ ἔδειχνε ἀριστερὰ καὶ πήγαινε δεξιὰ καὶ τούμπαλιν. Γι’ αὐτὸ τουμπάραμε… Συνέχεια
Χόρευε «ἀρκούδα»…
«Διότι φαΐ δὲν ἔχει…
Χόρευε ἀρκούδα ὄμορφα… Χόρευε ὅπως σοῦ βαρῶ τὸ ντέφι…
Χόρευε διότι ἐὰν δὲν χορεύῃς θὰ μείνῃς νηστική….
Πονάει ἡ πείνα ἀρκούδα… Πονάει….»
Συνέχεια
Ὀδυσσέας Ἐλύτης: Περί Εὐρώπης
«Τό πᾶν εὑρίσκεται στήν εὐγένια καί τήν ποιότητα, σέ ἀντίθεσι μέ τό μέγεθος καί τήν ποσότητα πού χαρακτηρίζουν τήν Δύσι»
«Οἱ εὐρωπαῖοι ἄντλησαν ἀπό τίς Ἑλληνικές Ἀξίες γιά νά φθάσουν στήν Ἀναγέννησι, ἀλλά ἡ Ἀναγέννησις ἡ δική τους εἶναι κάτι πολύ διαφορετικό ἀπό αὐτό πού θά μπορούσαμε νά εἴχαμε κάνει ἐμεῖς (οἱ Ἕλληνες) ἄν δέν μᾶς σταματοῦσε ἡ Συνέχεια
Ἡ Ἑλλὰς κάνει πρόβα στὸν «Καπιταλιστικὸ Κομμουνισμό».
Δέν ἔχετε ἀκούσῃ τήν ἔκφρασιν;
Τὸ γνωρίζω. Εἶναι νεολογισμός, ὅπως φυσικὰ καὶ τόσα ἄλλα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ σήμερα ἀντιμετωπίζουμε.
Ὅμως εἶναι ἡ πραγματικότης. Καὶ δὲν τὸ λέω ἐγώ, ποὺ οὔτε οἰκονομολόγος εἶμαι ἀλλὰ οὔτε καὶ μελετητὴς τῶν πολιτικῶν ἀποφάσεων. Τὸ λέει κάποιος ποὺ ἡ δουλειά του εἶναι ἀκριβῶς αὐτή: νὰ μελετᾷ, νὰ συγκρίνῃ καὶ νὰ συμπεραίνῃ ἐπὶ τῶν παραπάνω.
Πρὶν σᾶς ἀφήσω μὲ τὸν Παραδεισόπουλο, λίγες σκέψεις μου.
Ποιός μαζεύει σήμερα τό χρῆμα; Οἱ τράπεζες καί οἱ κρατικοί μηχανισμοί;
Συνέχεια
Ἦσαν ὅλοι δικτάτορες.
Ἕνας νεαρός, Στέλιο νομίζω τὸν ἔλεγαν, ἔπαιζε καλὴ Ἑλληνικὴ μουσική.
Μεταξὺ τῶν πολλῶν ποὺ ἔπαιξε ἦσαν καὶ τὸ «τῆς ἀμύνης τὰ παιδιά»….
Ὅταν ὅμως ἔπιασε νὰ παίζῃ καὶ νὰ τραγουδᾷ τὸ συγκεκριμένο κομμάτι, σὰν νὰ χαιρόταν διπλά. Σὰν νὰ εἶχει ψηλώσῃ κάτι πόντους.
Σὲ ἕνα μικρὸ διάλειμμα τὸν ἐπλησίασα.
Μία ἐρώτησις:
«γιατί ὁ Βενιζέλος ἔκανε κίνημα κι ὁ Μεταξᾶς ἔκανε χούντα ἤ ὁ Πλαστήρας δικτατορία»;
«Θὰ σοῦ ἀπαντήσω μετά», μοῦ λέει.
Ἀλλὰ δὲν μοῦ ἀπήντησε…. Τὸν ἠνόχλησα λίγο ἀργότερα ἐκ νέου.
Συνέχεια