Νὰ σᾶς τὰ πῶ πιὸ ἁπλᾶ, ὡς ἀπόφοιτος γυμνασίου ποὺ εἶμαι, μήπως καὶ τὸ καταλάβετε;
ἔχω πατέρα ἀστροφυσικό..συγγραφέα… ὀμορφάνδρα… ὁ τέλειος ἄνδρας ρὲ παιδί μου. Ἐντάξει;
Καὶ ἐγὼ ὁ υἱός του, εἶμαι… ἀμόρφωτος…. ῥεμάλι… κακάσκημος… βρωμιάρης.. κατ’ ἐπιλογήν μου ἄνεργος καὶ κάθε φορὰ πού μὲ κράζουν, λέω τὰ καλά του πατέρα μου. Συνέχεια
«Ἴσον τὸ δίκαιον εἶναι, καὶ ἐστὶν ἀλλ’ οὔ πάσιν ἀλλὰ τοῖς ἴσοις-καὶ τὸ ἄνισον δοκεῖ δίκαιον εἶναι, καὶ γὰν ἐστίν, ἀλλ΄ οὔ πάσιν ἀλλὰ τοῖς ἀνίσοις»
Δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξῃ ἰσοτιμία, οὔτε ἰσότιμος σύμβασις, ἀνάμεσα σὲ ἀνισοτίμους, παρὰ μόνον ἀνάμεσα σὲ ἴσους!!! Συνέχεια
Δὲν ἀξίζει…
Εἶναι πολὺ μεγάλο αὐτὸ ποὺ ζοῦμε, γιὰ νὰ χωρᾷ κι ὁ φόβος….
Πολὺ μεγάλο!
Κι ὅσο βαδίζουμε, τόσο πιὸ πολὺ μᾶς ἀποκαλύπτεται!
Ἄς μὴν ἀφήσουμε λοιπὸν κανέναν νὰ μᾶς ἀλλοιώσῃ τὴν σκέψι… Νὰ μᾶς σκιάσῃ τὸ βλέμμα…
Συνέχεια
Τὸ ὅτι οἱ πρόγονοί μας ἐμεγαλούργησαν, δὲν μᾶς κάνει κι ἐμᾶς σημαντικούς, οὔτε καὶ σπουδαίους.
Ἀντιθέτως μάλιστα, ὀφείλουμε νὰ ἀποδείξουμε πὼς εἴμεθα ἄξιοι νὰ θεωρούμεθα ἀπόγονοί τους.
Κι αὐτὸ φυσικὰ ὄχι μὲ λεονταρισμούς, ἀλλὰ μὲ ἔργα καὶ μὲ ἀντίσταση!!! Συνέχεια
Ναί, ἴσως νὰ πεινάσουμε γιὰ κάποιο διάστημα, ἀλλὰ θὰ ἀναγκασθοῦμε νὰ σταθοῦμε στὰ πόδια μας σωστά!
Θὰ ὑποχρεωθοῦμε νὰ στραφοῦμε στὴν αὐτάρκειά μας ἐκ νέου.
Θὰ ὁδηγηθοῦμε καὶ πάλι στὴν αὐτοδυναμία μας καὶ σὲ κάποια ἀπὸ τὰ ὅσα μᾶς ἐχαρακτήριζαν κάποτε.
Θὰ βγοῦμε ἔτσι κι ἀλλοιῶς ἀπὸ τὸ εὐρώ… Ἄς προετοιμαζόμαστε ὅμως μέσα μας… Σὲ αὐτὸν τὸν τομέα κάναμε λάθος!
Φθάνουμε στὸ σημεῖον ποὺ ἀπαιτεῖται νὰ τὸ ἀναγνωρίσουμε καὶ νὰ τὸ διορθώσουμε.
