Τελείωσαν πλέον οι εποχές της Ιδεολογίας και της κομματικής ταυτότητας. Οι εποχή των δεινοσαύρων έφυγε ανεπιστρεπτί, οι οικονομικές και πολιτικές θεωρίες κλείστηκαν για πάντα σε τόμους βιβλίων που σε 100 χρόνια θα λέγονται «Τα Απάνθρωπα Οικονομοπολιτικοθρησκευτικά Συστήματα». Για όλους πλέον είναι κατανοητό ότι κανένα σύστημα δεν αντιπροσωπεύει αυτό το οποίο γίνεται από την μια πλευρά του πλανήτη ως την απέναντι. Ό,τι δημιουργήθηκε ως Σύστημα μέσα στις χιλιετίες και πάνω σε αυτό στηρίχθηκαν οι αυτοκρατορίες της Δύσης και της Ανατολής εκμηδενίζεται κάθε λεπτό που περνάει. Και η αιτία δεν είναι αυτή η Κρίση που θέλουν όλοι να μας κάνουν να πιστεύουμε. Αυτή η Κρίση ήταν το εξάνθημα που βγήκε στο κορμί της ανθρωπότητας από έναν ιό που μεταλλασσόταν και εν τέλει έχει καταλάβει όλον τον οργανισμό που λέγεται ανθρώπινο είδος.
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: σκέψεις
Ἡ Ἐλευθερία ἡττήθηκε. Ἐπόμενος στόχος …Γνῶσις!!!
Γράφει η Κωνσταντίνα Λαψάτη
Αφορμή για αυτή την ανάρτηση στάθηκαν δύο γεγονότα:
το πρώτο αφορά 3 λέξεις που είδα σε ένα άρθρο στο διαδίκτυο
… “Η ΓΝΩΣΗ ΕΝΟΧΛΕΙ” …
και το δεύτερο, το γεγονός πως – πλην σπανίων περιπτώσεων μετρημένων στα μισά δάχτυλα του ενός χεριού αν ήμουν εξαδάκτυλη, που όμως δεν είμαι, άρα λιγότερα από 3 άτομα- δεν είδα ΚΑΝΕΝΑΝ και ΚΑΜΙΑ συγγραφέα από τους εκατοντάδες, μην πω χιλιάδες που έχουμε και φανώ “υπερπολιτισμική”, να ξεχνάει για λίγο την φήμη και την δόξα, το ταγκάρισμα και τις καρδούλες τον Σουλεϊμάν και το Καρατραγί και να ασχολείται με το θέμα έστω και σατιρικά, έστω και με ένα ιλαροτραγωδέστατο φεισμπουκικό status, έστω και με μία ισχνή, αδύναμη διαμαρτυρία.
Ἐπὶ τέλους!!! Θὰ κυβερνήσῃ ἡ χρυσῆ αὐγή!
Καλά…
Ἕχουμε νὰ κάνουμε μὲ ἀπολύτως ἠλιθίους! Ἀπέραντα καὶ ἀπύθμενα ἠλιθίους!!!
Μοῦ ἔλεγε φίλος, πρὸ μερικῶν ἡμερῶν, ποὺ διαβιεῖ στὸ ἐξωτερικό, πὼς ὅλοι Ἕλληνες ἐγκαθίστανται αὐτὸν τὸν καιρὸ στὴν πόλι τους εἶναι ὅλοι ὑποστηρικτὲς τῆς χρυσῆς αὐγῆς. Μὰ ὅλοι!!!
Κι ὅταν κάπου κάπου κάποιος πασχίζει νὰ πῇ κάτι, ἔτσι, λίγο διαφορετικό, πέφτουν νὰ τὸν φᾶν!!! Στὴν κυριολεξία!!!
Γιὰ τὸ αὔριο.
Ζούμε το χειρότερο, αυτό μην το ξεχνάς. Κάθε μέρα που περνά γινόμαστε μάρτυρες αφόρητης κατάθλιψης, κάθε μέρα αποχαιρετάμε κι έναν Έλληνα που δεν αντέχει να ζήσει το παρακάτω, κάθε λεπτό αγωνιούμε για τους οικείους μας αν θα είναι υγιείς, κάθε στιγμή παρακολουθούμε τις ειδήσεις σαν να διαβάζουμε μια λίστα που θα έχει το δικό μας όνομα ως μελλοντικού καταδικασμένου, κάθε μέρα ζούμε το αφόρητο. Όλα μας φαίνονται ένας ανήφορος που δεν σταματά πουθενά. Κι όμως, επιβιώνουμε μέσα σε αυτό που μέχρι πριν δύο χρόνια το απευχόμασταν. Ο καθένας από μονάχος του βλέπει τον τοίχο να ορθώνεται μπροστά του και είναι εκατομμύρια οι στιγμές που δεν έχεις τα κουράγια πλέον να σκαρφαλώσεις ούτε ένα χιλιοστό πάνω από το έδαφος. Είναι στιγμές που θέλεις το έδαφος να καταρρεύσει , να τελειώνει αυτή η ιστορία, αυτός ο εφιάλτης που σε έβαλαν να διανύσεις.
«Κοντέψαμε νὰ ἀφανίσουμε τὸ μοναδικό μας εἰσόδημα»!
Στὴν ἀρχὴ γέλασα μὲ τὸ παρακάτω.
Μετὰ σταμάτησα ἀπότομα νὰ γελῶ καὶ στάθηκα ἀκίνητη.
Γιὰ ἀκόμη μίαν φορὰ συνειδητοποίησα πὼς, μεταξὺ ἀστείου καὶ σοβαροῦ, οἱ περισσότεροι ἀπὸ ἐμᾶς ἀντιμετωπίζουμε τὴν ἐπικρατούσα κατάστασι ὥς κάτι προσωρινό. Εἶτε μὲ ἐλπίδα, εἶτε μὲ ἀπελπισία, εἶτε μὲ τσαρλατανισμό, εἶτε μὲ τὴν ἔως τώρα ὤχαδελφίστικη στάσι μας, εἶτε ἐπιδερμικά, εἶτε ἀκόμη καὶ μὲ ἀναισθησία.
Τὸ πρόβλημά μας δὲν εἶναι κάτι πρόσκαιρο. Εἶναι κάτι μόνιμο. Εἶναι ἡ ἀρχή!
Συνέχεια
Γιατί syriza κι ὄχι «Γιουνάνηδες θά σᾶς σφάξουμε»;
Κατὰ …λάθος ἔπεσα σὲ κάποιες φωτογραφίες πρὸ ὁλίγου, ποὺ μὲ προβλημάτισαν.
Ἔγραφα νωρίτερα γιὰ τὴν διαφορετικὴ φύσι τῶν γεγονότων ποὺ συμβαίνουν αὐτὲς τὶς ἡμέρες στὴν γείτονα, τὰ ὁποῖα, κατ’ ἐμέ, μᾶς ἀφοροῦν ἄμεσα. Τόσο ἄμεσα, ποὺ περισσότερο δὲν γίνεται.
Ἀλλὰ ἄς πιάσουμε λίγο τὰ νέα δεδομένα ἀπὸ τὴν ἀρχή τους.
Ἐδῶ καὶ κάποιες ἡμέρες διάφοροι ψίθυροι ἀνασύρουν μνῆμες ἀπὸ τὰ γεγονότα τοῦ 1955, τὰ ὁποῖα οὐσιαστικῶς ξεῤῥίζωσαν τὸν Ἑλληνισμὸ ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολι. Γεγονότα ποὺ η θύμησίς τους ἀνακινεῖ συναισθήματα πόνου, θυμοῦ, ὀργῆς… Ἀθῶοι, ἄμαχοι πλήρωσαν τὸ μένος φανατικῶν, ποὺ ἐπίσης Συνέχεια