Ἀρχεῖα ἐτικέττας: σκέψεις

Ἡ Ἑλληνίδα στὸν ὠκεανὸ τῶν αἰώνων.

ἀπὸ τὸν/τὴν

2


Της Ειρήνης Λεριού
 
Η γυναίκα μέσα στον ωκεανό των αιώνων της ανθρωπότητας άλλοτε εξυμνήθηκε τυλιγμένη στο λαμπερό φως  της αποδοχής, της αγάπης, της εκτίμησης, του θαυμασμού, άλλοτε καταδικάστηκε να μένει εγκλωβισμένη στο παγερό σκοτεινό μπουντρούμι της αμφισβήτησης, του μίσους, της αδικίας, της απαξίωσης, ακόμα και του βασανιστηρίου θανάτου, και άλλοτε πάλεψε με ψυχή σφυρηλατημένη από αξίες και ιδανικά που της καταπάτησαν, για να δραπετεύσει από το παγωμένο σκοτάδι της απαξίωσης και να ντυθεί το ζεστό φως της αποδοχής ακόμα και της δόξας.
Το κουβάρι των διακυμάνσεων της θέσης της γυναίκας στη κοινωνία ξετυλίγεται ήδη  από τα αρχαία χρόνια. Ποια ήταν όμως η θέση της γυναίκας στην αρχαία Ελλάδα; Σχετικά με αυτό κυριαρχούν τρεις διαφορετικές μεταξύ τους απόψεις:
Συνέχεια →

Ὁ ἁλυσοδεμένος ἐλέφας…

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Ο αλυσοδεμένος ελέφαντας, απόσπασμα από το βιβλίο του Jorge Bucay με τίτλο «Να σου πω μια ιστορία»

– Δεν μπορώ του είπα. Δεν μπορώ!

 

– Σίγουρα; με ρώτησε αυτός.
– Ναι. Πολύ θα ήθελα να μπορούσα να σταθώ μπροστά της και να της πω τι νιώθω… Ξέρω, όμως, ότι δεν μπορώ!!!

Ο Χόρχε κάθισε σαν το Βούδα πάνω σ΄ εκείνες τις φρικτές μπλε πολυθρόνες του γραφείου του χαμογέλασε, με κοίταξε στα μάτια και, χαμηλώνοντας τη φωνή όπως έκανε κάθε φορά που ήθελε να τον ακούσουν προσεκτικά, μου είπε:

– Να σου πω μια ιστορία… Και χωρίς να περιμένει να συμφωνήσω, ο Χόρχε άρχισε να αφηγείται:

Συνέχεια →

Ἄξιος!!!

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Είχα βγάλει τον σκύλο μου μια βόλτα στους μαγικούς, νυχτερινούς δρόμους του Κολωνού.

Η βραδιά σήμερα είναι μία από “Εκείνες” τις μαγικές βραδιές …
Μια βραδιά όπου τα πιτσιρίκια παίζουν μπάλα στις πλατείες, φωνάζοντας και γελώντας, δίνοντας χρώμα στο, απόψε, φωτεινό σκοτάδι της προχωρημένης ώρας…
Μια βραδιά όπου δεν φυσάει καθόλου, αλλά μικροί στρόβιλοι ανέμου κάνουν τα φύλλα στα πεζοδρόμια να στροβιλίζονται … αέρινες σπείρες που μεταφέρουν το Μάτι του Ονειρευτή που τις παρατηρεί.

Συνέχεια →

«Ἐγὼ προτείνω νομοσχέδιον τὸ ὁποῖον θὰ ὁρίζῃ ὅ,τι…»

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ἐγὼ προτείνω νομοσχέδιον τὸ ὁποῖον ὁρίζει ὅτι:

  • Ἄρθρον 1ον:
    Ὅσοι προσβάλλουν τὴν Ἑλληνικὴ Ἱστορία, τοὺς Ἕλληνες Ἥρωες καὶ δὲν σέβονται τὰ ὅσια καὶ τὰ Ἱερᾶ τῆς Ἑλλάδος, θὰ τιμωρῶνται αὐστηρῶς.     Συνέχεια →

Ἑλλήνων Ὕβρις.

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Όλα ασπρόμαυρα και πάλι,  μόνο που σιώπησε η χώρα πολύ πριν της κόψουμε εμείς την γλώσσα. Την είχαμε από χρόνια ισοπεδώσει κι έτσι δεν υπάρχει σπίτι με αυλή να κλειστούμε στα όρια της και να λέμε το σεργιάνι μας το κάναμε στον κόσμο κι ας ήταν δυο μέτρα γης. Δεν υπάρχει καφενές να μαζεύει αυτούς που μένουν, τον δώσαμε αντιπαροχή με αντάλλαγμα μία πολυθρόνα από φορμάικα και έναν φτηνιάρικο πολυέλαιο να κρέμεται πάνω από τα σκυμμένα μας κεφάλια. Δεν θα αντέξουμε στο ασπρόμαυρο γιατί ξεβάψαμε από μοναχοί μας. Ξεριζώσαμε τα γεράνια μας που από κάτω κρύβαμε το κλειδί. Ξεράναμε τις γαριφαλιές που από προγιαγιά σε γιαγιά και από γιαγιά σε μάνα σου παραδιδόταν προς φύλαξη. Ξέρεις τι αγωνία είναι να φυλάξεις ένα κλαράκι; Σαν όλη η ελπίδα της συνέχειας να ήταν σε αυτή μόνο την ρίζα. Ξεράναμε τους ήχους της πατρίδας με τόση βία που ξεριζώσαμε από μέσα μας και τον ήχο του καημού. Δεν ξέρουμε πια ούτε πώς να κλάψουμε. Και ο θρήνος μας είναι τόσο παράφωνος που δεν τον αντέχει ούτε το μέσα μας.

Ὁ Κεμὰλ ποτὲ δὲν ἔφυγε…

ἀπὸ τὸν/τὴν

5

Τὸ γεγονὸς πὼς ὁ Κεμὰλ ἀπεβιβάσθῃ στὴν Σαμψούντα ἴσως νὰ μὴ λέῃ καὶ πολλά, σὲ ὅλους αὐτοὺς ποὺ δὲν ἕλκουν ῥίζα ἀπὸ τὴν Μικρὰ Ἀσία…
Σὲ ἐμᾶς τοὺς Ποντίους ὅμως λέει. Λέει πάρα πολλά.
Διότι ἡ ἄφιξις τοῦ Κεμᾶλ στὴν Σαμψοῦντα σηματοδοτοῦσε τὴν ἀπαρχὴ τῆς λήξεως τοῦ σουλτάνου, τὴν ἐφαρμογὴ τῶν ἀρχῶν τοῦ νεοτουρκισμοῦ καθολικῶς, ποὺ ἀπὸ τὸ 1908 ὀραματιζόταν τὴν παύσι τῆς μοναρχίας καὶ τὴν ἐφαρμογὴ νέων μεθόδων διακυβερνήσεως, σὲ ὅλην τὴν τότε ὀθωμανικὴ αὐτοκρατορία καὶ φυσικὰ τὴν ἐξάπλωσί του σὲ ὅλον τὸν ἰσλαμικὸ κόσμο. Διότι ὁ νεοτουρκισμός, κατὰ βάσιν, εἶναι μία ὁμογενοποίησις, ὅπως τόσα ἄλλα συστήματα, ποὺ ἐπιβάλλει ὥς κοινὸ σημεῖον ἀναφορᾶς δεκάδων διαφορετικῶν πληθυσμῶν, ἐθνοτήτων καὶ φυλῶν μόνον τὴν θρησκεία.
Συνέχεια →