Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, ἤ μᾶλλον οἱ περισσότεροι, θὰ ἤθελαν νὰ ἀλλάξουν τὸν κόσμο…
Ὅταν μέσα μας αἰσθανόμαστε ἄσχημα τότε ὁ κόσμος μας φαίναται χάλια…
…καὶ κάποια ἅλλη στιγμή, ὅταν εἴμαστε γεμάτοι ὄμορφα συναισθήματα, τότε ὁ ἴδιος κόσμος μᾶς φαίνεται ὄμορφος ἡ τουλάχιστον συμπαθητικός. Συνέχεια
Ὅλα τὰ εἴδη τῶν ἀνθρωπίνων συμπεριφορῶν εἶναι ἀπαραίτητα πρὸ κειμένου νὰ μὴ διαταράσσεται ἡ οἰκολογία τοῦ πνεύματος καὶ νὰ μπορῇ τὸ πνεῦμα νὰ ἐξελίσσεται.
Πῶς θὰ μπορούσαμε νὰ μάθουμε τὴν ἀγάπη ἂν δὲν ὑπῆρχαν ἐκεῖνοι ποὺ μᾶς κάνουν νὰ θυμώνουμε;
Πῶς θὰ μπορούσαμε νὰ μάθουμε νὰ συγχωροῦμε ἂν δὲν ὑπῆρχαν αὐτοί μας ἔχουν προδώσει;
Πῶς θὰ μπορούσαμε νὰ ἀνακαλύψουμε τήν δύναμί μας ἂν δὲν ὑπῆρχαν ἐκεῖνοι ποὺ μᾶς ὑποτιμοῦν; Συνέχεια
Ὁ κάθε ἄνθρωπος εἶναι ἕνας κόσμος, εἶναι κάτι μοναδικὸ ἐξαιρετικό, ἀξιοπρόσεκτο, ἀνεπανάληπτο εἶναι ἕνα σημεῖο ποὺ διασταυρώνοται τὰ μονοπάτια τῆς γῆς καὶ τοῦ οὐρανοῦ. Ἐτσι καὶ ἡ ἱστορία του εἶναι σημαντικὴ αἰωνία καὶ θεϊκή. Μέσα ἀπὸ κάθε ἄνθρωπο παίρνει μορφὴ καὶ σχῆμα τὸ πνεῦμα κι αὐτὸ τὸν κάνει θαυμαστό. Ὁ κάθε ἕνας μέσα ἀπὸ τὴν ἀτένισί του στὸν κόσμο ἀναζητᾶ νὰ προσδιορίσῃ τὸν ἑαυτό του, τοὺς ἀνθρώπους γύρω του, καὶ νὰ κατανοήσῃ τὸ σκοπό του. Ὁ κάθε ἕνας κουβαλᾶ κατάλοιπα ἀπὸ τὴν γέννησί του καὶ ἀπὸ τὰ παιδικά του βιώματα, φῶς καὶ σκιὲς ἑνὸς ἀρχεγόνου κόσμου. Ὅλοι μας ἔχουμε μιὰ κοινὴ καταγωγὴ καὶ ἀναδυθήκαμε μέσα ἀπὸ μιὰ ἀστραπὴ στὸν ἴδιο περίλαμπρο κῆπο. Ὡστόσο ὁ κάθε ἕνας ἔχει τὴν δική του διαδρομή, τὴ δική του ἀποστολή, τὰ δικά του χαρίσματα, τὸ δικὸ προσωπικὸ ἔργο. Συνέχεια
Κάθε ἡμέρα δεχόμεθα ἕναν σωρὸ προσκλητήρια ποὺ μᾶς κάνουν νὰ ἀπομακρυνόμεθα ἀπὸ τὸν ἀληθινὸ ἑαυτό μας καὶ μᾶς κρατοῦν σὲ ἐγρήγορσι. Ὁ κάθε ἕνας ἄνθρωπος βγαίνει ἀπὸ τὸ σπίτι του ἐξοπλισμένος μὲ τὸ κινητό του, τώρα πιὰ μὲ τὰ κινητά του, τὸ I pod του μὲ τὸ laptop του ἀπὸ φόβο μήπως καὶ μείνει ἔστω καὶ ἕνα λεπτὸ μόνος μὲ τὸν ἑαυτό του. Ὅλα αὐτὰ τὰ gadgets εἶναι οἱ σύγχρονες Σειρῆνες ποὺ μᾶς ἀποσποῦν ἀπὸ τὸν προορισμό μας.
Ποῦ πᾶμε ἔτσι ἀρματωμένοι σάν στρατιῶτες πού εἶναι σέ ἕναν συνεχῆ πόλεμο; Συνέχεια
Προσοχὴ ἀκολουθεῖ πολιτικὸ ἄρθρο
46 χρόνια μετὰ τὴ θλιβερὴ ἐπέτειο τοῦ Ἀπριλίου τοῦ 1967 διανύουμε ξανὰ μιὰ ἐποχὴ σκοταδιοῦ. Ὁ χῶρος τῆς πολιτικῆς ἔγινε ἕνας χῶρος θλιβερὸς ποὺ δὲν ἔχει πιὰ τὴν διαπερατότητα καὶ τὸ ἄνοιγμα ποὺ χαρακτηρίζει τοὺς χώρους τῆς Δημοκρατίας. Ἐπαυσε νὰ εἶναι ἕνας κόσμος ἀνταλλαγῆς ἰδεῶν καὶ μετατράπηκε σὲ χῶρο ἐγκλεισμοῦ ποὺ ἡ αἰσχρότητα τοῦ ἔγκειται στὸ ὅτι μιὰ χούφτα ἄνθρωποι αὐθαιρετοῦν σὲ βάρος μιᾶς ὁλοκλήρου χώρας. Τὰ δεδομένα ἔχουν ἀλλάξει, οἱ πλούσιοι δὲν ἔχουν πιὰ ἀνάγκη τοὺς φτωχοὺς γιὰ νὰ πλουτίζουν καὶ ἔτσι τὴ σχέσις ὑποτελείας, ὅπου ὁ μόχθος τοῦ ἐργάτου ἦταν προϋπόθεσις γιὰ τὸν πλοῦτο τοῦ ἀφεντικοῦ τὴν διεδέχθη μιὰ ἀκόμη δυστυχία, ὁ ἐργάτης νὰ μὴν εἶναι πιὰ ἐκμεταλλεύσιμος. Ἡ χώρα πωλεῖται σὰν οἰκόπεδο καὶ ἡ ἀξιοπρέπεια μᾶς καταπατᾶται. Ἡ κυβέρνησις ἔχει δημιουργήσει ἕνα νέο σύμπαν μὲ 3 βασικοὺς πλανῆτες, τῆς χυδαιότητος, τῆς φαυλότητος καὶ τὴν ἁρπακτικότητος. Συνέχεια
