Αὐτὰ ποὺ γεννοῦν καθολικὸ πόνο, δάκρυ καὶ ὀργὴ σὲ ὅλους μας, εἶναι ὅλα ἐκεῖνα ποὺ μετατρέπουν ὁλοκλήρους πληθυσμοὺς σὲ ἀθῶα θύματα. Ὅσο περισσότερα τὰ θύματα καί, ἰδίως, ὅσο περισσότερα τὰ ἀθῷα θύματα, τόσο μεγαλύτερες οἱ ῥωγμὲς στὶς τάξεις τῶν (φερομένων ὡς) κρατούντων.
Δὲν φοβοῦνται οἱ (φερόμενοι ὡς) κρατοῦντες ὄλα τὰ θύματά τους. Τὰ πολλά, τὰ θύματα τῶν νομομαγειρευμάτων, τῶν οἰκονομικῶν ἀφαιμάξεων, τῆς ὁμογενοποιήσεως δὲν τὰ φοβοῦνται. Καὶ δὲν τὰ φοβοῦνται διότι ἔχουν πρὸ πολλοῦ ἐκπαιδευθῆ καὶ προετοιμασθῆ πρὸ κειμένου νὰ τὰ ἀπαξιώνουν καὶ νὰ τὰ περιθωριοποιοῦν.
Ἐπειδὴ ἡ ἱστορία δὲν εἶναι στὴν φύση τῶν Ἑλλήνων καὶ τὴν ἀγνοοῦν εἶναι δὲ ἀκόμη χειρότεροι στὴν οἰκονομικὴ ἱστορία, νὰ παραθέσουμε δύο τρία παραδείγματα γιὰ νὰ γίνῃ κατανοητό, ὅτι οἱ Ἕλληνες 
Δὲν ξέρω ἐὰν ἔχετε καταλάβη τί γίνεται ἐδῶ, στὴν ψωροκώσταινα Ἑλλάδα. 
Ἄκουσα τὸν διάλογο: