Ἀρχεῖα ἐτικέττας: τὸ τώρα

Μία πολιτεία ποὺ ψυχοῤῥαγεῖ…

ἀπὸ τὸν/τὴν

4

Περπατᾶς στοὺς δρόμους καὶ συναντᾶς τὰ πιὸ ἀπίθανα γεγονότα. 
Ἀνθρώπους κάθε ἡλικίας νὰ ψάχνουν στὰ σκουπίδια γιὰ λίγα μουχλιασμένα τρόφιμα. 
Κάποιους ἄλλους, σκορπισμένους στὴν ἄσφαλτο καὶ στὶς γωνίες… Νέο-ἄστεγοι λέγονται!
Παιδιὰ ποὐθενά! Οὔτε στὶς πλατεῖες, οὔτε στὰ πάρκα, οὔτε στὶς παιδικὲς χαρές…
Τὰ αὐτοκίνητα μετακινῶνται μόνον γιὰ τὰ ἀπαραίτητα καὶ τὰ περισσότερα ἐξ αὐτῶν ἔχουν ἀράξει διὰ παντός. 
Ἀφίσσες ποὺ μιλοῦν γιὰ ἀντίστασι, γιὰ ἐπανάστασι, γιὰ κατάῤῥιψι τῶν ὑπαρχόντων Συνέχεια →

Ὁ Αἴσωπος καί οἱ πολιτικοί.

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Τώρα που ησυχάσαμε κάπως από την οχλοβοή και το ποδοβολητό των εκλογών, είναι ευκαιρία, μεσούντος και του ευκάρπου θέρους, «να ελαφρώσει» κάπως και η γραφή. Συμβούλευε παλιός αρθρογράφος τους εκκολαπτόμενους συναδέλφους του, να μην πολυζαλίζουν τους αναγνώστες τους το καλοκαίρι, με θέματα «βαριά». Ας αφήσουν τον κόσμο να απολαύσει το κάλλος της Πατρίδας, τα ρόδινα ακρογιάλια της, μακριά από τις «μύγες της αγοράς», όπως θα έλεγε και ο Ελύτης. Ας αντλήσουμε, λοιπόν, προσανάμματα γραφής από το προγονικό, αείχλωρο κοίτασμα.
Από τους μύθους του Αισώπου η παρακάτω ιστορία. Στο αρχαίο κείμενο ο τίτλος είναι:

Ὅλος ὁ πλανήτης μία ἀπὸ τὰ ἴδια!

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Παντοῦ βία.. Φίμωσις τοῦ λόγου.. Στενωποί…
Τὸ χρῆμα, κύριος μοχλὸς ἀσκήσεως πιέσεων, εἶναι ὁ βασικὸς λόγος ἐξόδου τῶν λαῶν  στὶς διαμαρτυρίες.  Ἔως ἐχθές ποῦ ἦταν ὅλα αὐτά τά πλήθη; Δέν εἶχαν καταλάβει ἢ ἔκαναν πώς δέν εἶχαν καταλάβει;
Ὄχι, δὲν πεινοῦν ὅλοι… Ἀλλὰ ἐξαπλώνεται αὐτό.. Ὁ φόβος… Ὁ φόβος γιὰ τὸ ἀόρατο καὶ ἀπειλητικὸ αὔριο… Ἡ πείνα.. Αὐτὴ ποὺ ὁδηγεῖ στὸν θάνατο ἢ στὴν κινητοποίησιν….
Ἔφθασε… Εἶναι ἐδῶ… Συνέχεια →

Μία ζωγραφιὰ ἢ ἄλλως μία ἄλλη πραγματικότης!

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ὅταν εἶδα αὐτὴν τὴν ζωγραφιὰ στὴν σελίδα τοῦ Δημήτρη ξαφνιάστηκα κι ἐνθουσιάστηκα!
Προβληματίστηκα ἐντόνως γιὰ τὴν «πραγματικότητά» της καὶ θέλησα νὰ ἀναζητήσω περισσότερες πληροφορίες. 
Δυστυχῶς δὲν εὑρῆκα τὸν ζωγρᾶφο. Ἀλλὰ εὑρῆκα ἄλλα.
Παρατηροῦσα καὶ παρατηροῦσα καὶ παρατηροῦσα… Καὶ κάθε φορὰ ἀντιλαμβανόμουν ὅλο καὶ περισσότερα. Συνέχεια →

Νά δῇς τί σοῦ ‘χω γιά μετά…

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Στο ασανσέρ σφάζουν αρνιά, στο ρετιρέ κριάρια
και στο μεγάλο λίβινγκ ρούμ, με ρομπ ντε σαμπρ κυκλοφορούν
στον καμπινέ πάνε συχνά και στον μπιντέ καβάλα
προσεύχονται διαπασών εις το λαχείο συντακτών

Με άλλα λόγια θα στο πω κι έναν ανάπηρο σκοπό
απ’ το πενήντα και μετά, μας έχουν πνίξει τα μπετά
να δεις τι σου ‘χω για μετά

Στου Στρατηγάκη την αυλή και σ’ άλλα ινστιτούτα
λέει Συνέχεια →

Τὸ κουδούνι.

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Δὲν ἀποροῦμε!
Ἀντιμετωπίζουμε!
Δὲν εἶναι μόνον δικό μας! Συνέχεια →