ΚΑΘΟΜΑΙ ΚΑΙ ΣΚΕΠΤΟΜΑΙ…
…πὼς ὁ ἄνθρωπος, ἐνῶ ἐξελίχθη στὰ βάθη τῶν αἰώνων τὸ πνεῦμα, ὁ νοῦς, ἡ σκέψις, ἡ λογικὴ καὶ ὄλες οἱ συναφεῖς καὶ συμπαθεῖς παρελκόμενες ἔννοιες, αὐτὸ ποὺ κατάφερε τελικὰ εἶναι νὰ δοξάσῃ καὶ νὰ ὑμνήσῃ τὸν πόλεμο, τὴν πεῖνα, τὴν δυστυχία, τὴν φτώχεια, τὸ ἔγκλημα, τὴν ἀναισθησία, τὴν καταῤῥάκωσι τῆς ἀνθρωπίνου ὑποστάσεως, τὴν ἀσέβεια στὸ φυσικό του περιβάλλον, τὴν ἀνηθικότητα σὲ ὄλες τὶς ἐκφάνσεις της, καθὼς καὶ ἔνα σωρὸ ἄλλα …κακούδια… Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: τὸ τώρα
Ἀλήθειες καὶ ψέμματα… β
Ἄν κι ὁ κόσμος μας στηρίζεται στὰ ψέμματα, γιὰ κάποιον λόγο, ποὺ δὲν μποροῦμε νὰ ἐξηγήσουμε, ἐπιζητοῦμε μετὰ μανίας τὶς ἀλήθειες.
Τί ἀστεῖο ὅμως;
Ποιά εἶναι αὐτή ἡ δύναμις πού μᾶς σπρώχνει στό νά θέλουμε τήν ἀλήθεια ἀλλά νά τήν προσφέρουμε σπανίως;
Εἶναι πράγματι κάποιες φορὲς κωμικοτραγικὲς οἱ συμπεριφορές μας, ἰδίως ἐὰν ἔχουμε διπλὲς συμπεριφορές.
Ὅπου μποροῦμε κι ὅπου θέλουμε, ὁμολογοῦμε ἀλήθειες. Συνέχεια
Τακτικὲς δόσεις φρίκης…
Ὁ Ἐνγτκαρ Ἀλαν Πόε ἔλεγε ὅτι «ὁ φόβος εἶναι ἔνα συναίσθημά που ἀρέσει στους ἀνθρώπους νὰ τὸν νοιώθουν, μὲ τὴν προϋπόθεσι νὰ εἶναι σίγουροι καὶ νὰ τὸ βιώνουν σὲ ἕνα περιβάλλον ἀσφαλείας»…
Ἀραγμένοι λοιπὸν ἀναπαυτικὰ στὴν πολυθρόνα μας ἀπολαμβάνουμε τὶς φρικαλεότητες, μέσα ἀπὸ τὴν θαλπωρὴ τοῦ σπιτιοῦ μας καὶ ἐνῶ ὅλα γύρω μας μυρίζουν τζάκι καὶ σπιτικὴ μαρμελάδα, ὑποκύπτουμε σὲ ἔναν ἐλεγχόμενο τρόμο καὶ ἀφηνόμαστε στὸ ῥῖγος τοῦ φόβου, ἴσως ἐπειδὴ πιστεύουμε ὅτι αὐτὸ μᾶς βοηθᾶ νὰ κατανικήσουμε τοὺς δικούς μας φόβους ἢ ἀκόμη καὶ νὰ νοιώσουμε πιὸ ζωντανοί, αὐξάνοντάς τὶς συγκινήσεις μας. Συνέχεια
Διεβαθμισμένες ἐλπίδες…
Ἤ διαφορετικῶς, διαχειρίσιμες ἐλπίδες…
Οἱ ἐλπίδες, ὅταν μοιράζονται σὲ κοινωνίες, ποὺ ἤδη ἐλέγχονται καὶ καθοδηγοῦνται πολὺ προσεκτικά, εἶναι τοὐλάχιστον ἐπικίνδυνες καὶ γενοκτονικές, διότι καθιστοῦν τὰ μέλη τῶν κοινωνιῶν ἀδρανῆ καὶ ἀνίκανα νὰ ἀντιδράσουν στὴν ἐμφάνισιν τῶν ὁποίων κινδύνων. Οὐσιαστικῶς ἀδυνατοῦν αὐτὰ τὰ ἄτομα νὰ ἐντοπίσουν καὶ νὰ ἀναγνωρίσουν τοὺς κινδύνους, διότι οἱ κίνδυνοι παραμένουν συγκεκαλημμένοι, πίσω ἀπὸ προπαγάνδες, πολλῶν εἰδῶν ἐλπίδες καὶ ὁπωσδήποτε μπόλικη ἀχλή…
Φυσικὰ οἱ πραγματικοὶ κίνδυνοι ὄχι μόνον δὲν μειώνοντα, ἀλλὰ ὅταν ἐμφανίζονται εἶναι τοὐλάχιστον καταστροφικοί. Συνέχεια
Ἡ εἰκόνα μας στὸ Λονδίνο…
Ἡ εἰκόνα μας στὸ Λονδῖνο!!!
(suc-cess story! Ὄχι ἀστεῖα!!!) Συνέχεια
Οὔτε τὸ σύστημα φταίει, οὔτε ἡ Νέα Τάξις, γιὰ τὰ χάλια μας…
Σὰν Ἔθνος, ἔχουμε μάθει νὰ ἐπιῤῤίπτουμε εὐθύνες στοὺς ἄλλους, γιὰ ὅ,τι κακὸ συμβαίνει.
Καὶ συνήθως οἱ «ἄλλοι» εἶναι κάτι ἀπρόσωπο: «τὸ Σύστημα», ἡ «Νέα Τάξις» κ.ο.κ.
Λυπᾶμαι ποὺ θὰ σᾶς ἀπογοητεύσω…
Οὔτε τὸ «Σύστημα» φταίει, οὔτε ἡ «Νέα Τάξις» φταίει, οὔτε κανεὶς ἄλλος φταίει γιὰ τὰ χάλια μας. Συνέχεια