Ἀπὸ τὴν συγκλονιστικὴ ὁμιλία τοῦ Ὀδυσσέως Ἐλύτου γιὰ τὴν Κύπρο μας…
Ὁ Νομπελίστας ποιητής μας σὲ αὐτὴν τὴν λησμονημένη ὁμιλία, ἀναφέρεται στὴν ἐμπειρία του ἀπὸ τοὺς πέντε μῆνες ποὺ ἔζησε στὴν Κύπρο, τὸ καλοκαίρι τοῦ 1970, ἀποδίδοντας μοναδικῶς τὴν ἱστορία καὶ τὴν παλλομένη ταὐτότητά της.
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: φίλοι
Οἱ ἀνθρώπινοι χαμαιλέοντες.
Κοινωνικὸς χαμαιλέων εἶναι αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος ποὺ προσαρμόζει τὴν ἀτομική του πραγματικότητα στὴν δημοσία εἰκόνα, γιὰ νὰ εἶναι ἀρεστός.
Εἶναι ἐκεῖνος ὁ ἄνθρωπος ποὺ μπορεῖ νὰ παραστήσῃ τὸν φιλικό, ἀκόμη καὶ μὲ ἄτομα ποὺ ἀπεχθάνεται.
Ἡ μανία του νὰ ἐλέγξῃ τὶς κοινωνικὲς ἐντυπώσεις τοῦ δημιουργεῖ μίαν δυσαρμονία μὲ τὸν ἀληθινό του ἑαυτό.
Συνέχεια
Χρειάζεται νὰ ποῦμε ἀντίο στὸν ἄνθρωπο ποὺ οἱ ἄλλοι περιμένουν νὰ εἴμαστε.
Διαθέτουμε, σχεδὸν ὅλοι μας, δύο «ἐγώ».
Αὐτὸ ποὺ θέλουμε νὰ εἴμαστε κι αὐτὸ ποὺ οἱ ἄλλοι θέλουν νὰ εἴμαστε.
Τὸ ἐπίκτητο καὶ τὸ πραγματικό μας.
Αὐτὸ ποὺ ὁ ἄνθρωπος ὀφείλει ὅμως νὰ ἀναζητᾷ, νὰ στοχεύῃ καὶ νὰ κερδίζῃ εἶναι τὸ πραγματικό.
Γιὰ αὐτὸ καὶ μόνον ἀξίζουν ὅλες οἱ θυσίες. Ἀκόμη καὶ τοῦ ἴδιου τοῦ παλαιοῦ …ἑαυτοῦ μας, ποὺ κάποιες φορὲς λειτουργεῖ σὰν βαρίδι, πρὸ κειμένου νὰ μᾶς κρατήσῃ σὲ συνήθειες τοῦ παρελθόντος.
Εἶναι αὐτὸς ποὺ συνεχίζει νὰ προχωρᾶ…
Οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἔχουν μιὰ θετικὴ στάσι ἀπέναντι στὴν ζωὴ ἔχουν τὴν ἱκανότητα νὰ εἶναι ἐπινοητικοὶ σὲ σχέσι μὲ τὴν εὕρεση λύσεων ὅταν εὑρεθοῦν σὲ μιὰ δύσκολο κατάστασι γιατί ἔχουν τὴν ἱκανότητα νὰ δίδουν κίνητρα στὸν ἑαυτὸ τους καὶ νὰ τὸν ὑποκινοῦν. Συνέχεια
Οἱ «πυξίδες» μας.
Ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι ποὺ εὑρίσκονται γύρω μου εἶναι ἡ πυξίδα μου.
Στὸ νότο οἱ καλοί, αὐτοὶ ποὺ μὲ ἀγαποῦν, μὲ ἀποδέχονται καὶ εἶναι δίπλα μου.
Στὸ βοῤῥᾶ ὅλοι ἐκεῖνοι ποὺ δὲν συμφωνοῦν μαζύ μου καὶ δὲν μοῦ δίνουν ἐκτίμησι καὶ ἀγάπη.
Μὴ μοῦ πειράξετε οὔτε τὸ νότο μου μὰ οὔτε τὸ βοῤῥᾶ μου γιατί χωρὶς αὐτοὺς θὰ μείνω ἀκυβέρνητη, χαμένη σὲ μιὰ ζωὴ ὅπου τὰ πράγματα ποὺ κάνω καὶ δὲν κάνω δὲν θὰ ἔχουν ἀληθινὸ νόημα καὶ ἀξία…
Ὁ Καποδίστριας καὶ ἡ παιδεία.
Δὲν χρειάζεται νὰ προσφύγουμε στοὺς Ἀρχείους, τὸν Σωκράτη καὶ τὸν Πλάτωνα, τοὺς Σοφιστὲς καὶ τὸν Ἀριστοτέλη, γιὰ νὰ δοῦμε πόσο στενὴ εἶναι ἡ σχέσις Πολιτικῆς καὶ Παιδείας.
Ὁ τρόπος ποὺ ἕνας πολιτικὸς ἀντιμετωπίζει τὸ πρόβλημα τῆς Παιδείας (καὶ τῆς Ἐκπαιδεύσεως) καὶ ἀντιλαμβάνεται τὴν ἀξία της δείχνει καὶ τὸν χαρακτῆρα του καὶ τὴν πολιτική του ἐντιμότητα.
Συνεπληρώθησαν 180 χρόνια ἀπὸ τὴν δολοφονία τοῦ Καποδιστρίου, ἐφέτος, καὶ τὸ θέμα τῆς Παιδείας καὶ τῆς Ἐκπαιδεύσεως ταλαιπωρεῖ τοὺς Νεοέλληνες.
Ὁ Καποδίστριας ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς ὅλης του πολιτικῆς σταδιοδρομίας δὲν ᾡμίληδε ἁπλῶς γιὰ τὴν Παιδεία, ἀλλὰ κι ἐφρόντισε γιὰ αὐτήν. Πρίν, κιὅλας, μεταβῇ στὴν τσαρικὴ Ῥωσσία καὶ γίνῃ Ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν, ἐχρημάτισε. Συνέχεια