Ὑπάρχουν τόσο ὡραία πράγματα νὰ ἀσχοληθοῦμε….
Θέματα ποὺ καλλιεργοῦν τὸ πνεῦμα καὶ ὀξύνουν τὸ μυαλό.
Κι ὅμως!
Πῶς νά ἐπικεντρωθοῦμε σέ αὐτά, ὅταν λείπῃ τό βασικό συστατικό πού λέγεται ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ;
Ὅταν ἄνθρωποι δολοφονοῦνται γύρῳ μας ἀπό τό ἀνάλγητο κατοχικό καθεστώς;
Ὅταν δολοφονεῖται καὶ ἡ ἀξιοπρέπεια μαζί;
Ὅταν οἱ ἠλικιωμένοι καθίστανται οἱ ἀπόκληροι τῆς ζωῆς;
Ὅταν σκοτώνουν τὰ ἄλογα μόλις γεράσουν;
Ὅταν τά παιδιά μας ἐξοστρακίζονται ἀπό τήν Πατρίδα; Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἀλήθειες
Ναζί: Μέ ἐμᾶς ἤ μέ τούς ἄλλους;
Ὑπάρχει ἕνα παλαιὸ ἀνέκδοτο:
“-Λέγε, μὲ ποίους εἶσαι, μὲ μᾶς ἢ μὲ τοὺς ἄλλους;
-Μὲ σᾶς, μὲ σᾶς.
-Ἔχασες, ἐμεῖς εἴμαστε οἱ ἄλλοι…”
Μπορεῖς νὰ κατηγορήσῃς τὸν Χίτλερ γιὰ πολλά, γιὰ ἕνα καὶ μόνο πρᾶγμα ὅμως δὲν μπορεῖς νὰ τὸν κατηγορήσῃς: ὅτι σεβόταν τὴν ἐθνικὴ κυριαρχία. Σὲ καμμία περίπτωση δὲν ἀπέβλεπε σὲ μία Εὐρώπη ἐθνικῶν χωρῶν, μὲ σύνορα, ἰδιαίτερες ἐθνότητες, αὐτονομία καὶ ἀνεξαρτησία. Αὐτὸ ποὺ οἱ Ναζὶ ἐπιθυμοῦσαν ἦταν ἡ κατασκευὴ μίας ὑπερεθνικῆς αὐτοκρατορίας, ὅπου οἱ διάφοροι ἄνθρωποι θὰ ἐνσωματωνόντουσαν βιαίως, εἴτε ὡς “πολίτες” εἴτε ὡς σκλάβοι. Καὶ ἡ νίκη ἐπὶ τοῦ ναζισμοῦ τὸ ’45, ὅπως καὶ ἡ νίκη ἐπὶ τοῦ σοβιετικοῦ κομμουνισμοῦ τὸ ’89, ἦταν ἡ νίκη τῆς ἐθνικῆς ἀνεξαρτησίας. Συνέχεια
Κάποιοι εἶναι μαθημένοι μόνον νὰ διεκδικοῦν…
ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ τοῦ δημόσιου τομέα ἔχουν μάθει νὰ διεκδικοῦν τὰ δικαιώματά τους χωρὶς ὅμως νάναι καθόλα ἐντάξει στὶς ἐπαγγελματικές τους ὑποχρεώσεις. Τοὺς ἀρέσει νὰ ζητᾶνε ἀλλὰ δυσανασχετοῦν ὅταν πρόκειται νὰ χαριστοῦν ἢ νὰ προσφέρουν ο ὐ σ ι α σ τ ι κ ά.
Πρὸ καιροῦ τὸ ὑπουργεῖο «Παιδείας» ἔβγαλε διαταγὴ νὰ κρατᾶνε οἱ διευθυντὲς τοῦ σχολείου παρουσιολόγιο: ποιά ὥρα ἔρχονται καὶ ποιά ὥρα φεύγουν οἱ «δάσκαλοι». Κι ἔγινε τὸ σῶσε. Πανικόβλητοι τόσο οἱ «δάσκαλοι» ὅσο κι οἱ συνδικαλιστές τους ξεσηκώθηκαν καὶ μὲ διάφορες ἀνακοινώσεις τους προσπάθησαν νὰ δείξουν τὸ «ἄδικο» τοῦ πράγματος. Συνέχεια
Ἀριστοτέλης (σχόλια)
Ὁ νοῦς, τελειοῦται μεταβαίνων ἐκ δυνάμεως εἰς ἐνέργειαν.
Ὅτι εἶναι δύναμις ἀποδείκνυται ἐκ τούτων, ὅτι οὖτε πάντοτε νοεῖ, οὖτε τὰ αὐτὰ νοεῖ πάντοτε, ἀλλὰ ἄλλοτε ἄλλα καὶ, ὅταν συνεχῶς νοῇ, ἀποκάμνει.
Οὕτως ὁ νοῦς οὐσίαν καὶ μορφήν ἔχει ταύτην, ὅτι δύναται νὰ περιλάβῃ πᾶσας τὰς ἄλλας μορφᾶς.
Καὶ ἄν μὴ διέμενε τοιαύτη δύναμις, ἀλλ᾿ εἶχεν ἰδίαν ὡρισμένην μορφήν, ἕν ἀποκλειστικὸν εἶδος, δὲν θὰ ἠδύνατο νὰ μεταβαίνῃ ἐκ μίας εἰς ἄλλην ἐνέργειαν καὶ νὰ δέχηται πάντα τὰ εἴδη, διότι τὸ ἰδιαίτερον ἐκεῖνο εἶδος του θὰ ἠμπόδιζε καὶ θὰ ἀντέφραττε τὰ ἄλλα ὡς ἀλλότρια. Συνέχεια
Οὐδεὶς ἄνθρωπος ἔχει κάνει τόσα πολλὰ γιὰ τὴν ἀποξένωση τῶν δύο φύλων!
Στὴν Δύσι ὁ Σίγκμουντ Φρόϋντ θεωρεῖται ὁ πατέρας τῆς σύγχρονης σεξουαλικῆς «ἐπαναστάσεως».
Οὐδεὶς ἄνθρωπος στὴν παγκόσμια ἱστορία ἔχει κάνει τόσα πολλὰ γιὰ τὴν ἀποξένωσι τῶν δύο φύλων, τὴν καταστροφὴ τοῦ θεσμοῦ τῆς οἰκογενείας καὶ τὴν ἐξαθλίωσι τῆς ἀνθρωπότητος ὅσο ὁ Sigmund Shlomo Freud. Συνέχεια
Θρησκευτικὸς πόλεμος.
Μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς πρoσφάτης συνεντεύξεως τοῦ Alain de Benoist στὸ περιοδικὸ American Renaissance, καὶ τῶν ἐξαιρετικὰ ἐνδιαφέροντων θεμάτων ποὺ θίγει, θὰ ἤθελα νὰ σταθῶ καὶ νὰ σχολιάσω ἕνα θεμελιῶδες θρησκευτικὸ ζήτημα:
Ἡ ἄνοδος τοῦ παλαιοτέρου καπιταλισμοῦ (δηλαδὴ 17ος καὶ 18ος αἰ.) πέραν τοῦ ὅτι ‘καθόταν’ πάνω στὶς παλαιότερες ἀξίες τῆς ἐμπορικῆς κάστας καὶ γι’ αὐτὸ εἶχε μία κάπως ὁμαλότερη πορεία στὴν ἀρχή (μέχρι νὰ ἀποκοπῇ πλήρως ἀπὸ αὐτές), εἶχε ἕνα ἐντελῶς διαφορετικὸ χαρακτηριστικό: τὴν θρησκευτικὴ ὁπτικὴ τοῦ προτεσταντικοῦ Καλβινισμοῦ καὶ ἰδίως ὡς πρὸς τὸ τὶ χαρακτηρίζει τὸν «ἐκλεκτό» τῆς δικῆς τους περὶ Θεοῦ εἰκόνος. Μὲ ἀπλὰ λόγια οἱ Καλβινιστὲς πιστεύουν ὅτι σημάδι καὶ ἀνταμοιβὴ τῶν ἐκλεκτῶν τοῦ Θεοῦ τους εἶναι ὁ πλουτισμός. Αὐτὸ μόνον. Ἐὰν ἔχῃς βγάλει χρήματα, πολλὰ χρήματα, αὐτὸ εἶναι σημάδι ὅτι ἔχεις τὴν εὔνοια τοῦ Θεοῦ καὶ ὅτι αὐτὸς σὲ ἀποδέχεται. Μὲ ἀπλὰ λόγια τὸ ἀνώτατο ἰδανικὸ τῆς “ἀρετῆς” δὲν ἀξιολογεῖται παρὰ μὲ αὐτὸ καὶ μόνον τὸ κριτήριο. Συνέχεια