Ἡ Ἑλλάδα σὲ μία εἰκόνα:
Τὸ δένδρο τῆς ἐλιᾶς, ὕδατα κάτω ἀπὸ τὸν μεταλλικὸ θόλο, ὁ καταγάλανος οὐρανός, ἕνα προσοδοφόρο γιὰ τοὺς κατασκευαστὲς μοντέρνο κέλυφος (τοῦ Ἀρχαιολογικοῦ Μουσείου Πάτρων), στὸ ἐσωτερικὸ ἡ βαρειὰ ἱστορία …Ἐλάχιστοι ποτίζουν τὴν ἐλιά, λίγοι Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἀλήθειες
Τό κράτος πρέπει νά σώσουμε ἤ τήν Πατρίδα;
Ὅταν οἱ Ἕλληνες δηλώνουν ἀπογοητευμένοι ἀπὸ τοὺς πολιτικούς, δὲν ἐννοοῦν πὼς εἶναι ἀπογοητευμένοι ἀπὸ τὸν «θεσμό » τοῦ πολιτικοῦ, ἀλλὰ ἀπὸ τὰ πρόσωπα. Ἡ ἀγάπη τοῦ Ἕλληνος πρὸς τὸν λεβέντη, τσολιὰ πολιτικό, ὁ ὁποῖος θὰ (ξανά)-ἐμφανισθῇ ὡσὰν Ἀνδρέας Παπανδρέου καὶ θὰ μοιράζῃ παράδες γιὰ νὰ «χορτάσουμε ψωμάκι», παραμένει ἀδιάβλητος. Δὲν τρέφω ὁποιανδήποτε ἐλπίδα πὼς θὰ ἀλλάξῃ κάποτε ἡ ἄποψις τοῦ Ἕλληνος γιὰ τὸ κράτος. Τὸ κράτος, γιὰ τὸν μέσο Ἕλληνα, δὲν φταίει σὲ τίποτα ὡς θεσμός. Ὑπεύθυνοι εἶναι οἱ πολιτικοί ποὺ δεν τὸ χειρίζονται σωστά. Συνέχεια
Ὀρδὲς ὑπερκαταναλωτικῶν κι ἀπολύτως λοβοτομημένων ψηφοφόρων!
Ἐχθὲς ἐσημείωνα τὶς ἐπιφυλάξεις μου καὶ τὴν ἄρνησίν μου γιὰ τὸ βιβλίο τοῦ Κουφοντίνα…
Διαφωνῶ ἀπολύτως μὲ τὴν ἀναγνώρισιν δικαιώματος σὲ κάποιον ποὺ ἔχει σκοτώσει ἀπολύτως συνειδητῶς συνανθρώπους του, μὴ γνωρίζοντάς τους προσωπικῶς καὶ δίχως νὰ ἐκτιμᾷ τὴν ἀξία τῆς ἀνθρωπίζου ζωῆς στὸ ἐλάχιστον.
Διαφωνῶ γενικῶς μὲ τὴν ὁποίαν ἀντίληψιν ἔχουν κάποιοι περὶ τοῦ δικαίου τῆς τρομοκρατίας. Διαφωνῶ μὲ τὶς δολοφονίες, τὶς γενοκτονίες καὶ τὶς καταστροφικὲς τακτικές, ποὺ υἱοθετοῦν κάποιοι, εἶτε ὡς τμῆμα «ἰδεολογιῶν» εἶτε ὡς στάσιν ζωῆς. Συνέχεια
Ἡ ἀρχιτεκτονικὴ τῶν ἀδιεξόδων
Εἴμαστε σὲ μία κατάσταση ὅπου ἡ καλλίτερη περίπτωση εἶναι ἡ… χειρότερη περίπτωση! Ζοῦμε τὴν ἀρχιτεκτονικὴ τῶν ἀδιεξόδων. Οἱ ἀριστοτέχνες τῆς σύγχρονης ῥυμοτομίας ἀπὸ χιλίους δρόμους μᾶς ὁδήγησαν στὴ λεωφόρο τῆς ἀπελπισίας. Ἀλλά καὶ τῆς μωρίας. Ὁ πιὸ σίγουρος τρόπος νὰ κάνῃς τὸν ἄνθρωπο ἠλίθιο, εἶναι νὰ τὸν ἀντιμετωπίζῃς σὰν… ἠλίθιο. Κι ἔτσι μᾶς ἀντιμετωπίζουν.
Τὸ μόνο πράγμα ποὺ μποροῦμε νὰ περιμένουμε εἶναι τὸ… ἀπρόσμενο. Ἡ ἑλληνικὴ οἰκονομία, ποὺ ἔδινε μέχρι πρόσφατα τὴν ψευδαίσθηση τῆς εὐρωστίας, ἦταν ἕχα τεράστιο χρωματιστὸ μπαλόνι ποὺ ξαφνικὰ ξεφούσκωσε, ὅταν τοῦ ξέφυγε ὁ ἀέρας. Συνέχεια
Ἄρα πρέπει νὰ καῇ τὸ βιβλιοπωλεῖον τοῦ Λιβάνη!
Ἔχω πολλὲς φορὲς καταθέσῃ τὰ ὅσα πιστεύω, ἀναφορικῶς μὲ τὸ δικαίωμα τῆς ἐλευθέρας, ἤ ὄχι, ἐκφράσεως.
Σὲ γενικὲς γραμμὲς θεωρῶ πὼς ἐφ΄ ὅσον διαβιοῦμε σὲ δημοκρατικὸ καθεστώς, μὲ αὐτὸ τὸ Σύνταγμα κι αὐτὴν τὸν νομοθεσία, ὀφείλουμε νὰ τὸ ἐφαρμόζουμε στὴν πράξι κι ὄχι στὴν θεωρία καὶ στὰ καλὰ καὶ …συμφέροντα!!!
Δῆλα δὴ ὀφείλουμε νὰ προστατεύουμε τὸν ἀντίλογο, ἀκόμη κι ἐὰν μᾶς ἐξοργίζῃ…
Ἀλλά κάθε ἀντίλογο; Ἀκόμη κι αὐτῶν πού καταλύουν τό «δημοκρατικό» μας πολίτευμα; Ἀκόμη καί τῶν δολοφόνων; Ἀκόμη κι αὐτῶν πού ἔχουν τιμωρηθῇ μέ στέρησιν τῶν πολιτικῶν τους δικαιωμάτων διότι παρεβίασαν βασικές ἀρχές τοῦ Συντάγματος καί τῶν νόμων, στρεφόμενοι οὐσιαστικῶς κατά τῆς Πατρίδος; Συνέχεια
Ὁ μύθος ὡς τροφή.
Οἱ λαοὶ τρέφονται περισσότερο μὲ τὸ μῦθο παρὰ μὲ τὸ ψωμί. Γι’ αὐτὸ οἱ πολιτικοὶ πάσης χώρας καὶ πάσης ἐποχῆς προσφέρουν στοὺς λαούς τους παραμύθια, μὲ τιμητικὴ ἐξαίρεση τὸν Τσώρτσιλλ ποὺ ὅταν ἔγινε πρωθυπουργὸς (10 Μαΐου 1939) εἶπε στοὺς Βρεταννοὺς τὰ ἀκόλουθα πειστικά: «Τὸ μόνο ποὺ εἶμαι σὲ θέση νὰ προσφέρω εἶναι αἷμα, ἐργασία, δάκρυα καὶ ἱδρῶτα»! Συνέχεια