Πόσο συχνά πιάνουμε τούς ἑαυτούς μας νά παίζουν ῥόλους;
Πόσο συχνά πασχίζουμε νά κρύψουμε κάποιαν συμπεριφορά μας;
Πόσο συχνά ὑποκρινόμεθα κάτι ἄλλο ἀπό αὐτό πού εἴμαστε…

Καὶ ὤ… Πόσο ἀστεῖοι εἴμαστε!!!
Εἶναι τόσο ἄδικο νὰ μᾶς ἀγαποῦν, νὰ μᾶς ἐκτιμοῦν, νὰ μᾶς σέβονται γιὰ κάτι ποὺ …δὲν εἴμαστε!!! Συνέχεια →

Τὸ νὰ μποροῦμε νὰ παρατηροῦμε τὰ αἰσθήματά μας εἶναι πάρα πολὺ σημαντικό, διότι μᾶς ἐπιτρέπει, κάθε στιγμή, νὰ παραμένουμε σὲ ἐπαφὴ μὲ τὶς πραγματικές μας ἀνάγκες ἀφ΄ ἑνός, ἀλλὰ καὶ ἀφ΄ ἑτέρου, νὰ δυνάμεθα νὰ «πιάνουμε» τοὺς «ψιθύρους» τῶν δι-αἰσθήσεών μας. Ὅμως ἄλλο εἶναι τὸ νὰ παρατηροῦμε τὰ αἰσθήματά μας, κάπου κάπου ἤ συστηματικῶς, μὰ καὶ ἄλλο νὰ τὰ μετατρέπουμε σὲ «μοχλὸ» τέτοιον, ποὺ θὰ …ἀνασηκώσῃ κάθε ἐπίχρισμα καὶ θὰ μᾶς ὁδηγήση στὸ νὰ ἀναγνωρίσουμε καὶ νὰ κατανοήσουμε πλήρως τὶς ἀληθεῖς μας ἀνάγκες. Συνέχεια →

Γιατί καθημερινῶς ἱδρώνουμε καί ἀγωνιζόμεθα;
Μόνον γιά νά ἐπιβιώσουμε; Μόνον γιά νά ἐπιτύχουμε «τόν ἄρτον τον ἐπιούσιον»;
Τότε πῶς ἐπέτυχαν κάποιοι, ἐλάχιστοι ἀλλὰ ὑπαρκτοί, νά ἐπιβιώσουν μέ …ἀκρίδες κι ἀράχνες;
Μήπως κάτι διαφορετικό ἔκαναν;

Ἐφ’ ὅσον ὅμως καλύπτεται αὐτή ἡ ἀνάγκη, ξεκινᾶμε γιά τήν ἐπομένη πού λέγεται ἀσφάλεια;
Τότε πῶς ἐπέτυχαν κάποιοι, ἐλάχιστοι ἀλλὰ ὑπαρκτοί, νά ἐπιβιώσουν δίχως της; Συνέχεια →

Ἐπιλέγω πάντα τὸν καλλίτερο δρόμο…
Ἐκεῖνον ποὺ θὰ μὲ ὁδηγήσῃ σὲ ἠθικὴ ἱκανοποίησιν.
Μὰ ἡ ἠθικὴ ἱκανοποίησις, ἡ πραγματική, κι ὄχι ἡ ἐπιδερμική, ἀναφέρεται πάντα στὸ κοινὸ καλό. Συνέχεια →