Δὲν μὲ ἐνδιαφέρει πόσων χρονῶν εἶσαι.
Θέλω νὰ ξέρω ἂν ῥισκάρῃς νὰ φανῇς κουτὸς γιὰ χάρη τῆς ἀγάπης καὶ τῶν ὀνείρων σου.
Δὲν μὲ ἐνδιαφέρει ποιοὶ πλανῆτες εἶναι γύρω ἀπὸ τὸ φεγγάρι σου.
Θέλω νὰ ξέρω ἂν ἔχῃς ἀγγίξη τὸ βάθος τῆς δικῆς σου λύπης, ἂν εἶσαι ἀνοικτὸς στὶς προδοσίες ἢ ἐὰν ἔχῃς ζαρώση ἀπὸ τὸ φόβο.
Θέλω νὰ ξέρω ἂν μπορῇς νὰ μείνῃς μὲ τὸν πόνο τὸν δικό σου καὶ τὸν δικό μου, χωρὶς να τρέξῃς νὰ κρυφθῇς. Συνέχεια
Ἡ ἐποχή μας χαρακτηρίζεται κυρίως ἀπὸ ἀμέτρητες ἐκδοχὲς τῆς κάθε …«ἰδεολογίας», μὲ ἀποτέλεσμα οἱ συνεπακόλουθες -περαιτέρῳ- κοινωνικὲς διασπάσεις νὰ εἶναι αὐτονόητες, ἀναπόφευκτες καί, σὲ ἕναν βαθμό, ἀναγκαῖες. Πῶς εἶναι δυνατόν νά συνεργασθοῦμε/συμπράξουμε/συμπορευθοῦμε μέ ἄλλους ὅταν ἐμεῖς κι αὐτοί χωριζόμεθα ἀπό («ἰεολογικά») χάσματα; Πῶς εἶναι δυνατόν νά ἀκολουθήσουμε ἕναν ὁποιονδήποτε «προβατάρη» ἐάν αὐτός κι ἐμεῖς σκοπεύουμε ἄλλα; Πῶς εἶναι τελικῶς δυνατόν νά συμπαραταχθοῦμε μέ ἄλλους, ὅταν ὁ κάθε ἕνας ἐξ αὐτῶν τελικῶς ἀντιλαμβάνεται τίς πρώτιστες ἀνάγκες μέ ἄλλου εἴδους προτεραιότητες; Συνέχεια
Γιὰ νὰ γίνουν πραγματικότης.
Τὰ ὄνειρά μου χρειάζονται τὸ πιστεύω μου σὲ αὐτά.
Χρειάζονται δεσμεύσεις καὶ ἀποφασιστικότητα.
Χρειάζονται ἀκόμη καὶ στερήσεις, μαζὺ μὲ τὴν προσήλωσιν. Συνέχεια
Ἀκριβῶς διότι ἀπὸ τὴν πρώτη μας ἀνάσα μάθαμε νὰ ἀναμένουμε ἀπὸ τοὺς ἄλλους νὰ μᾶς κρατοῦν ἐν ζωῇ, διδαχθήκαμε, ἐσφαλμένως, νὰ κυττᾶμε μόνον ἔξω ἀπὸ ἐμᾶς, πρὸ κειμένου νὰ πάρουμε χαρά, νὰ βιώσουμε ἱκανοποίησιν καὶ νὰ αἰσθανθοῦμε ἀσφαλεῖς.
Συνέχεια
Πόσο ὥριμοι εἴμαστε ὡς ἄτομα; Πόσο ἐνήλικες; Πόσο ὑπεύθυνα κι ἐλεύθερα σκεπτόμενοι πολῖτες; Εἴμαστε ἤ νομίζουμε πώς εἴμαστε κάτι ἀπό ὅλα αὐτά;
Συνέχεια
Γιατί διστάζεις; Ποιός σέ κρατᾶ; Γιατί ζητᾶ ἀπό τούς ἄλλους νά ἀλλάξουν ὅταν ἐσύ τήν …«καμπούρα» σου ἀδυνατῇς νά τήν ἀντικρύσῃς; Εἶναι πιό εὔκολο λοιπόν νά ἀλλάξουν οἱ ἄλλοι; Καί γιατί δέν τό κάνουν; Μήπως κι αὐτοί ἀναμένουν ἀπό …ἐσέναν τό πρῶτο βῆμα ἤ τό παράδειγμά σου γιά νά διαπιστώσουν ἐμπράκτως πώς κάτι πράγματι θά μποροῦσε νά ἀλλάξῃ στόν κόσμο μας;
Συνέχεια
