Ἀκούω πολλοὺς ποὺ ἀναφερόμενοι στὰ κόμματα, μιλοῦν γιά… «ἰδεολογίες». Κομμουνιστικὴ ἰδεολογία, φιλελευθέρα ἰδεολογία, συντηρητικὴ ἰδεολογία, σοσιαλιστικὴ ἰδεολογία, ἐθνικοσοσιαλιστικὴ ἰδεολογία κοκ…
Μέχρι πρὶν ἀπὸ τριάντα χρόνια, πράγματι ὑπῆρχε ἡ ἑκάστοτε ἰδεολογία. Ἀλλὰ μόνον στοὺς ὀπαδοὺς τῶν κομμάτων. Ἡ ἡγεσία τους, οὐδέποτε εἶχε κάποιαν ἰδεολογία. Ἀπόδειξις αὐτοῦ, τὸ ὅτι εὔκολα ἄλλαζαν κομματικὸ μαντρί.
Ἡ ἑκάστοτε ἰδεολογία, ἀποτελοῦσε ἀνέκαθεν μίαν πανάκεια μαντροποιήσεως τοῦ λαοῦ. Ἑνὸς λαοῦ ποὺ παρασύρεται ἀπὸ ὄμορφα λόγια, κούφιες ὑποσχέσεις καὶ σαθρὲς ἰδεοληψίες, ποὺ στὴν τελικὴ ἀποδεικνύονται «ἀκάλυπτες ἐπιταγές». Συνέχεια →