Σαφῶς καὶ δὲν φταίει…
Ὅμως ἐδῶ ποὺ ἔχουμε φθάσῃ ὅλα μᾶς φταῖν… Ὅλα… Καὶ τὰ θερμόμετρα ἀλλὰ καὶ οἱ φερόμενες ὡς θεραπεῖες.
Διότι τώρα πιὰ ἀληθινὲς θεραπεῖες, γιὰ ὅλες τὶς ἀσθένειες, καὶ πραγματικὲς καὶ φανταστικές, δὲν ὑπάρχουν.
Οὔτε γιὰ ἀσθένειες ποὺ ἀφοροῦν στὴν ὑγεία ἀλλὰ οὔτε γιὰ ἀσθένειες ποὺ ἀφοροῦν στὴν οἰκονομία μας καὶ στὴν κοινωνία μας.
Τὸ κράτος καταῤῥέει. Ἡ οἰκονομία του συντηρεῖται μὲ τσιμεντοενέσεις ποὺ ὅμως εἶναι Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἀπόψεις
Νέο Πολίτευμα στὴν Ἑλλάδα: Φεουδαρχικὴ Δημοκρατία.
1000 άτομα: 300 εκλεγμένοι, ένας πρόεδρος 120 μεγαλοεπιχειρηματίες, ένα σύστημα διαπλοκής και μία αυλή από θεσμικούς άνδρες και τυχάρπαστους οσφυοκάμπτες πλούσια αμειβόμενους έχουν συστήσει μια ιδιότυπη αριστοκρατία και έχουν επιβάλλει στην Ελλάδα ένα νέο Πολίτευμα: την Φεουδαρχική Δημοκρατία. Συνέχεια
Δραχμή.
«Ήταν το 490 έτος πριν την γέννηση του Χριστού και αμέσως μετά την Νίκη των Αθηναίων στον Μαραθώνα, όταν το Ιερατείο της Αφαίας Αθηνάς στην Αίγινα παρουσίασε και θέσπισε το νόμισμα της Δραχμής, ως συναλλακτική μονάδα ανταλλαγής υπηρεσιών και εμπορευμάτων».
Πόση εξυπνάδα αλήθεια πρέπει να έχει κανείς για να καταλάβει ότι, ένα νόμισμα «ηλικίας» πάνω από 2.500 χρόνια δεν πετάγεται έτσι απλά στο καλάθι των αχρήστων; Τι μας εμποδίζει να διατηρηθεί αυτό το ιστορικό νόμισμα σε άλλες μορφές όπως, για παράδειγμα, σε χρυσά ή ασημένια «συλλεκτικά» νομίσματα, αντί της ξενόφερτης χρυσής λίρας; Συνέχεια
Ἐλεύθεροι Ἐπαγγελματίες Πολιορκημένοι
Ο ορισμός του παράλογου. Το άκρο άωτο της ανηθικότητας: σε συλλαμβάνω για να σου αναβαθμίσω τη ζωή! Σου κατάσχω το σπίτι για να σε προστατέψω!
Έχουμε τρελαθεί εντελώς; Για ποιον λόγο ασφαλίζεται κάποιος; Για να έχει παροχές υγείας και σύνταξη, ε; Αν δεν ασφαλίζονταν, τι θα του συνέβαινε; Θα πλήρωνε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη από την τσέπη του και, αν δεν είχε βάλει κάτι στην άκρη, θα έπρεπε να δουλεύει μέχρι να πεθάνει. Ναι, αλλά θα ήταν ελεύθερος! Αν είχε καταφέρει να φτιάξει ένα σπίτι, θα εξακολουθούσε να κάθεται εκεί! Συνέχεια
Ὁ,τιδήποτε εἶναι νέο ἔχει ἀξία μόνον καί μόνον ἐπειδὴ εἶναι νέο;
Alain de Benoist: ” Ὅταν κάποιος ἀναφέρεται στὴν νεωτερικότητα (modernity), θὰ πρέπει νὰ δοῦμε τὰ δύο νοήματα τοῦ ὅρου. Τὸ πρῶτο εἶναι γνωστὸ στὸν καθέναν: εἶναι οἱ ἀλλαγὲς τῆς ζωῆς ποὺ ἔρχονται μὲ περισσότερο ὑλικὸ πλουτισμό. Ἀλλὰ ἡ νεωτερικότητα εἶναι ἐπίσης καὶ τὸ προϊὸν μίας ἰδεολογίας ποὺ ἐνεφανίσθη τὸν 17ο καὶ 18ο αἰ. μὲ τὸν Διαφωτισμό. Εἶναι μία ἰδεολογία προόδου, τῆς ὁποίας ἡ βασικὴ ἰδέα εἶναι ὅτι τὸ ἀνθρώπινο εἶδος θὰ εἶναι συνεχῶς καλλίτερο. Τὸ μέλλον θὰ εἶναι καλλίτερο ἀπὸ τὸ παρὸν καὶ τὸ παρὸν καλλίτερο ἀπὸ τὸ παρελθόν. Γιὰ τὴν ἰδεολογία αὐτήν, τὸ παρελθὸν δὲν ἔχει ἀπολύτως τίποτε νὰ μᾶς διδάξῃ. Τὸ παρελθὸν εἶναι ἕνα νεκροταφεῖο ἀπαρχαιωμένων συνηθειῶν καὶ παραλόγων περιορισμῶν. Συνέχεια
RAVE στὸ μέγαρο!!!
του Σωκράτη Παπαχατζή από το meta4four.gr Συνέχεια