«Δύο τέκνων μητέρα τὸν πίθηκον εἶναι ἀκήκοα· ἀμφοτέροις οὖν κληρονομίαν χαρίζεσθαι, τῷ μὲν τὸ μῖσος, τῷ δὲ τὴν οἰκείαν ἀγάπην, δι᾿ ἧς καὶ ἀποκτείνει τὸ πεφιλημένον, συχνῶς περιπτυσσομένη καὶ περιλείχουσα. Τὸ δὲ μισηθὲν τὰς ἐρήμους φοιτῆσαν, διέδρασε τὸν κίνδυνον».
Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἀφιερώματα
Σκόρπιες …σκέψεις περὶ Οὐκρανίας…
«Μὴ ἔρχεσθε», ποὺ νὰ πάρῃ ὁ διάολος…
ΠΟΤΑΜΟΙ συνῆλθον ἐπὶ τὸ αὐτὸ καὶ τὴν θάλασσαν κατῃτιῶντο, λέγοντες αὐτῇ “διὰ τί ἡμᾶς, εἰσερχομένους ἐν τοῖς ὕδασι καὶ ὑπάρχοντας ποτίμους καὶ γλυκεῖς, ἁλμυροὺς ἀπεργάζῃ καὶ ἀπότους;” ἡ δὲ θάλασσα, ἰδοῦσα ὅτι αὐτῆς καταμέμφονται, λέγει πρὸς αὐτούς «μὴ ἔρχεσθε καὶ μὴ γίνεσθε ἁλμυροί.» Συνέχεια
Μερικὲς ἱστορικὲς ἀλήθειες γιὰ τὴν Σβάστικα.
σπάνιες φωτογραφίες ἀπὸ διάφορα ἔγγραφα τῶν Ῥώσσων, πρὶν ἀπαγορεύσουν τὴν χρήσιν τῆς σβάστικας
ΝΑΖΙΣΜΟΣ, ΕΣΣΔ ΚΑΙ ΣΒΑΣΤΙΚΑ
1. Ὅπως ὅλοι γνωρίζομε ἡ Σβάστικα εἶναι ἐπίσης τὸ πανάρχαιον ἔμβλημα τῆς Ῥωσσίας, προϊστορικὸ καὶ μεσαιωνικὸ (θυρεὸς τοῦ πρίγκιπος Ὀλέγκ, ὁ ὁποῖος κατέβαλε τὸ Βυζάντιον) καὶ τὸ μοναδικὸ διακοσμητικὸ τοῦ λαϊκοῦ πολιτισμοῦ της. Πουθενὰ δεν τιμᾶται τόσο ὄσο ἐκεῖ. Ὁ τσάρος Νικόλαος καὶ ἡ αὐτοκράτειρα τὴν εἶχον ὡς προσωπικόν των ἔμβλημα, ἡ δημοκρατία τοῦ 1917 τὴν ἔλαβε ὡς ἐθνόσημόν της, ὅπως καὶ οἱ Λευκοί, ἀλλὰ καὶ οἱ Μπολσεβίκοι τῆς Ἀνατολῆς, ἕως τὸ 1922 ὅτε, ἐγκαθιδρύθηκε ὁριστικὰ ἡ κομμουνιστικὴ κυβέρνησις καὶ ἐθεσμοθέτησε κάτι ἄγνωστον-πρωτοφανές: τὸ πεντάκτινο ἀστέρι (που τώρα Συνέχεια
Παλαμᾶς.
Τὸ ποίημα διάβασε γιὰ πρώτη φορὰ ὁ ἴδιος ὁ Σικελιανός, στὶς 28 Φεβρουαρίου 1943, μπροστὰ στὸν νεκρὸ Παλαμᾶ, στὸν λαὸ τῆς Ἀθήνας καὶ στὴ φρουρὰ τοῦ Γερμανοῦ κατακτητή…
Ἠχῆστε οἱ σάλπιγγες… Καμπάνες βροντερές, Συνέχεια
Τό Πυροβολικόν νά ἐπιληφθῇ τοῦ θέματος «Μέγαρο Μουσικῆς»;
Ὄχι βρὲ παπάρα!
Τὸ 1849, ὁ Βάγκνερ μαζὶ μὲ τὸν ἐξόριστον Μπακοῦνιν, μπουρλοτιάσανε τὴν ὑπέροχον μπαρὸκ Ὄπεραν τῆς Δρέσδης, διὰ λόγους …αἰσθητικῆς!
Καὶ δὼ ἀκόμη σκέπτεσαι, ὦ ὑπερμάλαξ, διὰ τὸ ἂν πρέπει τὸ ἐμπνευσμένον μας Πυροβολικὸν νὰ ἐπιληφθῇ τοῦ θέματος «Μέγαρο Μουσικῆς». Συνέχεια
Τὸ σπιτάκι (μου.. σου… του… μας…)
Την ώρα του σεισμού, τελευταία Κυριακή του Γενάρη, η μάνα μου, τρομαγμένη, έλεγε συνέχεια μία και μόνο κουβέντα. «Το σπίτι μας… Πάει το σπίτι μας…». Το σπίτι μας, στα ανεμοδαρμένα ύψη του Αγκώνος (ως τούτη τη στιγμή που μιλάμε, διότι εγκέλαδος είναι αυτός) δεν πήγε πουθενά. Εντάξει, ας εξαιρέσουμε κάποια σπασμένα γυαλικά, κάποια βιβλία και σιντί που εκτοξεύθηκαν από τη θέση τους (πάντα ο σεισμός κυνηγάει τον πιο τσαπατσούλη, δηλαδή εμένα) και ένα μοροφίντο που ήταν από λόγου του και πιτσικάρισε λίγο παραπάνω, όπως και μια παράγκα και κάτι ξερολιθιές που μάλλον αποφάσισαν ότι ο επί γης βίος τους έχει πλέον τερματιστεί. Την καταλαβαίνω τη μάνα μου όμως. Συνέχεια