Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἀφιερώματα

«Ἕλληνες: Οἱ Ἡνίοχοι τῶν πολιτισμῶν»

ἀπὸ τὸν/τὴν
Φρειδερίκος Νίτσε, (“Η Γένεση της Τραγωδίας”, κεφ. XV, 1872)
«Αποδεδειγμένα σε κάθε περίοδο της εξέλιξής του ο δυτικοευρωπαϊκός πολιτισμός προσπάθησε να απελευθερώσει τον εαυτό του από τους Έλληνες. Η προσπάθεια αυτή είναι διαποτισμένη με βαθύτατη δυσαρέσκεια, διότι οτιδήποτε κι αν (οι δυτικοευρωπαίοι) δημιουργούσαν, φαινομενικά πρωτότυπο και άξιο θαυμασμού, έχανε χρώμα και ζωή στη σύγκρισή του με το Ελληνικό μοντέλο, συρρικνωνότανε, κατέληγε να μοιάζει με φθηνό αντίγραφο, με καρικατούρα.
 
Έτσι ξανά και ξανά μια οργή ποτισμένη με μίσος ξεσπάει εναντίον των Ελλήνων, εναντίον αυτού του μικρού και αλαζονικού έθνους που είχε το νεύρο να ονομάσει βαρβαρικό (για κάθε εποχή) ό,τι δεν είχε δημιουργηθεί στο έδαφός του.Μα ποιοί, επιτέλους, είναι Συνέχεια →

Εἶναι 20 Ἰουλίου 1974… ὁ χρόνος γιὰ τὴν Κύπρο ἔχει σταματήσει..

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

H πικρή ιστορία της Κύπρου μας,αυτού του αναπόσπαστου κι αδιαίρετου κομματιού της Ελλάδος,όπως δείχνουν τα πράγματα,θα είναι ένα ”ποτήρι” που θα συνεχίσει να πικραίνει τα χείλη του απανταχού Ελληνισμού για πολύ καιρό ακόμη.
Ειδικά όταν η ιστορία δείχνει ”προδοσία” και μάλιστα εκ των έσω.
Κάποια πράγματα για το πως φτάσαμε εδώ,για τα μοιραία πρόσωπα των γεγονότων εκείνων,θα συνεχίσουν να μένουν κρυφά ή θα σιγοψυθιρίζονται από χείλη σε χείλη,σαν ένα μυστικό που όλοι το ξέρουν,αλλά κανείς δεν τολμά να Συνέχεια →

Ἐὰν γνωρίζῃς τὰ Ἑλληνικά, τὰ ὑπόλοιπα εἶναι εὔκολα!

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Ἕνας νεαρὸς ἄντρας, ὁ  Alex Rawlings,  μόλις 20 έτῶν,  διαβάζει, ἀντιλαμβάνεται κι ὁμιλεῖ  ἔντεκα γλῶσσεες!!! Ἔντεκα!
Οὔτε μία, οὔτε δύο, οὔτε τρεῖς!
Ἑλληνικά, Ἀγγλικά, Γαλλικά, Ἰταλικά, Ἰσπανικά, Ῥωσσικά, Ἑβραϊκά, Γερμανικά, Καταλανικά, Ὁλλανδικὰ καὶ Ἀφρικανολλανδικά. Κι ὅπως τὸ πάει, συντόμως θὰ γνωρίζῃ κι ἄλλες τόσες. 

Σοφὰ λόγια, μεγάλων Ἑλλήνων ἀνδρῶν…

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ο ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ….

Κῦττα νὰ συνηθίσῃς στὴν ἰδέα, ὅτι ὁ θάνατος γιὰ ἐμᾶς εἶναι ἕνα τίποτα. Κάθε καλὸ καὶ κάθε κακὸ εὑρίσκεται στὴν αἴσθησί μας…όμως θάνατος σημαίνει στέρησις τῆς αἰσθήσεως.Γι’ αὐτὸ ἡ σωστὴ ἐκτίμησις ὅτι ὁ θάνατος δὲν σημαίνει τίποτα γιὰ ἐμᾶς, μᾶς βοηθᾶ νὰ χαροῦμε τὴν θνητότητα τοῦ βίου: Ὄχι ἐπειδὴ μᾶς φορτώνει ἀμέτρητα χρόνια, ἀλλὰ γιατί μᾶς ἀπαλλάσσει ἀπὸ τὸν πόθο τῆς ἀθανασίας. Συνέχεια →

Ἡ ἀπεριόριστος σοφία τῆς Ἀρχαίας Ἑλληνικῆς γλώσσης!

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Στην γλώσσα έχουμε το σημαίνον (την λέξη) και το σημαινόμενο (την έννοια). Στην Ελληνική γλώσσα αυτά τα δύο έχουν πρωτογενή σχέση, καθώς αντίθετα με τις άλλες γλώσσες το σημαίνον δεν είναι μια τυχαία σειρά από γράμματα.

Σε μια συνηθισμένη γλώσσα όπως τα Αγγλικά μπορούμε να συμφωνήσουμε όλοι να λέμε το σύννεφο car και το αυτοκίνητο cloud, και από την στιγμή που το συμφωνήσουμε και εμπρός να είναι έτσι. Στα Ελληνικά κάτι τέτοιο είναι αδύνατον. Γι’ αυτόν τον λόγο πολλοί διαχωρίζουν τα Ελληνικά σαν «εννοιολογική» γλώσσα από τις υπόλοιπες «σημειολογικές» γλώσσες. Μάλιστα ο μεγάλος φιλόσοφος και μαθηματικός Βένερ Χάιζενμπεργκ είχε παρατηρήσει αυτή την σημαντική ιδιότητα για την οποία είχε πει «Η Συνέχεια →

Ν. Λυγερός: Ὁ ἀγώνας τοῦ Ἑλληνισμοῦ.

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Από την αρχή, ο αγώνας του ελληνισμού σχετίζεται με τη θάλασσα. Ο πολιτισμός μας γεννήθηκε στη θάλασσα κι είμαστε ο λαός της θάλασσας από την Αρχαιότητα. Κανείς δεν μας την έμαθε. Με τη ζωή μας τη μάθαμε και με τη μνήμη μας την κρατήσαμε μέσα στο πνεύμα μας. Η πατρίδα μας είναι γη θάλασσας.
Είμαστε φτιαγμένοι από αυτήν την ύλη και μ’ αυτήν την έννοια είμαστε γαλαζοαίματοι. Τα κορμιά μας έδεσαν με τη θάλασσα. Κατά συνέπεια, δεν διεκδικούμε κάτι που δεν μας ανήκει. Εμείς ανήκουμε σε αυτό το απέραντο γαλάζιο. Είναι το παρελθόν και το μέλλον μας, διότι είναι η ζωή μας. Η ναυμαχία της Σαλαμίνας δεν ήταν μόνο συμβολική. Συνέχεια →