Ἡ ἀνάπτυξις θὰ πρέπῃ νὰ εἶναι πρωτίστως ἰδεολογική.

Κατ’ ἀρχὰς νὰ διευκρινίσω κάτι. 
Τὸ παρακάτω μοῦ ἔστειλε πρόσωπο ποὺ ἐμπιστεύομαι καὶ ποὺ θεωρῶ ἄξιον νὰ ἀσχοληθῇ μὲ τὰ κοινά! 
Ἐπέλεξε νὰ πολιτευθῇ στὶς ἐπερχόμενες ἐκλογὲς μὲ τὸ κόμμα τοῦ Καμμένου. Ἐκεῖ διαφωνῶ, ἀλλὰ δὲν μπορῶ νὰ κάνω κάτι γιὰ νὰ ἀλλάξω τὶς ἀποφάσεις του. 
Προσωπικῶς δὲν ἐκτιμῶ ΔΙΟΛΟΥ οὔτε τὸν Καμμένο, οὔτε αὐτοὺς (ποὺ πιθανὸν) κρύβονται ἀπὸ πίσω του,  οὔτε κανέναν ἀπολύτως κομματικὸ μηχανισμό! Ἀντιθέτως μάλιστα! Εἶμαι τόσο κατὰ αὐτοῦ τοῦ συστήματος, ποὺ ἐὰν εἶχα τὴν δυνατότηταν, θὰ πατοῦσα ἕνα κουμπί ΤΩΡΑ, πρὸ κειμένου νὰ τὸ ἀφανίσω διὰ παντός! Συνέχεια

Ἕνας ἐχθρὸς πάντα ἐνώνει!

Ἔχουμε ξεχάσει νὰ πολεμοῦμε!

Ἔχουμε γίνει μαλθακοί, σκύβουμε τὸ κεφάλι, λέμε σὲ ὄλα ΝΑΙ, ὑπομένουμε τὰ χειρότερα δίχως διαμαρτυρία καὶ τελικῶς οὔτε νὰ κλάψουμε μποροῦμε γιὰ τὴν κατάντια μας…
Ποῦ εἶναι ὀ ἐχθρός πού θά ἐνώσῃ τούς Ἕλληνες; Ποῦ εἶναι ὁ κίνδυνος πού θά μᾶς κάνῃ νά συνειδητοποιήσουμε πώς ἐδῶ τά πράγματα δέν εἶναι ἀστεῖα;
Ποῦ εἶναι ὁ φόβος πού θά μᾶς κάνῃ προσεκτικούς καί ἑτοιμοπολέμους; Συνέχεια

Μία φορὰ κι ἕναν καιρὸ ἦταν ἕνας ἐθνικὸς ἀερομεταφορέας….

Ποὺ μᾶς ἐταξείδευε καὶ μᾶς ἔκανε νὰ αἰσθανόμεθα ὑπερήφανοι γιὰ τὴν ὕπαρξίν του.
Ποὺ αἰσθανόμασταν ἀπολύτως ἀσφαλεῖς ὅταν πετούσαμε μὲ τὰ ἀεροπλάνα του!

Ποὺ τὸν ἐπάνδρωναν οἱ καλλίτεροι πιλότοι παγκοσμίως…
Ποὺ ἔφερε τὸ ὄνομα  «Ὀλυμπιακὴ Ἀεροπορία» καὶ μᾶς μετέφερε αὐτομάτως (νοερῶς) σὲ κάτι Ὀλυμπιακόν. Σὲ κάτι Ὀλύμπιον!
Συνέχεια

«Ἤ ἐμεῖς ἤ αὐτοί»….

Καλὰ νὰ τοὺς πεῖτε… Ἄς μὴ φᾷν… Ἔχουμε γλαρόσουπα!!! Καὶ μάλιστα πολὺ νόστιμη! Εἰδικῶς γιὰ αὐτοὺς μαγειρεμένη!

Μοναδικὸν σύνθημα! Μοναδικότατον!
Μόνον ποὺ εἶναι κλεμμένο! (Ὅπως καὶ τόσα ἄλλα ἄλλως τε…) 

Ὅταν ἀπεφάσισα, μετὰ μεγάλης ταραχῆς καὶ φόβων, νὰ δημιουργήσω τὴν πρώτη μου ἱστοσελίδα, ἤξερα πάρα πολὺ καλὰ καὶ τὸ γιατὶ, καὶ τὸ πῶς, ἀλλὰ καὶ τὸ ποῦ ἐστόχευε. 
Σαφῶς καὶ δὲν ἐγνώριζα τὴν ἐπὶ μέρους διαδρομή.
Πῶς θά μποροῦσα ἄλλως τε; 
Γνώριζα ὅμως θαυμάσια τὸ τὶ ἀκριβῶς ἐννοοῦσα γράφοντας τὸ κάθε ἄρθρον, τὴν κάθε μου σκέψιν ἤ καὶ φιλοξενῶντας  ἄρθρα φίλων. (Καὶ ὄχι μόνον…) Συνέχεια

Ποιοί ἐγέννησαν τό φαινόμενον τῶν χρυσαύγουλων;

Ποῖοι ἐγέννησαν τὸ φαινόμενο τῶν χρυσαύγουλων ; Καὶ ποιοὶ καμώνονται ἀκόμη, πώς δὲν καταλαβαίνουν;

Ποῖοι εἶναι αὐτοὶ ποὺ τόόόόόόσα χρόνια, πιστεύοντας πὼς ἔχουν τὸ ἀλάθητον, τὸ φῶς τῆς γνώσεως καὶ τὴν νομὴ τῆς ἀπολύτου  Ἂ-ληθείας, μᾶς ἐπαραμύθιαζαν μὲ μιὰ «δημοκρατία» made in Bangladesh;

Συνέχεια

…Ἀγαπητό μου ἡμερολόγιο…

….«Αγαπητό μου ημερολόγιο…
Σήμερα, με πλησίασαν κάτι αδιάφθοροι Γερμανοί, έμποροι οπλικών συστημάτων, για να αγοράσω τα υποβρύχια τους.
Μου έδωσαν και κάτι ψιλά ….για να πιω μια μπύρα στην υγειά τους.
Δεν το δέχτηκα…θα ήταν δωροδοκία κάτι τέτοιο! Να δωροδοκηθώ εγώ;;;;
Αλλά επέμειναν… με χτύπησαν στο φιλότιμο…με έφεραν σε δύσκολη θέση …δεν ήθελα να φανώ αγενής..
Τους είπα ..«μου φαίνεται ότι αρμενίζουν στραβά», αλλά μου είπαν ότι δεν αρμενίζουν αυτά στραβά, αλλά ο γυαλός μας είν’  στραβός κι θα είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να ισιώσει.
Δεν μπορεί…δίκιο θα έχουν…άλλωστε φαινόταν καλοί και τίμιοι άνθρωποι…Θα τα αγοράσω,…για το καλό της πατρίδας πάνω απ’ ολα….Για την Ελλάδα ρε γαμώτο…»
Ακης…