1821: ἡ ἱστορία τῶν ἀνιστορήτων.

Ὁ Καθηγητής Βασίλης Φίλιας, πρώην Πρύτανις Παντείου Πανεπιστημίου, γράφει:

Ενας αποτελεσματικός τρόπος – ίσως ο αποτελεσματικότερος – για να αποφύγεις να κριθεί μια επιστημονική εργασία επί της ουσίας, δηλαδή με ποιοτικά κριτήρια, είναι να επιτύχεις να χαρακτηρισθεί ως «προοδευτική προσέγγιση» σαν αντιπαράθεση και κατ’ αντιδιαστολή με τις «λοιπές», που συλλήβδην στιγματίζονται ως «ξεπερασμένες», «πεπαλαιωμένες», ακόμη και αντιδραστικές.

Συνέχεια

Ἕνα ἔθνος πεθαίνει

Τί πρέπει νά γίνη γιά νά ἀφυπνιστοῦμε, ἐπιτέλους; Τόσο κοντόφθαλμοι εἶναι αὐτοί πού στηρίζουν τέτοιες πολιτικές; Δέν μπορεῖ νά μή ὑποψιάζονται, τώρα πιά, τί πρόκειται νά συμβῆ; Ἐκτός ἄν ἔχουν ἄλλα συμφέροντα. Συνέχεια

Τώρα τό ἀνεκάλυψε

Ὥς τό ὑπ΄ἀριθμόν ἕνα πρόβλημα τῆς Ἀθήνας καί ὄχι μόνον, χαρακτήρισε προχθές ὁ δήμαρχος Ἀθηναίων Γιῶργος Καμίνης τό λαθρομεταναστευτικό     πρόβλημα στό ὁποῖο “ἄν δέν καταφέρουμε νά ἀπαντήσουμε, δέν θά μπορέσουμε ταυτόχρονα νά ἀσκήσουμε πολιτική ἀνάταξης τῆς πρωτεύουσας, πού περνᾶ βαθυτάτη κρίσι”. Συνέχεια

Πόσοι εἶναι, πόσοι εἶναι…….

Πόσοι εἶναι τελικῶς; Οἰ ΛΑΘΡΟεισαγώμενοι ἐννοῶ…. Σᾶς τρώει ἡ περιέργεια; 

Γιὰ νὰ πῶ τὴν ἀλήθεια, δὲν μὲ τρώει… Ξέρω πόσοι εἶναι… Ὄχι ἀκριβῶς, ἀλλὰ στὸ περίπου πλέον ξέρω… Ὅπως ξέρουμε κι ὅλοι μας. Κι ἂς μὴ τολμοῦμε νὰ τὸ ὁμολογήσουμε… Διότι ἐὰν τὸ ὁμολογήσουμε, ἀκόμη καὶ στὸν ἑαυτό μας, θὰ τρομάξουμε τόσο πολὺ, ποὺ θὰ ἀποφασίσουμε νὰ …αὐτοκτονήσουμε μίαν ὥρα ἀρχύτερα… Πρίν μᾶς κόψῃ κάποιος φανατικός κομματάκια. 

Συνέχεια

Ἡ ἀπειλή τοῦ Ἰσλάμ στὴν πόρτα μας.


ὉΚώστας Χαρδαβέλλας σὲ ἕνα ἄρθρο, ἀρκετὰ «μαλακὸ» θὰ τὸ ἐχαρακτήριζα, μᾶς παρουσιάζει τὴν κατάστασι ποὺ ἀρχίζει πλέον νὰ γίνεται ἀντιληπτή ἀκόμη κι ἀπὸ …δημοσιογράφους, ἀναφορικὰ μὲ τὸ ἰσλάμ καὶ τὴν ἐξάπλωσί του στὴν χώρα μας.

«Βράζουν» τα υπόγεια τζαμιά της Αθήνας

του Κώστα Χαρδαβέλλα

Συνέχεια

Ἀπαντήσεις σὲ «ἀνθρωπιστές».

Σὲ μίαν ἀνάρτησι τοῦ Ἐξάντα, μὲ θέμα «Νύκτες Κρυστάλλων στοὺς δρόμους τῆς Ἀθήνας», μὲ ἐνημέρωσε κάποιος φίλος γιὰ τὸ θρᾶσος μερικῶν νὰ ἐξακολουθοῦν τὴν ἀθλία τους προπαγάνδρα, ἀναφορικῶς μὲ τὰ ἀνύπαρκτα «ἀνθρωπιστικά» μας  συναισθήματα, ποὺ ἐπέφεραν σκηνές βίας καὶ θανάτου στὴν Ἀθήνα.  

Ἕνα ἄρθρο ποὺ κτυπᾶ ἀπ’ εὐθείας στὸ συναίσθημα. Ποὺ ἐκβιάζει κυριολεκτικῶς τὴν ἔκφρασι «ἀνθρωπιστικῶν» συμπεριφορῶν, μόνον πρὸς μίαν κατεύθυνσι. Ποὺ ἀγνοεῖ συστηματικῶς (παλαιά μου τέχνη κόσκινο) τὴν οὐσία τῶν προβλημάτων. 

Συνέχεια