Ἐὰν ἡ «παραμονή μας στὸ εὐρῶ», ποὺ μέχρι σήμερα συζητᾶται ἀποκλειστικῶς σὲ μεταφυσικὸ καὶ σωτηριολογικὸ ἐπίπεδον, ὡς κοινὸ κι ἀκατέργαστο ἰδεολόγημα -, ἐξασφαλισθῇ μὲ τοὺς ὅρους μὲ τοὺς ὁποίους ἐξασφαλίζεται τὰ τελευταία πέντε χρόνια, τὰ δεινὰ ποὺ θὰ εὕρουν τὴν χώρα στὸ ἐπόμεον ἢ τὸ μεθεπόμενον σταυροδρόμι αὐτῆς τῆς κρίσεως, ποὺ ἀσφαλῶς θὰ συνεχισθῇ μὲ ἀμείωτο ἔντασι, δὲν θὰ συγκρίνονται μὲ τίποτα μὲ αὐτὰ ποὺ θὰ ἔλθουν ἀπὸ μίαν τωρινή, ὁμαλὴ ἢ μή, ἔξοδο. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Ἕρμιππος Ἑρμιππίου
Ὅλοι τους γιὰ δανεικὰ ψάχνουν…
Καὶ οἱ μὲν καὶ οἱ δὲ χρειάζονται τὰ δανεικά, γιὰ νὰ συντηρήσουν τὸ φαῦλο πελατειακὸ σύστημα. Τὴν μόνη μορφὴ πολιτικῆς, οἰκονομικῆς καὶ κοινωνικῆς ὀργανώσεως ποὺ ἀντιλαμβάνονται ὡς δυνατὴ καὶ σκόπιμο. Καὶ οἱ μὲν καὶ οἱ δὲ θεωροῦν ὅτι τὰ δανεικὰ εἶναι εἰσόδημα.
Οἱ προηγούμενοι προσπαθοῦσαν, μέχρι τώρα, νὰ ἀποσπάσουν τὰ δανεικὰ αὐτὰ ἐξαπατῶντας ἐλεεινῶς τοὺς δανειστές. Οἱ τωρινοὶ ἐπιχειροῦν νὰ τὸ κάνουν μὲ ἄκομψο κι ἐπιθετικὸ τσαμπουκά. Θεωροῦμε ὅτι οἱ πρῶτοι εἶχαν ἐπιτύχει, ἐνᾦ οἱ δεύτεροι ἀποτυγχάνουν. Καὶ ἀποδίδουμε τὴν ἀποτυχία στὸν τρόπο καὶ τὰ μέσα ποὺ χρησιμοποιῶνται.
Ἐπιλέγοντας μὲ …ἀφροσύνη τὴν κόλασι!
Παρακολουθῶντας κάποιος ἐδῶ καὶ δυὸ μῆνες τὴν ἐπικαιρότητα, μέσα ἀπὸ τίς ἀντιδράσεις τῶν ἀσκούντων κριτικὴ στὴν νέα κυβέρνησι, μιὰν ἐντύπωσι σχηματίζει.
Ὅτι ἡ Ἑλλάδα βγῆκε τελείως ξαφνικὰ καὶ ἀπρόσμενα (καὶ κυρίως τελείως ἀπόβλεπτα) ἀπὸ μιὰ περίοδο τάξεως, εὐνομίας, ὀρθολογισμοῦ, προγραμματισμοῦ καὶ χρηστῆς διακυβερνήσεως κι ἐπέρασε σὲ μιὰ περίοδο χάους, ἀσταθείας καὶ κβαντικῆς ἀπροσδιοριστίας. Σὰν νὰ τὴν κυβερνοῦσαν ἄγγελοι καὶ τώρα τὴν κυβερνοῦν διάβολοι. Συνέχεια
Ὅλοι …«ἀθῶοι» μαζὺ μὲ τὸν Παπακωνσταντίνου.
Ἐπεὶ δὴ ἡ ὑπόθεσις Παπακωνσταντίνου ἐτελείωσε ἐπὶ τέλους…
Κι ἐπεὶ δὴ οὐδεὶς ἄλλος πρόκειται νὰ δικασθῇ στὸ μέλλον…
…εἶναι πλέον προφανὲςὅτι γιὰ τὴν χρεωκοπία μας καὶ γιὰ ὅ,τι κακὸ ἔχει γίνεη σὲ αὐτὴν τὴν χώρα, ποὺ κατήντησε ὅπως κατήντησε, ὁ ἔνοχος εἶναι ἀποκλειστικῶς ἕνας καὶ μόνον ἕνας.
Θυσία γιά ἕνα ἐνιαῖο ἀγαθό πού λέγεται …κράτος;
Ἕνα ἀκόμη ἐπιχείρημα τῶν κρατιστῶν, ἔναντι ἡμῶν τῶν «νεοφιλελὲ» εἶναι ὅτι ἂν τὸ κράτος δὲν πληρώσῃ τοὺς ὑπαλλήλους του θὰ μείνουμε χωρὶς ἰατρούς, τροχονόμους καὶ δασκάλους.
Πρόκειται γιὰ τὸ δόλιο (ἢ καὶ ἀφελές, γιὰ νὰ γίνουμε λίγο πιὸ ἐπιεικεῖς) τσουβάλιασμα τοῦ κράτους, σὰν κάτι καθολικὰ ἀγαθό, χωρὶς διακρίσεις. Ὅταν μᾶς συμφέρῃ θεωροῦμε ὅτι τὸ κράτος ἀποτελεῖται 100% ἀπὸ ἰατρούς, τροχονόμους καὶ δασκάλους. Συνέχεια
Δύο εἶναι οἱ χῶρες ποὺ πράγματι ἔχουμε στενοὺς δεσμούς…
Ἀπὸ μικρὸ παιδὶ θεωροῦσα ἀπὸ ἀστεία καὶ ὑποκριτική, ἕως γελοῖα, τὴν ῥητορικὴ τῶν πολιτικῶν, ποὺ πήγαιναν στὰ πέρατα τῆς γῆς, συναντιόντουσαν μὲ τοὺς ξένους ὁμολόγους τους καὶ μέσα στὴν μεγαλόστομη πολυλογία δὲν ξεχνοῦσαν νὰ μιλήσουν καὶ γιὰ τοὺς «βαθεῖς δεσμοὺς τῶν χωρῶν καὶ τῶν λαῶν μας». Συνέχεια