Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἱστορία

Περὶ τοῦ πλαστοῦ «ὄρκου τοῦ Μ. Ἀλεξάνδρου».

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Περὶ τοῦ πλαστοῦ «ὄρκου τοῦ Μ. Ἀλεξάνδρου», ἔμπλεου διεθνιστικῆς προπαγάνδας, ποὺ περιφέρουν κάποιοι ἐπιτήδειοι – καὶ δεῖτε τὶ εἴδους:

«…Αὐτὸ εἶναι γνωστὴ ἱστορία ποὺ κρατάει χρόνια.
Ὁ ὅρκος δὲν εἶναι τίποτα ἄλλο ἀπὸ μία συγγραφικὴ δημιουργία ποὺ τὴν ἔγραψε ὁ Ζαλόκωστας, βάσει λογοτεχνικῆς ἀδείας, πολὺ ἀργότερα, τὸ 1951. Πῆρε ἀφορμὴ ἀπὸ μία πρόταση τοῦ Πλούταρχου κι ἔγραψε αὐτὸν τὸν «ὅρκο» ποὺ τὸν ἀπέδωσε στὸν Μ’ Ἀλέξανδρο. . Ψάξε νὰ βρεῖς τὸ ἔργο τοῦ Ζαλοκώστα ποὺ τὸν ἀναφέρει, καὶ θὰ καταλάβεις τί σου λέω…» Συνέχεια →

Ὑπῆρξαν μεγαλύτεροι πολιτισμοί ἀπό τόν δικό μας;

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Ὁ σημερινὸς τεχνολογικὸς πολιτισμὸς δὲν εἶναι ἀναγκαστικὰ καὶ ὁ ἀνώτερος πολιτισμὸς ἀπὸ τοὺς παλαιοτέρους.

Διαβάζουμε πολλὲς φορὲς ὅτι παλαιότερα ἀνεπτύχθη μεγαλύτερος πολιτισμὸς ἀπὸ τὸν σημερινό.
Παραδείγματος χάριν αὐτὸς ὁ πολιτισμὸς  τῶν Ἑλλήνων Ὑπερβορείων.

Δὲν τὸ πιστεύουν μερικοί. Συνέχεια →

Οἱ σταλινικὲς διώξεις.

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Μια από τις πλέον άγνωστες σελίδες της νεότερης ελληνικής ιστορίας, αποτελούν οι διώξεις κατά των Ελλήνων της Σοβιετικής Ένωσης που ξεκινούν το 1937 και τερματίζονται το 1949, με τη μαζική και βίαιη μεταφορά της πλειονότητας των ελληνικών πληθυσμών του Καυκάσου στην Κεντρική Ασία.

    Οι πολυάνθρωπες ελληνικές κοινότητες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, υπήρξαν καρπός της πανάρχαιας ελληνικής παρουσίας στον παρευξείνιο χώρο και της έντονης ρωσοτουρκικής αντιπαράθεσης, που καθόρισε και την τελική μορφή της περιοχής αυτής. Η οριστική διαμόρφωση της φυσιογνωμίας των ελληνικών κοινοτήτων συμπίπτει με τη Μικρασιατική Καταστροφή, όταν χιλιάδες πρόσφυγες από το Μικρασιατικό Πόντο κατακλύζουν τις ρωσικές περιοχές. Η άρνηση των κυβερνήσεων της Ελλάδας μετά το 1928, να επιτρέψουν την κάθοδο των προσφύγων αυτών -κάτι που ήταν επιβεβλημένο, εφόσον οι πρόσφυγες αυτοί καλύπτονταν από τη Συνθήκη της Λωζάννης- οδήγησε στον εγκλωβισμό τους στη σοβιετική επικράτεια.[3] Συνέχεια →

Κατάγονται ἀπό Ἕλληνες οἱ κάτοικοι τῆς νήσου τοῦ Πάσχα;

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

 

Οἱ κάτοικοι τῆς Νήσου τοῦ Πάσχα (ἔξω ἀπὸ τὴν Χιλή) κατάγονται ἀπό τούς Ἕλληνες;

Ὁ Γερμανὸς καθηγητὴς Γλωσσολογίας κ. Νὸρς Σ. Γιόζεφσον γράφει ὅ,τι ἐκτὸς ἀπὸ τὶς πολλὲς λέξεις, ποὺ εἶναι ἑλληνικεές, στὴν Νῆσο τοῦ Πάσχα, «Μεγάλη ἐντύπωσιν τοῦ ἔκανε τὸ γεγονὸς ὅτι στὴν Νῆσο τοῦ Πάσχα ὑπάρχει ἔνα μνημεῖο ἰστορικό, ποὺ τὸ ἀποκαλοῦν Ahu Te-pito-te kura. Συνέχεια →

Ἠσίοδος (α)

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Ἠσίοδος. Ἔργα καί Ἡμέραι (730 πΧ).
(ἀπόσπασμα)

Μηκέτ᾽ ἔπειτ᾽ ὤφελλον ἐγὼ πέμπτοισι μετεῖναι ἀνδράσιν, ἀλλ᾽ ἢ πρόσθε θανεῖν ἢ ἔπειτα γενέσθαι. νῦν γὰρ δὴ γένος ἐστὶ σιδήρεον· οὐδέ ποτ᾽ ἦμαρ παύσονται καμάτου καὶ ὀιζύος οὐδέ τι νύκτωρ φθειρόμενοι· χαλεπὰς δὲ θεοὶ δώσουσι μερίμνας. ἀλλ᾽ ἔμπης καὶ τοῖσι μεμείξεται ἐσθλὰ κακοῖσιν. Ζεὺς δ᾽ ὀλέσει καὶ τοῦτο γένος μερόπων ἀνθρώπων, εὖτ᾽ ἂν γεινόμενοι πολιοκρόταφοι τελέθωσιν. οὐδὲ πατὴρ παίδεσσιν ὁμοῖος οὐδέ τι παῖδες οὐδὲ ξεῖνος ξεινοδόκῳ καὶ ἑταῖρος ἑταίρῳ, οὐδὲ κασίγνητος φίλος ἔσσεται, ὡς τὸ πάρος περ. αἶψα δὲ γηράσκοντας ἀτιμήσουσι τοκῆας· μέμψονται δ᾽ ἄρα τοὺς χαλεποῖς βάζοντες ἔπεσσι, σχέτλιοι, οὐδὲ θεῶν ὄπιν εἰδότες· οὐδέ κεν οἵ γε γηράντεσσι Συνέχεια →

Αὐτὰ τὰ χρυσᾶ νηματοειδῆ ἀντικείμενα…

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Χρυσὸ νηματοειδὲς ἀντικείμενο εὑρέθη στὴν Ἀνταρτική,  ἡλικίας 20.000 ἐτῶν:

Τὸ καλοκαίρι τοῦ 1977 τὸ ἐπιστημονικὸ ἰνστιτοῦτο Ἀρκτικῆς καὶ Ἀνταρκτικῆς τοῦ Λένινγραντ, ἔκανε γεώτρησιν σὲ μεγάλο βάθος στὴν Ἀνταρτική.
Τὰ δείγματα πάγου ποὺ ἔβγαλαν ἦταν ἡλικίας Συνέχεια →