Γίνεται νά θέλῃ κάποιος νά χάσῃ τίς ἀνέσεις του καί τίς ἀσυλίες του;
Γίνεται κάποιος νά βάλῃ τά χεράκια του γιά νά βγάλῃ τά ματάκια του;
Ξαφνιάζομαι καθημερινῶς ἀπὸ τὸ πῶς κάποιοι συμπατριῶτες μου ἀντιμετωπίζουν τὴν νέα (φερομένη ὡς) κυβέρνησιν, ποὺ προσφάτως ἀνέλαβε νὰ μᾶς «κυβερνήσῃ» ἐλέῳ τοκογλύφων. Μία κυβέρνησις «ἀχταρμᾶς» ἀπὸ ὅλα τὰ κόμματα καὶ ὅλες τὶς ἐκδοχὲς τοῦ (τάχα μου) κομματικοῦ μηχανισμοῦ τῶν σαπροφύτων, ἐφ’ ὅσον ὅλα αὐτὰ τὰ κουδουνισμένα ἔχουν πρὸ πολλοῦ καταθέση στὰ ἀφεντικά τους τὶς ἀποδείξεις τῆς ἀπολύτου διαπλοκῆς τους, τῆς ἄνευ ὀρίων ἐξαρτήσεώς τους καί, ἐπάνω ἀπὸ ὄλα, τῆς πλήρους ὑποταγῆς τους.
Πολλάκις ἔχω διαμαρτυρηθεῖ, δημοσίως, γιὰ τὶς ὁποιεσδήποτε ἀπόψεις προβάλλονται, γενικῶς καὶ εἰδικῶς, ἀπὸ τὰ Μέσα Μαζικῆς Ἐξαπατήσεως. Ἀπόψεις, ποὺ ὡς 
