Εἶναι καλὸ νὰ γνωρίζω τὸ ποῦ θέλω νὰ πάω.
Μὰ τὸ σημαντικότερον εἶναι ἡ θέλησις τῆς ἀλλαγῆς.
Ἀκόμη λοιπὸν κι ἐὰν ΔΕΝ γνωρίζω τὸ ποῦ ΜΟΥ πρέπει νὰ φθάσω, ἡ ἀρχὴ τῆς ὁποίας ἀλλαγῆς θὰ συμβῆ μόνον μὲ τὸ πρῶτο βῆμα. Ἀκόμη κι ἐὰν αὐτὸ θὰ κατευθύνεται πρὸς τὸ …ἄγνωστον.
Τὸ πρῶτο βῆμα εἶναι τὸ ἀναγκαῖον καὶ τὸ καθοριστικόν. Συνέχεια →

Καὶ βῆμα βῆμα κάθε φορά, βῆμα τὸ βῆμα, προχωροῦμε λίγο παραπέρα.
Ὅσο πιὸ συνειδητὴ ἡ ἀλλαγή, τόσο πιὸ σταθερὸ τὸ βῆμα μας.
Ὅσο πιὸ μεγάλη ἡ ἀμφιβολία, τόσο περισσότερο ἀνασφαλὴς ὁ βηματισμός… Συνέχεια →

Πόσο πιὸ ὄμορφος θὰ ἦταν ὁ κόσμος μας, ἐὰν τὸν …ἐκτιμούσαμε!!!
Πόσο πιὸ ὡραῖα θὰ ἦταν ἡ ζωή μας, ἐὰν μᾶς ἀναγνωρίζαμε τὸ δικαίωμα στὴν …εὐτυχία!!!
Πόσο πιὸ συγκλονιστικὲς θὰ ἦσαν οἱ στιγμές μας, ἐὰν δὲν τὶς …χάναμε!!! Συνέχεια →

Ὅταν κάτι τελειώνῃ, τελειώνει. Δὲν χωρᾶ παρατάσεις, ἐλπίδες, ἀναμονές, ὑπομονές, λοξοκυττάγματα καὶ ὀπισθοχωρήσεις.
Ὅσο δύσκολο κι ἐὰν εἶναι, ὅσες ὑποσχέσεις, ὅρκοι, συναισθήματα κι ἐὰν δένουν κάποιους ἀνθρώπους, κάποιες φορές, πολὺ συχνά, φθάνει ἡ στιγμὴ τοῦ ἀποχωρισμοῦ.
Καὶ τότε, ὅσο κι ἐὰν εἶναι ὀδυνηρὸ κάτι τέτοιο, τόσο πιὸ ἐπικτακτικὸ εἶναι νὰ πάρουμε γρήγορα τὶς ἀποφάσεις μας, νὰ ἀφήσουμε πίσω μας ἕνα χαμόγελο ποὺ θὰ χωρᾶ ὅλην τὴν ἀγάπη μας καὶ νὰ συνεχίσουμε. Συνέχεια →

Ἔχοντας βεβαιότητα πὼς εἶμαι στὴν ὀρθή, γιὰ ἐμέναν, πορεία, εἶναι δύσκολο νὰ χάνῳ τὸ θάῤῥος μου.
Βέβαια, συνήθως, εἶναι ἀκόμη πιὸ δύσκολο τὸ νὰ τὸ …εὕρω, γιὰ νὰ ξεκινήσῳ.
Μὰ ἀρκοῦν μερικὰ πολὺ ἁπλᾶ ἐρωτήματα, ποὺ μπορῶ νὰ θέσω στὸν ἑαυτόν μου, γιὰ νὰ καταλάβω ἐὰν πράγματι τὰ θέλω μου εἶναι τόσο ἰσχυρά, ποὺ ἀξίζουν καὶ τὶς θυσίες καὶ τοὺς κόπους τους. Συνέχεια →

Ὅσα ἐμπόδια κι ἐὰν ἐμφανίζονται στὴν διαδρομή μας, ὅσα προβλήματα, ὅσες κακοτοπιές, ἐμεῖς ἔχουμε ἱερὰ ὑποχρέωσιν νὰ ἐξακολουθοῦμε τὴν πορεία μας, γιὰ τὴν ὁποίαν ἔχουμε δεσμευθεῖ, οὔτως ἤ ἄλλως. Ὁ σκοπός μας, ἡ προσωπική μας στόχευσις δῆλα δή, ἡ ὑλοποίησις τοῦ σκοποῦ καὶ τοῦ ὀνείρου μας, ΔΕΝ πρέπει νὰ ἀλλάξῃ κατευθύνσεις ἤ νὰ ἀνακόπτεται, ἐπεὶ δὴ διάφοροι παράγοντες δημιουργοῦν δυσκολίες. Συνέχεια →