Κάποιες στιγμές, ποὺ κυττῶ γύρω μου, θὰ ἔπρεπε νὰ ἀπογοητεύομαι ἀπὸ τὶς εἰκόνες.
Κι ὅμως… Δὲν θλίβομαι, παρὰ χαμογελῶ…
Δὲν μοῦ ἀρέσουν οἱ εἰκόνες μου ἀλλὰ τώρα πιὰ τὶς θεωρῶ ἀναγκαῖες γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ καθαρθοῦμε… Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: αὐτογνωσία
Τὰ …μέλη τοῦ (κάθε) σώματος.
Κάθε μέλος ἑνὸς σώματος εἶναι ἀπολύτως ἀναγκαῖον καὶ σημαντικὸν καὶ σπουδαῖον.
Ἀκόμη καὶ τὸ πιὸ μικρό μας δάκτυλο εἶναι τόσο σημαντικό…
Τόσο σπουδαῖο…
Τόσο ἀναγκαῖο…
Ὅμως ἐλάχιστα ἀντιλαμβανόμεθα τὴν ἀξία του…
Αὐτὴν τὴν συνειδητοποιοῦμε μόνον ὅταν κάποιο δάκτυλο, ἤ κάποιο μέλος τοῦ σώματός μας, ἀπουσιάζει… Συνέχεια
Μία στιγμή, γιὰ νὰ γίνουμε θεοί…
Ἡ ἀνάγκη μας ἀφορᾶ πάντα σὲ ἁπλᾶ πράγματα…
Σὲ τόσο μικρά, ἀσήμαντα ἴσως, ἀλλὰ κατὰ βάσιν οὐσιώδη καὶ ἀπαραίτητα…
Ἕνα χαμόγελο, μία τρυφερὴ ματιά, ἕνα ἡλιοβασίλεμα, μία φιλικὴ κουβέντα, μία κλεφτὴ ματιὰ στὴν σελήνη ἤ ἀκόμη καὶ ἕνα ξημέρωμα ἀναμένοντας τὴν Ἀνατολή…
Τόσο ἁπλᾶ μὰ τόσο σπουδαῖα συνάμα αὐτὰ τὰ μικρά, τὰ ἀπαραίτητα γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ τὴν εὐτυχία του… Συνέχεια
Νὰ συνεχίζουμε τὸν δρόμο ἀκόμη καὶ ὅταν αὐτὸ θεωρεῖται ἀδύνατον.
Οἱ ἰσχυρὲς ψυχὲς ἔχουν σκοποὺς καὶ οἱ ἀδύναμες ἔχουν ἐπιθυμίες.
Τὸ θέμα εἶναι νὰ δεσμευθοῦμε νὰ προχωροῦμε ἀκόμη καὶ ὅταν τὰ πράγματα εἶναι δύσκολα, ὅταν τὰ πάντα μέσα μας, μᾶς λέν: ὄχι, αὐτὸ δὲν μπορὼ νὰ τὸ κάνω…
Δὲν μπορῶ νὰ ἀνεβῶ σὲ αὐτὸ τὸ βουνό… Εἶμαι κουρασμένος… Συνέχεια
Εἶναι σπουδαῖο τὸ νὰ ἔχω ἐμπιστοσύνη.
Καὶ εἶναι ἐπίσης ἀναγκαῖον.
Εἶναι μοναδικὸν αἴσθημα τὸ νὰ ξέρῃς πὼς αὐτὸς ποὺ εἶναι δίπλα σου εἶναι αὐτὸς ποὺ θὰ σοῦ κρατήσῃ τὸ χέρι στὰ δύσκολα, πὼς θὰ σὲ προστατεύσῃ μὲ τὴν ἀσπίδα του στὴν μάχη καὶ πὼς θὰ σὲ στηρίζῃ σὲ κάθε ἐπιλογή σου.
Ὅμως γιατί δέν ἔχουμε τήν ἐμπιστοσύνη τῶν γύρω μας; Γιατί συμβαίνει ὅλο καί μικρότερα τμήματα ἐμπιστοσύνης νά γευόμαστε; Συνέχεια
Πάντα μπορεῖς νὰ μάθῃς ἀπὸ τὸν ὁποιονδήποτε.
Οἱ Ἐσκιμῶοι ἔχουν ἔνα μύθο γιὰ τὸν τάρανδο.
Λὲν ὅτι ὁ τάρανδος καὶ ὁ λύκος εἶναι ἕνα.
Ὁ τάρανδος τρέφει τὸν λύκο καὶ ὁ λύκος διατηρεῖ τὴν δύναμι τοῦ ταράνδου. Συνέχεια