Ἀπὸ τὴν μεταπολίτευση καὶ ἐντεῦθεν ὅλες οἱ κυβερνήσεις ἀποτελοῦν ἕναν κεντρκὸ πολυπλόκαμο πυρῆνα μὲ ξεχωριστὸ ὄνομα καὶ δῆθεν ξεχωριστὴ κατεύθυνση, (πλήν ἐλαχίστων ἐξαιρέσεων) ἕναν κεντρικὸ σχεδιασμὸ, μὲ σκοπὸ νὰ ἐλέγξουν τὸ μεγαλύτερο ποσοστὸ τῶν πολιτῶν-ψηφοφόρων.
Ὅλες οἱ κυβερνήσεις ἀκολούθησαν καὶ ἀκολουθοῦν τὸ ἴδιο σχέδιο καἰ ἡ μία σταθερὰ προετοίμασε τὸ ἔδαφος γιὰ τὴν ἐπομένη (συμπεριλαμβανομένης ὁλοκλήρου τῆς Ἀριστερᾶς). Σκοπός των, ἡ πνευματικὴ καὶ οἰκονομικὴ ἐξαθλίωσις τῶν Ἑλλήνων καὶ διάλυσις τῆς χῶρας καὶ τοῦ ἔθνους, τὸ ξεπούλημα τῶν ἐθνικῶν πόρων καὶ ὁ διαμελισμὸς τῆς χῶρας.!
Συνέχεια
Αὐτὸ εἶναι τὸ πρόβλημα τῆς Δημοκρατίας…
Ἐνῶ ἔχουμε καταφέρει, μὲ πολὺ «κόπο» ὁμολογουμένως, οἱ «δημοκράτες» μονίμως να «δολοφονούνται», ὄχι ἀπὸ ἀνθρώπους, ἀλλὰ ἀπὸ …ἰδεολογίες, ποὺ τοὺς …ὀπλίζουν καὶ τοὺς κατευθύνουν…(!!!), οἱ ἐκτὸς «συνταγματικοῦ τόξου» νὰ παθαίνουν αὐτὸ ποὺ τοὺς ἀξίζει, ὄχι ἀπὸ …ἰδεολογίες ἀλλὰ ἀπὸ «ἀγανακτισμένους» ἀνθρώπους καὶ οἱ ὁποῖοι τυχαῖοι που «χάνονται» στὰ καλὰ καθούμενα, νὰ χαρακτηρίζονται ἁπλᾶ ὡς …«ἀτυχῆ περιστατικά» καὶ «παράπλευρες ἀπώλειες», εἴμαστε καὶ ὑπερήφανοι ἀπὸ ἐπάνω, γιατὶ …«θωρακίσαμε» τὴν δημοκρατία μας, ἐδραιώσαμε τὶς «δημοκρατικές» μας κατακτήσεις καὶ θεωρούμαστε «εὐνομουμένη» πολιτεία καὶ «σύγχρονο» εὐρωπαϊκὸ κράτος.