Εἶχα μίαν συζήτησι ἐχθὲς μὲ τὸν Θεῖο Διδάσκαλο, ἀκριβῶς γιὰ τὸ θέμα τοῦ τίτλου.
Ὁ ὁποῖος μὲ τὴν σειρά του μοῦ μετέφερε τὶς δικές του συζητήσεις μὲ κάποιους φίλους του οἰκονομολόγους, ὑψηλόβαθμους τραπεζικοὺς καὶ πρόσωπα ποὺ κατέχουν διευθυντικὲς θέσεις σὲ διαφόρους ὀργανισμούς καὶ Συνέχεια
Ἐπεὶ δὴ πάρα πολλὰ θέματα τὰ ἔχουμε παρεξηγήσῃ, εἶτε διότι ὁ ψεκασμὸς ποὺ φάγαμε ἦταν μεγαλύτερος ἀπὸ αὐτὸν ποὺ ἀντέχαμε, εἶτε διότι ἦταν στραβὸ τὸ κλίμα, πλάκωσαν καὶ οἱ γάιδαροι, εἶτε ἐπεὶ δὴ ἁπλῶς μέσα στὴν πορεία τῶν ἐτῶν βρεθήκαμε μόνοι κι ἔρημοι μέσα σὲ ἐχθρικὰ περιβάλλοντα, καλὸ θὰ ἦταν νὰ ξαναπιάσουμε κάποιες ἔννοιες ἀπὸ τὴν ἀρχή! Ἀρχὴ ἀρχὴ ὅμως, διότι γύρω μας κυκλοφοροῦν πολλὰ νούμερα, σούργελα, σωτῆρες, ἀφεντικά, ἔξυπνοι κι ἀκόμη ἐξυπνότεροι….
Ἄς σταθοῦμε ὅμως γιὰ λίγο στὴν μόδα τῶν καιρῶν!!!
Συνέχεια
Πήγαινε πες στην Δημοκρατία να πάει να πλυθεί γιατί η μπόχα της έχει κολλήσει πια στους τοίχους των σπιτιών μας. Μην εθελοτυφλεί επειδή έχει κάμποσους ακόμα που την κάνουν παρέα. Εκείνοι βρωμάνε περισσότερο από την ίδια και οι στάμπες που αφήνει ο λιπαρός ιδρώτας τους -όταν την αγκαλιάζουν-κάνουν το ακριβοπληρωμένο της ταγιέρ να μοιάζει με τοίχο σφαγείου που δεν καθαρίστηκε ποτέ. Πες της να μην περνάει από την γειτονιά γιατί κάποιοι παλιοί εραστές της, που την λάτρεψαν, ακονίζουν τα μαχαίρια τους έχοντας μπροστά τους μια φωτογραφία του ’70: Αυτή με το σιέλ φορεματάκι της να γελάει και εκείνοι δίπλα της να μην τολμούν ούτε να την αγγίξουν, μη και χαλάσουν την στιγμή, μη και τσαλακώσουν το όνειρο.
Συνέχεια
Αὐτὸ μὲ τὴν προγονολατρεία, ποὺ ἔχουμε πάθει, ἔχει πολλὲς παγίδες.
Κάποιοι ἀπὸ ἐμᾶς κυττοῦν μόνον τὰ καλὰ τῶν παππούδων μας, δίχως νὰ ἐρευνοῦν τὰ στραβά τους καὶ τὰ ἀνάποδά τους. Κάποιοι μέσα στὸ μυαλό μας ἔχουμε διαγράψει τὰ πάθη, τὰ λάθη, τὰ στραβὰ καὶ παραμένουμε μόνον στὰ ὡραῖα τους.
Ὅμως, δυστυχῶς, κι αὐτοὶ ἄνθρωποι ἦσαν καὶ μάλιστα ἀκριβῶς ἴδιοι μὲ ἐμᾶς. Πανομοιότυποι.
Ἐδιάβασα τὰ ὅσα ἔγραψε ὁ Σπανουδάκης καὶ τὸν ἐθαύμασα ἀκόμη μίαν φορὰ γιὰ τὴν καθαρότητα τῆς σκέψεώς του καὶ τὴν ἠθική του…
Ἀλλά…
Ἀλλὰ ἐπικαλεῖται τὸ ὄνομα τῆς δημοκρατίας, μὴ συνειδητοποιῶντας πὼς ἀκριβῶς αὐτὸ ποὺ ἔχουμε εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς τάχα μου δημοκρατίας, ἐντὸς τῆς ὁποίας διαβιοῦμε ἐδῶ καὶ κάποες, ἀρκετὲς πλέον, δεκαετίες.
Ναί, τὸ 4% μᾶς κυβερνᾶ. Ναί, τὸ 3% καθορίζει τοὺς νόμους μας. Ναί, τὸ 0,0000001% ἀποφασίζει γιὰ τὰ ὅσα θὰ συμβοῦν στὸν πλανήτη. Ἀλλά μέ ποιό ὅπλο; Μέ ποιόν μοχλό; Μέ ποιόν τρόπο μᾶς ἔχουν πείσῃ ἤ μᾶς ἔχουν «πείσῃ» ἤ σκέτο μᾶς ἔχουν ἐπιβάλῃ τίς ὀρέξεις τους; Μήπως μέ τήν δημοκρατία;
Ὅταν ἐδιάβασα, τὸ παρακάτω κείμενον, ἀνεστατώθην.
Οὔτε λίγο οὔτε πολύ, μοῦ ὑπενθύμισε μίαν συζήτησι ποὺ εἶχα πρὸ ἡμερῶν μὲ τὴν φίλη Ἑλένη, ἀκριβῶς γιὰ αὐτὸ τὸ θέμα. Ἡ Ἑλένη ὑπεστήριζε πὼς «ἐφ΄ ὅσον συμφωνοῦν οἱ πολλοί…» τότε ἔτσι εἶναι.
Τὸ σὲ ποιὸ σημεῖον συμφωνοῦν οἱ πολλοί, τὸ γιατὶ συμφωνοῦν, τὸ πῶς κατέληξαν στὸ νὰ συμφωνήσουν, εἶναι μία πολὺ δύσκολη συζήτησις, γιὰ τὴν ὁποίαν, ἐφ΄ ὅσον ὑπεισέρχονται οἱ θέσεις τῶν πολλῶν, μᾶλλον φαίνεται ἀδύνατον τὸ νὰ κερδίσῃ κάποιος, μὲ διάφορον γνώμη, στὸν ὅποιον διάλογο.
Καὶ ξανὰ ἐρωτῶ, περισσότερο τὸν ἑαυτόν μου, παρὰ τοὺς γύρω μου…
Ὑπάρχει ἡ γνώμη τῶν πολλῶν; Ὑπάρχει αὐτό πού ἐμάθαμε ὥς κοινή λογική;
Συνέχεια
