Ἡ Ἑλληνικὴ γλῶσσα, ὁ Ἕλλην λόγος, εἶναι κάτι ποὺ πολλοὶ ἐμίσησαν, ἀκόμη περισσότεροι πολέμησαν κι ἀκόμη περισσότεροι τὴν συκοφάντησαν. Γλῶσσα ἀμήτωρ, μήτηρ γλωσσῶν. Κι ἄς ξεβολεύῃ κάποιους αὐτό…
Μὰ ὅσο κυλοῦν τὰ χρόνια, ὅλος ὁ πλανήτης σιγὰ σιγὰ καταλήγει στὸ συμπέρασμα ποὺ προανέφερα. Ἀμήτωρ γλῶσσα, μήτηρ γλωσσῶν. Οἱ μόνοι ποὺ ἐξακολουθοῦν νὰ τὴν πολεμοῦν εἶναι ἤ αὐτοὶ ποὺ ἀναγνωρίζουν τὴν δυναμική της καὶ τὶς νοητικὲς ἐπιπτώσεις ποὺ θὰ φέρῃ ἡ ἀπόλυτος γνώσις της στοὺς κατέχοντες αὐτήν, ἤ, κάτι Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἱστορικὰ ἀφιερώματα
Γρηγόρης Αὐξεντίου. Ὁ σταυραετός τοῦ Μαχαιρᾶ
Γρηγόρης Αυξεντίου: Ήρωας του ελληνοκυπριακού αγώνα κατά των άγγλων δυναστών στη μεγαλόνησο.
Γεννήθηκε στο χωριό Λύση Αμμοχώστου στις 22 Φεβρουαρίου 1928. Με την αποφοίτησή του από το γυμνάσιο μετέβη στην Ελλάδα για να σπουδάσει στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Μπήκε τελικά στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών και παράλληλα μελετούσε για να εγγραφεί στη Φιλοσοφική. Υπηρέτησε στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα ως Ανθυπολοχαγός πεζικού και μετά επέστρεψε στην Κύπρο, όπου εργάστηκε ως οδηγός ταξί.
Στις 20 Ιανουαρίου 1955 έγινε η πρώτη συνάντηση του Αυξεντίου με τον Γεώργιο Διγενή – Γρίβα, που ήταν αρχηγός της Ε.Ο.Κ.Α. (Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών) και μπήκε στον αγώνα κατά των Άγγλων. Την άνοιξη του ιδίου χρόνου συμμετείχε στις επιθέσεις κατά της Ηλεκτρικής Εταιρείας και του Ραδιοφωνικού Σταθμού της Λευκωσίας.
Πολύ γρήγορα διακρίθηκε για τις Συνέχεια
Νικολάκης Ἐφέντης ἤ Νικόλαος Μπιζαντζιόγλου.
Πάλι σήμερα γιὰ τὸν Νικολάκη Ἐφέντη…
Γιὰ ἐμέναν αὐτὸς ὁ Ἄνθρωπος ἦταν ἀπὸ τοὺς μεγαλυτέρους κι ἀπὸ τοὺς πλέον ἀφανεῖς ἥρωες τῆς ἱστορίας τοῦ τόπου μας.
Προσέφερε ἀκόμη καὶ τὴν ἰδίαν τὴν ζωή του, δίχως νὰ ἀξιώσῃ ὁποιοδήποτε ἀντάλαγμα. Ὅπως δῆλα δὴ ἔχουν πράξει ὅλοι οἱ Ἕλληνες ἀνᾲ τοὺς αἰῶνες.
Ὅμως, ἄν καὶ γνωρίζουμε τὸν Μεταξᾶ, γνωρίζουμε τὸν Κωνσταντῖνο ἀγνοοῦμε συστηματικῶς αὐτὸν τὸν ἡρωϊκὸ ἄνδρα.
Συνέχεια
Ἕνας αἰώνας ἐλευθερίας γιὰ τὴν Ἤπειρο!
Ἐδῶ καὶ μερικὲς ἡμέρες ἀναφέρομαι στὸν Νικολάκη ἐφέντη καὶ στὶς μάχες ποὺ ἐδόθησαν γύρω ἀπὸ τὰ Ἰωάννινα.
Μάχες, ποὺ οὐσιαστικῶς θὰ ἦσαν χαμένες, καθῶς ἐπίσης καὶ ἡ Ἤπειρος, ἐὰν δὲν ὑπῆρχε αὐτὸς ὁ Ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος ὅπως κάθε ἥρως, συνήθως ἀφανής, προσφέρει καὶ μετὰ ἀποσύρεται.
Ὁ Νικολάκης ἐφέντης παρέδωσε τὰ σχέδια τῆς ἀμύνης τῶν τούρκων στὸ ἐπιτελεῖον τοῦ Κωνσταντίνου, τὰ ἐπεξεργάσθη ὁ Μεταξᾶς, κατέστρωσε τὸ ἐπιτελικὸν σχέδιον καὶ τὰ Ἰωάννινα ἔπεσαν.
Συνέχεια
Ἡ Σκύλλα καὶ ὁ Νικολάκης Ἐφέντης.
Τέσσερεις μῆνες πολιορκίας…
Τέσσερεις μῆνες μὲ δεκάδες νεκρούς Ἕλληνες…
Καὶ τότε ἔφθασε ὁ Νικολάκης Ἐφέντης γιὰ νὰ λύσῃ τὸν δεσμό, νὰ σπάσῃ τὸ ἀπόστημα…
Μὲ λίγες λέξεις… Πολλὰ ἔργα καὶ μετά…
Μετὰ ἀπὸ 38 χρόνια.
Ο Ελευθερωτής της Ελλάδας Θόδωρος Κολοκοτρώνης (3 Απριλίου 1770 – 4 Φεβρουαρίου 1843) γνώρισε, όπως όλοι οι ραγιάδες, από μικρό παιδί τη φοβερή βιοτική μέριμνα του σκλάβου.
Δεκατριών ετών γεύτηκε και την αλαζονεία του δυνάστη σε ένα σοκάκι της Τριπολιτσάς. Ένας Τούρκος τον χαστούκισε, επειδή τον λέρωσε το φορτωμένο με ξύλα μουλάρι του Κολοκοτρώνη, καθώς πάτησε σε ένα λάκκο με νερά.Συγκλονισμένος από την προσβολή ο Θόδωρος Κολοκοτρώνης ορκίστηκε να μην ξαναπατήσει ποτέ στην Τριπολιτσά όσο τη βαστούν οι Τούρκοι.
Γύρισε ως ελευθερωτής 38 χρόνια μετά.
Συνέχεια