Δὲν τὸ ἐρωτῶ ἐγώ. Ἐκεῖνοι ἐρωτοῦν…
Ἀλήθεια, τί σχέσι ἔχουν οἱ σλαῦοι μὲ τὸν Ἀλέξανδρο; Νὰ περιμένουμε πάλι τοὺς Βουλγάρους ἢ τοὺς Ἀλβανοὺς γιὰ ἀντιδράσεις ἢ κάπου θὰ συναντήσουμε τὸν «φὸν» Δημητράκη;
Καλημέρα σας. 16 Ἰουνίου σήμερα (τοῦ ἁγίου Μνημονίου, ὅπως ξέρετε, βοήθειά μας) καί ἔχει τά γενέθλιά του ὁ Γιωργάκης. Ἄντε νά τόν χαίρονται αὐτοί πού τόν ἀγαποῦν (ὑπάρχουν;) ! Νά δοῦμε γιά πόσον καιρό θά τόν βλέπουμε νά βγαίνη στήν τηλεόρασι καί νά μιλᾶ. Μήπως ἔχουν αὐξηθεῖ οἱ πωλήσεις τῶν τηλεοράσεων, τελευταίως; Λέω, τώρα ἐγώ. Τελικῶς, δέν παρητήθη. Μέ τίς ὑγιείες μας…. Συνέχεια
Ἀφοῦ θέλει νά φύγη, γιατί δέν τόν ἀφήνουν;
Όταν ένας πρωθυπουργός δηλώνει ξεκάθαρα αλλεπάλληλες φορές ότι η κυβέρνησή του δεν μπορεί να κυβερνήσει μόνη της και ζητάει πότε ξένους κηδεμόνες και πότε συγκυβέρνηση, δεν έχει πολλούς δρόμους: ή το αίτημά του γίνεται δεκτό και περνάμε στην επόμενη φάση ήπαραιτείται και πάει σε εκλογές για να αποφασίσει ο λαός τη νέα του κυβέρνηση.
Όταν ένας πρωθυπουργός μπαίνει σε συζήτηση για κυβέρνηση συνεργασίας, όταν ο βασικός πολιτικός του αντίπαλος του θέτει ως όρους την αλλαγή πολιτικής και την παραίτησή του για να τον διαδεχθεί πρόσωπο κοινής αποδοχής, ή αποδέχεται την πρόταση και πάμε στο παρασύνθημα ή σηκώνει το γάντι της πρόκλησης και πάει σε εκλογές. Συνέχεια
«Ὅπλα» κατὰ κάθε ἐπιδόξου καταπατητοῦ ἢ ἀμφισβητία. Ὅπως γιὰ παράδειγμα οἱ γείτονες ποὺ μέσῳ τῆς δράσεως τοῦ μεγάλου βεζύρου, ἀρχίζουν κι ἀμφισβητοῦν ἀδιαπραγμάτευτες καταστάσεις.
Βέβαια, τὸ μεγάλο πρόβλημα ξεκινᾶ καὶ καταλήγει στὶς δουλικότατές μας κυβερνήσεις. Κυριολεκτικῶς οἱ ἀπόγονοι τῆς Ψωροκώσταινας λύνουν καὶ δένουν σὲ ἕναν χῶρο ποὺ δὲν ἔχουν κανένα δικαίωμα.
Πρὸς ὥρας ὅμως ῥίξτε μίαν ματιὰ στὶς ἰταλικὲς καταγραφές.
Πολύτιμες.
Τα ντοκουμέντα για τις νησίδες και τους κατοίκουςΣύρνα. Στο έγγραφο με ημερομηνία 15/3/1928 των Καραμπινιέρων της Συνέχεια
Εἶναι θαυμάσιο νὰ ἔχῃς μίαν κυβέρνησι ποὺ ἐνδιαφέρεται εἰλικρινῶς γιὰ τὰ ἐθνικὰ θέματα. Εἶναι καὶ τραγικόν νὰ ἔχῃς μίαν κυβέρνησι ποὺ καταστρέφει κάθε σημεῖο στηρίξεως τῶν ἐθνικῶν δεδομένων. Κάτι τέτοιο, πράγματι τραγικό (ὅσο καὶ γελοῖο) ζοῦμε καθημερινῶς ὅλο καὶ πιό ἔντονα. Δεκαετίες καὶ δεκαετίες τώρα. Τὰ παρακάτω εἶναι σημαντικότατα στοιχεῖα ποὺ ὄφειλαν οἱ κρατικοὶ λετουργοὶ νὰ ἔχουν στὶς ἀποσκευές τους, σὲ κάθε συζήτησι-διαπραγμάτευσι μὲ τοὺς ἀχορτάγους γείτονες. Ἔως ὅμως ἐκείνης τῆς στιγμῆς ποὺ θὰ ἔχουμε πράγματι ἱκανοὺς ἡγέτες, καλὸ θὰ ἦταν τὰ ἔγγραφα αὐτὰ νὰ προστατευθοῦν ἀπὸ τοὺς ἡγέτες. Διότι μὲ τὰ μυαλά τους (;;;;;) καὶ τὶς «ἰδέες» τους, μᾶλλον πρὸς ὄφελος τῆς Ἀγκύρας πάλι θὰ χρησιμοποιηθοῦν!