Γιὰ νὰ ἀστειευθοῦμε κάπως (ὅσο μποροῦμε, ὑπὸ τὶς παροῦσες συνθῆκες), διακῳμωδώντας τὶς συνθῆκες ποὺ ἐπικρατοῦν στὴν χώρα μας, ἂς ξεκινήσουμε ἀπὸ τὸ σκίτσο τοῦ Ἀρκᾶ:

Ἐξαφάνισις…
Ἀκούγοντας τὸ διάγγελμα τοῦ ἀλεξέι, γιὰ τὸ πέρας, λέει, τῶν μνημονίων, χαμογέλασα μὲ τὶς τόσες ἱστορικὲς ἀναφορὲς ποὺ ἔκανε, ἐπεὶ δὴ καὶ πάλι τὰ πραιτωριανά του, ποὺ τοῦ ἔγραψαν τὰ παραπάνω, ὑπερέβησαν ἑαυτούς… Συνέχεια
…μᾶς λέν!!!
Δὲν ξέρω πόσο εἶναι τὸ «συντόμως», σὲ ζητήματα γεωπολιτικῆς, ἀλλὰ ναί… Αὐτὰ τὰ γεγονότα, ποὺ ἤδη διαδραματίζονται στὴν περιοχή μας, ἐπιτάσσουν γιὰ ἐμᾶς ἐκλογές…

Εἶναι ἀπορίας ἄξιον τὸ γεγονὸς ποὺ ἔρχομαι σήμερα νὰ σᾶς παρουσιάσω καί, δυστυχῶς μας, εἶναι κι αὐτὸ ἀποσιωποιημένον, ὅπως τόσα καὶ τόσα ἄλλα. Καὶ αὐτὴ ἡ σιωπὴ εἶναι ποὺ μὲ πονηρεύει καὶ μὲ κάνει νὰ ὑποψιάζομαι τὰ χειρότερα… τὰ πολὺ χειρότερα.