Ἕνα πρωϊνὸ στὴν Ἰαπωνία.

Δευτέρα πρωΐ, σὲ μίαν κωμόπολι τῆς Ἰαπωνίας, ξημερώματα, ἕνας φίλος περπατᾶ σὲ ἕναν πολυσύχναστον δρόμο, κατευθυνόμενος γιὰ τὸν σταθμό. Κάποιαν στιγμὴ βλέπει στὴν ἀπέναντι πλευρὰ τοῦ δρόμου ἕνα …κλιμάκιο Ἰαπώνων ὁδοκαθαριστῶν μὲ …κοστούμια, γραβᾶτες καὶ λουστρίνια. Ξαφνιασμένος σταματᾶ καὶ ῥωτᾶ. Ἢταν ἁπλῶς τὰ …ὑψηλόβαθμα στελέχη μίας ἐπιχειρήσεως ποὺ ἐκείνην τὴν ἡμέρα εἶχαν ἀναλάβει νὰ καθαρίσουν 1,5 χιλιόμετρο πεζοδρομίου! Τὴν ἐπομένη ἡμέρα θὰ παρουσιαζόταν νέο κλιμάκιο, μὲ νέα ὑψηλόβαθμα στελέχη, ποὺ θὰ καθάριζαν ἐκ νέου τὸ 1,5 χιλιόμετρο πεζοδρομίου. Τὴν μεθεπομένη ἄλλο κλιμάκιο καὶ οὔτω καθ’ ἐξῇς….

Αὐτοὶ οἰ «περίεργοι» ὁδοκαθαριστές, μόλις θὰ τελείωναν τὴν ἐργασία τους, θὰ πήγαιναν στὴν κανονική τους ἐργασία. Ἔτσι ἁπλᾶ…. Δίχως νὰ ἔχῃ σημασία ἐὰν ἦταν διευθυντές, τραπεζῖτες ἢ ἀπλῶς εἰσοδηματίες. Ἔτσι συμβαίνει τὰ πρωϊνὰ στὴν Ἰαπωνία. 

Τὰ πρωϊνὰ ὅμως στὴν Ἰαπωνία συμβαίνουν κι ἄλλα πράγματα. Τὰ παιδιὰ πηγαίνουν στὰ σχολεῖα τους. Ἐκεῖ λοιπὸν μπαίνουν σὲ πεντακάθαρες αἴθουσες. Ποιός καθαρίζει ὅμως ὅλες αὐτὲς τὶς αἴθουσες; 

Τὰ παιδιά! 

Κατ’ ἀρχᾶς αὐτὰ τὰ παιδιὰ δὲν λερώνουν! Καὶ δὲν λερώνουν διότι γνωρίζουν πὼς αὐτὰ  τὰ ἴδια θὰ καθαρίσουν τὶς βρωμιές τους! 

Μόλις τελειώνουν τὰ μαθήματα τῆς ἡμέρας, μία τάξις ἀναλαμβάνει νὰ καθαρίσῃ ὅλες τὶς αἴθουσες  τοῦ σχολείου. Μία ἄλλη τὰ ἀποχωρητήρια. Μία τρίτη τὶς αὐλές, τοὺς διαδρόμους, τοὺς λοιποὺς κοινοχρήστους χώρους. Μία ὥρα ἐπὶ πλέον ἀπασχόλησις γιὰ νὰ …καθαρίσουν!

Καθαρίστριες στὰ σχολεῖα δὲν ὑπάρχουν; Γιατί νὰ ὑπάρχουν; Δὲν χρειάζονται! Ἔτσι κι ἀλλοιῶς ὁ καθεῖς μαθαίνει ἀπὸ πάρα πολὺ μικρὸς νὰ ἀναλαμβάνῃ τὶς ἀτομικές του εὐθῦνες καθαριότητος καὶ τάξεως. 

Κι ἐδῶ; Τί κάνουμε ἐδῶ;

Ἔχουμε καθαρίστριες φυσικά! Ποιός καταδέχεται νὰ βάλλῃ τὸ παιδί του στὴν διαδικασία νὰ μαζεύῃ τῶν ἄλλων τὰ ἀπορρίμματα; Σοβαρολογοῦμε; Καὶ τὰ σχολεῖα μας, οἰ δρόμοι μας, τὰ χωράφια μας παραμένουν βρωμερὰ καὶ τρισάθλια!!! Ἄλλως τε, ποιός σέβεται ἕναν κόπο ποὺ ὁ ἴδιος δὲν ἀντιλαμβάνεται διότι δὲν ἔχει κοπιάσει ΠΟΤΕ; Πῶς θὰ σεβαστῇ τὸ παιδί τὸ σχολεῖο; Τὸ σπίτι; Τὸν δρόμο; Γίνεται; Δὲν γίνεται! 

Ἀφῆστε δὲ τίς μητέρες! 60 χρονῶν μαντράχαλοι (καὶ μαντράχαλες) καὶ χέρι νὰ καθαρίσουν τὸν νεροχύτη δὲν ἔχουν βάλει! Ἔχουν τὴν μαμά, κι ἄς ἔχῃ ἡ μαμὰ καὶ τὰ δύο πόδια στὸν τᾶφο. 

Ἕνα πρωϊνὸ θὰ ἤθελα νὰ ξυπνήσω στὴν Ἰαπωνία. Νὰ πιάσω σκούπα, φαράσι, κουβὰ καὶ νὰ πάω νὰ συμπράξω μὲ ἐκεῖνα τὰ στελέχη τῶν ἐπιχειρήσεων. Διότι κάποτε, ὅταν ἔπιανα νὰ καθαρίσω τὶς παραλίες μας, διεπίστωνα πὼς τὴν ἴδια στιγμὴ ποὺ μάζευα τὰ βρωμερὰ σκουπίδια τῶν ἄλλων, τὴν ἴδιαν ἀκριβῶς στιγμὴ, οἱ ἴδιοι ἄλλοι ποὺ μὲ ἔβλεπαν, τὰ ἀνανέωναν. 

Ἔτσι, ἕνα πρωϊνὸ στὴν Ἰαπωνία δὲν θὰ εἶμαι μόνη. Θὰ αἰσθάνομαι μέλος κάποιας ὁμάδος ποὺ σέβεται κι ἐκτιμᾶ καὶ τιμᾶ τὸ σπίτι της ποὺ λέγεται πλανήτης Γῆ.

Φιλονόη.

Προτάσεις ἀντὶ  ὑστερογράφου:

Ἐὰν γιὰ μίαν φορὰ τὴν ἑβδομάδα πιάναμε μόνοι μας τὴν σκούπα νὰ μαζέψουμε ἀπὸ τὸν δρόμο ποὺ ἐμεῖς πατᾶμε, τὰ σκουπίδια, ὁ περίπατός μας θὰ ἦταν πιὸ ἀνθρώπινος.

Ἐὰν δὲν μᾶς ἔπιαναν οἱ εὐαισθησίες μας καὶ ἀποφασίζαμε νὰ κάνουμε τὰ παιδιά μας συνεργᾶτες κι ὄχι ἀφεντικὰ μέσα στὸ σπίτι μας, τότε σίγουρα τὰ σπίτια μας θὰ ἦταν καθαρότερα.

Ἐὰν ἀποφασίζαμε νὰ καθαρίζουμε ἐκ περιτροπῆς τὴν σκάλα τῆς πολυκατοικίας μας ἐμεῖς, ὄχι ἡ καθαρίστρια, μαζὺ μὲ τοὺς ὑπολοίπους γείτονες, τότες σίγουρα καὶ ἡ πολυκατοικία θὰ ἦταν καθαρότερη καὶ θὰ ἀποκτούσαμε φιλίες στὴν γειτονιά.

 Τὸ σημαντικότερον στὴν ζωή μας εἶναι νὰ βάλουμε παντοῦ τάξι. ΠΑΝΤΟΥ! Μέσα κι ἔξω ἀπὸ τὸ σπίτι μας, μέσα κι ἔξω ἀπὸ τὸ μυαλό μας, μέσα κι ἔξω ἀπὸ τὴν χώρα μας. Ἡ τάξις, ἡ νοικοκυροσύνη, ἡ καθαριότητα ξεκινᾶ ἀπὸ ἐμᾶς καὶ μόνον! Κι ἐπιστρέφει σὲ ἐμᾶς. Διότι ἀποδεικνύει σεβασμὸ στὸν συνάνθρωπο, στὸν ἑαυτόν μας καὶ σὲ ὅσους ἀκολουθοῦν.

φωτογραφία

(Visited 16 times, 1 visits today)




Leave a Reply