Τὰ κόκκινα αὐγά.

Ὁ θεὸς ΔΙΟΝΥΣΟΣ κρατῶν ΑΛΕΚΤΟΡΑ καὶ ΑΥΓΟ, τὰ σύμβολα τῆς ψυχῆς καὶ τῆς ἀναγεννήσεως.

Τὰ κόκκινα αὐγά.

Καὶ ἐπειδὴ πλησιάζουμε στὶς ἡμέρες τῶν κοκκίνων αὐγῶν….

Ὅταν ἡ εἰσαγωγὴ μιᾶς νέας σκέψης ἢ ἐνὸς νέου καὶ ἀγνώστου ἀντικειμένου γίνεται ἀπότομα, ὁ εἰσηγητὴς ἢ ὁ «εἰσαγωγέας» συνήθως τὴν πατάει (βλέπε Σωκράτης καὶ καινὰ δαιμόνια ἢ Καποδίστριας καὶ γεώμηλα).

Τὴν μεγαλύτερη «μαγκιὰ» τὴν ἔκανε ὁ Χριστιανισμός, ποὺ σταδιακὰ πῆρε θέση στὴν ζωή καὶ στις καρδιὲς τῶν Ἑλλήνων, ἐνσωματώνοντας ἀργὰ καὶ σταθερά, πανάρχαια ἑλληνικὰ ἔθιμα υἱοθετῶντας τὰ καὶ ταξινομῶντας τὰ κατὰ εἶδος καὶ κατὰ ἐποχή.

Δύναμαι να πώ πως αὐτὴ ἡ ἐνσωμάτωση ἔγινε τόσο ἐπιτυχημένα, ποὺ ἀκόμη καὶ σήμερα παρὰ πολλοὶ Ἕλληνες, ἀγνοοῦν τὸ γεγονὸς ὅτι δὲν ὑπάρχει χριστιανικὸ ἔθιμο ποὺ νὰ μὴν ἔχει τὴν βάση του σὲ κάποιο ἀρχαιοελληνικό.

Ἕνα λοιπὸν ἀπὸ τὰ ἔθιμα εἶναι καὶ τὸ ἔθιμο τῶν αὐγῶν.
Τὸ αὐγὸ στὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ θρησκευτική-μυστικιστικὴ ζωὴ καὶ παράδοση εἶχε μία πολὺ σημαίνουσα θέση.
Ὑπῆρξε πάντοτε σύμβολο ζωῆς καὶ ἀναγεννήσεως.
 Βρέθηκαν σὲ πανάρχαιους τάφους αὐγά, ἀκόμη καὶ αὐγὰ στρουθοκαμήλου, τεράστια καὶ σκαλισμένα μὲ τέχνη περισσή. Ἀγγεῖα, νεκρικὲς στῆλες, ὅπου εἰκονίζεται ὁ Ἀλέκτωρ τῆς Περσεφόνης (θεὰ τῆς Κρίσεως) ποὺ θὰ λαλήσει καὶ θὰ ἀναστήσει τὸν «κοιμώμενο».

Ἐπίσης τὸ αὐγὸ ἀναφέρεται στὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ γραμματεῖα ὡς σύμβολον τῆς δημιουργίας καὶ τοῦ σύμπαντος.

Φυλλίτσα Ἀθηναΐς Ἀναπνιώτου
μὲ πληροφορίες ἀπὸ ἐδῶ

(Visited 25 times, 1 visits today)




Leave a Reply