Δὲν συγχωροῦνται τὰ ἐγκλήματα…

 

Μὲ τὰ ἐμφυλιοπολεμικὰ δεν ἔχω κάποιαν σχέση. Στὰ ὀκτὼ χρόνια ποὺ συμμετέχω στὸ FB δὲν θυμᾶμαι νὰ ἔχω κάνη κάποιαν σχετικὴ ἀνάρτηση…
Ἐπίσης, οὐδέποτε ἤμουν φανατικὸς μὲ κάποιαν παράταξη καὶ οὐδέποτε ἔχω ἐγγράφῆ σὲ κάποιο κόμμα.

Μετὰ ἀπ’ αὐτὰ τὰ disclaimers μπαίνω στὸ κυρίως θέμα.
Δίπλα ἀπὸ τὸ σπίτι μας στὴν Γλυφάδα, στὶς ἀρχὲς τοῦ ’70, ἔμενε ἔνας θηριώδης σὲ διαστάσεις τύπος ποὺ ἀσχολεῖτο μὲ διάφορα ἀντικείμενα, ἀπὸ μικρο-μεταφορὲς μέχρι οἰκοδομικὲς ἐργασίες καὶ ἐξυπηρετοῦσε ὅλην τὴν γειτονιά.
Ἦταν λίγο περίεργος στὴν ὄψη καὶ τὴν συμπεριφορὰ καὶ δὲν εἴχαμε πολλὲς σχέσεις μὲ τὸν ἴδιο.
Εἶχε μία μικροσκοπικὴ γυναῖκα, θρησκόληπτη, ἡ ὁποία μιλοῦσε μὲ τὶς γειτόνισσες καὶ συχνὰ παραπονιόταν ὅτι τὴν ἔδερνε· κατὰ τὰ λοιπά, συζοῦσαν «ἁρμονικά».

Κάποιαν φορὰ χρειάσθηκε νὰ κάνουμε μίαν κατασκευὴ (δὲν θυμᾶμαι ἀκριβῶς τί), ποὺ ἀπαιτοῦσε νὰ σπάσουν ἕναν βράχο μέσα στὸ οἰκόπεδο καὶ τὸν φωνάξαμε νὰ ἀναλάβῃ τὴν δουλειά. Ὄντως τὴν ἔκανε· θυμᾶμαι ἀκόμη τὸν ὑπόκωφο ἦχο τῶν φουρνέλων ποὺ ἔσπαζαν τὸν βράχο καὶ μὲ εἶχαν ἐντυπωσιάση σὰν παιδί.
Μετὰ τὸ πέρας τῆς ἐργασίας, τοῦ βγάλαμε κάτι ὰ φάῃ, ὅπως συνηθιζόταν τότε μὲ τοὺς μαστόρους καὶ λίγο κρασί. Προφανῶς τὸ τελευταῖο τὸν ἔφερε σὲ κέφι καὶ ἄρχισε νὰ μᾶς μιλᾷ (γιὰ πρώτη φορά) γιὰ τὸν ἑαυτό του. Ἐκεῖ μᾶς ἀπεκάλυψε ὅτι εἶχε πλούσιο παρελθὸν στὴν «ἀντίσταση», ὅτι ἦταν πολὺ γνωστὸς στὴν περιοχὴ μὲ τὸ παρατσούκλι καπετάν-Παρνασσός· μᾶς εἶπε ἐπίσης μὲ ὑπερηφάνεια ὅτι εἶχε «καθαρίση ἀρκετούς», δὲν θυμᾶμαι ποιοὺς ἐννοοῦσε.
Τὸ συζητούσαμε γιὰ πολὺν καιρὸ στὸ σπίτι καὶ ἀποφασίσαμε νὰ κρατήσουμε πιὸ πολὺ τὶς ἀποστάσεις ποὺ ἤδη εἴχαμε. Ἡ ἰδέα τοῦ νὰ ἔχῃς σχέσεις μὲ κάποιον ποὺ ἔχει «φάη κόσμο» μᾶς φαινόταν ἀποκρουστική.

Τὰ ξανασκέφθηκα ὅλα αὐτὰ σήμερα, λόγῳ τῆς σχετικῆς ἐπικαιρότητος καὶ κατέληξα στὸ ὅτι, παρὰ τὰ χρόνια ποὺ ἔχουν περάση, τὴν λήθη καὶ τὴν συμφιλίωση, δὲν αἰσθάνομαι κάποιαν ἀνάγκη νὰ τὸν δῶ θετικά. Ἂς τὸν συγχωρήσῃ, ἐὰν θέλῃ, ὁ Θεός, ἐγὼ δὲν ἔχω τέτοια ὑποχρέωση.

Μία διευκρίνησις: ἡ ἀνάρτησις δὲν ἔχει ἰδεολογικὸ χαρακτῆρα. Τὴν ἴδια ἀπέχθεια αἰσθάνομαι γιὰ ὁποιονδήποτε ἔχει κάνη ἐγκλήματα, δεξιό, ἀριστερὸ ἢ ὁ,τιδήποτε ἄλλο. Καὶ πιστεύω ὅτι τὰ ἐγκλήματα οὐδέποτε συγχωροῦνται ἀπὸ τὴν μεταγενέστερη πορεία τοῦ δράστου. Ἐλαφρυντικὰ μπορεῖ νὰ τοῦ ἀναγνωρισθοῦ, ἀλλὰ ὄχι συγχώρεσις.

Χρῆστος Κίσσας

ἐπιμέλεια κειμένου Φιλονόη καὶ  Φίλοι

εἰκὼν

(Visited 1,810 times, 3 visits today)




Leave a Reply