Ἀρχεῖα συγγραφέως: Χλόη

Ἡ ὀχύρωσις τῶν Βοῤῥείων Συνόρων 1936-1940…

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Ἑλληνικὰ χέρια, ἑλληνικὰ λεφτὰ κι ἑλληνικὴ τεχνογνωσία
κατασκεύασαν ἕνα μέγιστο τεχνικὸ ἔργο

 

Τοῦ Θ. Π. ΤΑΣΙΟΥ*

    1. Τώρα ποὺ προωθοῦνται (ἢ συνωθοῦνται) τὰ Μεγάλα Τεχνικὰ Ἔργα. Τώρα ποὺ τὰ ἒργα Πολιτικοῦ Μηχανικοῦ (μαζὺ μὲ τὰ οἰκοδομικά) ἀναγνωρίσθηκαν ὡς ἡ μεγαλύτερη Βιομηχανία τῆς Χώρας. Τώρα ποὺ ὁ ἐθνικός κομφουζιονισμός ἀμβλύνεται καὶ ἐπιτρέπει τὴν ὑπέρβαση τῆς φαρισαϊκῆς ἐξίσωσης «ἐργολάβος ἲσον ἀπατεῶν». Τώρα εἶναι (ἐπιτέλους) καιρὸς ν’ ἀναμνησθοῦμε ὅτι ἑλληνικὰ χέρια, ἑλληνικὰ λεφτά, ἑλληνικὴ διευθυντικὴ ὀργάνωση κι ἑλληνικὴ τεχνογνωσία, κατασκεύασαν ἕνα μέγιστο τεχνικὸ ἔργο: Τὴν ὀχύρωση τῶν Βορείων Συνόρων τῆς Χώρας, κατασκευασμένη ἀπ’ τὸν Ἑλληνικό Στρατὸ κι ἀπ’ τοὺς Ἕλληνες Μηχανικούς. Συνέχεια →

Οἱ ξεκάθαρες θέσεις τοῦ Ζαχαριάδη

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Ἀπὸ τὴν ἔκδοση βιβλίου μὲ τὸ σύνολο τῶν δημοσιευμένων κειμένων τοῦ Νίκου Ζαχαριάδη τῆς περιόδου 1940-1945, διαβάζουμε στὴν αὐτοβιογραφία του ποὺ περιέχεται στὸ βιβλίο:

«…Ἀπ’ τὰ Ἄδανα μετατέθηκε στὴν Ἀδριανούπολη, ὅπου τὸ 1903 γεννήθηκα ἐγώ.

Συνέχεια →

Ἡ Καρδία τῆς Θρακικῆς Χερσονήσου!

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

      Ἡ Καρδία ἦταν ἡ μεγαλύτερη πόλη τῆς Θρακικῆς Χερσονήσου (σήμερα χερσόνησος τῆς Καλλιπόλεως), ἀποικία τῶν Μιλησίων καὶ Κλαζομενίων στὸν Μέλανα κόλπο, στὸν σημερινὸ κόλπο τῆς Σάρου. Τὸν 6ον αἰώνα κυριεύτηκε ἀπὸ τὸν Μιλτιάδη καὶ τότε κτίστηκε τὸ ἐγκάρσιο τεῖχος ἀπὸ τὴν Καρδία ἔως τὴν Πακτύη, κατὰ πλάτος τῆς Θρακικής Χερσονήσου. Στὴν Καρδία προσορμίστηκε ὁ στόλος τῶν Ἀθηναίων μετὰ τὴν νίκη του στὴν Ἄβυδο τὸ 411 π.Χ.

     «Καρδία, πόλις μετὰ λιμένος, εἰς τὰ ΒΔ τῆς Θρακικῆς χερσονήσου, ὑπὸ τῶν Μιλησίων συνοικισθεῖσα, εἶτα ὑπὸ τοῦ Μιλτιάδου νέους ἀποίκους λαβοῦσα, καταστραφεῖσα δ’ ὑπὸ Λυσιμάχου, καὶ εἶτα πάλιν ἀνοικοδομηθεῖσα. Πατρὶς τοῦ βασιλέως Εὐμένους καὶ τοῦ ἱστοριογράφου Ἱερωνύμου» (Ἡρδ. Ζ, 68. – Στρβ. Ζ, 331) «Λεξικὸν τῆς Ἑλληνικῆς Ἀρχαιολογίας», Ραγκαβῆ. Συνέχεια →

Οἱ Νίκες τῆς Ὀδησσοῦ – Βόῤῥειος Θράκη

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Χρυσὸ ζεῦγος ἐνωτίων (σκουλαρίκια), τῶν ἑλληνιστικῶν χρόνων (4ος π.Χ. αἰ.), ποὺ ἀναπαριστοῦν τη θεὰ Νίκη. Ἀπὸ τὴν Ὀδησσὸ τῆς Βορείου Θράκης.

     Προσέξτε τὴν περίτεχνη  ἐργασία τοῦ κοσμήματος, ποὺ φανερώνει τὸ ὑψηλὸ ἐπίπεδο τῆς μικροτεχνίας καὶ τῆς χρυσοχοΐας!

     Οἱ Νίκες φοροῦν μανδύα, ποὺ ἀφήνει ἀκάλυπτο τὸ σῶμα τους, σανδάλια καὶ ἐνώτια. Κρατοῦν ψηλὰ, μὲ τὸ ἕνα χέρι, ζωόμορφο θρακικὸ ρυτό, ποὺ στὸ κάτω μέρος του, ἀπεικονίζει κεφάλι ἐλαφιοῦ. Μὲ τὸ ἄλλο χέρι, ἀποδίδουν σπονδή. Συνέχεια →

Τὰ δεινὰ τῆς Βοῤῥείου Θράκης

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

   Τό 1878, ὁ ρωσσικὸς στρατὸς νικῶντας τοὺς Τούρκους, δίνει στὴν Ρωσσία τὸ δικαίωμα νὰ θέσῃ τοὺς ὄρους της στὴν ἡττημένη ὀθωμανικὴ αὐτοκρατορία. Τότε, μὲ τὴν ἔπαρση τοῦ νικητοῦ, στὸν Ἅγιον Στέφανον -προάστιο τῆς Κωνσταντινουπόλεως- ἡ Ρωσσία ἐπιβάλλει τὴν δημιουργία τῆς μεγάλης Βουλγαρίας. Ἡ συνθήκη τοῦ Βερολίνου ὅμως ποὺ ἀκολούθησε στὴν συνέχεια καὶ ἀντικατόπτριζε τὴν διαφωνία τῶν εὐρωπαϊκῶν δυνάμεων στοὺς ὄρους τῆς Συνθήκης τοῦ Ἁγίου Στεφάνου, ἀκυρώνει τὴν προϋπάρχουσα συνθήκη, ἐπιβάλλει τὴν δημιουργία ἑνὸς μικρότερου, πριγκιπάτου τῆς Βουλγαρίας, ἐνῷ ἡ Ἀνατολικὴ Ρωμυλία ἐπιστρέφει στὴν ὀθωμανικὴ «ἀγκαλιὰ», ἔχοντας ὡς πρωτεύουσα τὴν Φιλιππούπολη. Συνέχεια →

Στὸ Σούνιο

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ἡ φύση μάχεται στὸ Ἀκρωτήριο τοῦ Σουνίου.
Δέος γιὰ τὸν ναυτικὸ αὐτὴ ἡ ἀκατανίκητη δύναμη τοῦ Ποσειδῶνος. Συνέχεια →