Ἀρχεῖα συγγραφέως: Χλόη

Ὁ Κίων τοῦ Θησαυροῦ τοῦ Ἀτρέως

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Πόσο λυπηρὸ εἶναι, οἱ ἄρπαγες, νὰ ἐκμεταλλεύονται τὴν κληρονομιάν σου, νὰ θησαυρίζουν εἰς βάρος σου καὶ ταυτόχρονα νὰ σοῦ ἀπαγορεύουν τὴν χρήσιν τῶν φωτογραφιῶν τῆς κληρονομιᾶς σου, ποὺ ὑπάρχουν στὴν ἱστοσελίδαν τους, τοῦ Βρεττανικοῦ Μουσείου…

Βλέπετε, ἡ παροχὴ ἀδείας γιὰ ἀναδημοσίευση τῶν εἰκόνων γίνεται μόνο γιὰ ἐκπαιδευτικοὺς – ἀκαδημαϊκοὺς σκοπούς, ὅπως ἀναφέρουν στοὺς  ὅρους χρήσης… Δὲν ἔκανα κὰν τὸν κόπο νὰ ἐπικοινωνήσω μαζί τους. Νευρίασα καὶ τοὺς στόλισα νοερῶς, μὲ ὡραιότατες καὶ ἑλληνικότατες (ὅπως τὰ κλοπιμαῖα τους) ἐκφράσεις!

Ἂς πάρουμε ὅμως τὴν ἱστορίαν ἀπὸ τὴν ἀρχήν…

Συνέχεια →

Πρωτοχρονιά. Θύμησες Ἀθανασίου Τόλιου, γεννηθεῖς τὸ ἒτος 1904.

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Εἶναι ἡ Ἀγάπη αὐτὴ ποὺ μᾶς ὁρίζει, ἡ ἀγάπη γιὰ τὸν τόπο μας, γιὰ τὴν Ἑλλάδα μας… Αὐτὴ ἡ ἀγάπη μᾶς κάνει δυνατούς, ἒτοιμους νὰ προσφέρουμε ἀπὸ τὸν ἑαυτό μας, ἀπὸ τὴ σκέψη μας, ἀπὸ τὴ ζωὴ μας. Ἀγάπη ἀγνή, πολύτιμη…

«‘Απὸ μικρὸς μόλις 6 ἐτῶν ἦμουν πολὺ περίεργος νὰ παρακολουθῶ καὶ νὰ ἀφουγκράζομαι τοὺς ἡλικιωμένους καὶ νὰ μαθαίνω ἱστορίες ποὺ συζητοῦν καὶ στοίβαζα στὸ μυαλό μου ὃλα ὃσα ἂκουγα, μὰ σὰν ἀγράμματος, Δ΄ Δημοτικοῦ, δὲν μποροῦσα νὰ ἀξιοποιήσω καὶ μὲ κατεῖχε μεγάλη πικρία ἒως ὃταν διορίστηκε δάσκαλος στὸ χωριό μου ὁ Τσάμης Κωνσταντῖνος ἀπὸ τὰ Ρονσαίϊκα Ἀγρινίου, ποὺ διψοῦσε γιὰ ἱστορίες.
Συνέχεια →

Πίστη κι ἐλπίδα.

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Αποφάσισα να γράψω για ένα θέμα που ίσως είναι λίγο προσωπικό και εν τελώς υποκειμενικό, συνεπώς θα καταθέσω τις προσωπικές μου διαπιστώσεις επί του θέματος, το οποίο σήμερα είναι ”πίστη και ελπίδα”. Σίγουρα οι περισσότεροι θα έχουν χρησιμοποιήσει τις δύο αυτές έννοιες πολλές φορές, πόσοι όμως αναρωτήθηκαν τι καταστάσεις δηλώνουν;  Για να κάνουμε μια ανάλυση.

Συνέχεια →

Οἱ Παράσιτοι καὶ ἡ MEGA ἀνακάλυψις…

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ἡ λέξις «παράσιτος» δὲν ἦταν λέξις ἀτιμωτική. Ἀρχικὰ δήλωνε τοὺς βοηθοὺς ἢ τοὺς κατώτερους ὑπαλλήλους τῶν ἱερέων. Τὸ ἔργο τους ἦταν νὰ συλλέγουν τὸν σῖτον ἀπὸ τοὺς μισθωτὲς τῶν κτημάτων τοῦ ναοῦ, νὰ βοηθοῦν στὶς θυσίες καὶ νὰ μεριμνοῦν γιὰ τὶς προετοιμασίες τῶν ἐορτῶν. Ἡ ἐργασία τους ἦταν ὀχληρὴ καὶ ὅλοι οἱ πολῖτες προσπαθοῦσαν νὰ τὴν ἀποφύγουν.
Γιὰ τὸν λόγον αὐτόν ἔγινε νόμος ποὺ ὑποχρέωνε τὸν πολίτην νὰ ἐκλέγεται καὶ νὰ δέχεται τὴν συγκεκριμένην ὑπηρεσίαν. Μετὰ τὸ πέρας ὅμως τῆς θητείας του ὡς παράσιτος, ἀπαλλασσόταν στὸ μέλλον ἀπὸ μία δεύτερη τέτοια ὑπηρεσία.

Οἱ παράσιτοι σιτίζονταν ἀπὸ τὸν ναόν, ὅπως καὶ οἱ ἱερεῖς: «ὁ δουλεύων ἐν τῷ ναῷ καὶ ἐκ τοῦ ναοῦ τραφήσεται». 
Συνέχεια →

Ἓνας ἀνεκπλήρωτος ἒρωτας καὶ μία ἐκδικητικὴ γυναίκα στὴν Πέλλα τοῦ 4ου αἰ. π.Χ.

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ἀγάπη… Ἒρωτας… Μίσος… Ζήλεια… Τὰ μόνα ποὺ δὲν ἀλλάζουν στὸ πέρασμα τοῦ Χρόνου. Τὰ συναισθήματα· οὐράνια καὶ βασανιστικὰ..

Όταν πέθανε ο Μάκρονας, η Φίλα βρήκε την ευκαιρία που ζητούσε. Είχε ήδη έτοιμο τον μολύβδινο κατάδεσμο, είχε γράψει εκεί αυτό που ειλικρινά επιθυμούσε, τον είχε τυλίξει προσεκτικά και σφικτά σε ρολό.
Ο Μάκρων που έφευγε πιά για τον Κάτω Κόσμο θα μετέφερε στους δαίμονες το μήνυμά της, την ικεσία της. Μόνον εκείνοι μπορούσαν πιά να την βοηθήσουν. Στην Πέλλα ήταν ήδη απομονωμένη, εγκαταλειμμένη από φίλους και γνωστούς. Περιφρονημένη από όλους και κυρίως από τον Διονυσοφώντα που ετοιμαζόταν να παντρευτεί την Θετίμα και σχεδίαζαν ήδη την τελετή του γάμου τους. Θυμήθηκε την τελευταία της συνάντηση μαζί του, μπροστά στη Θετίμα που της φάνηκε ότι χαμογελούσε ειρωνικά. Της είχε πει “ακόμη κι αν δεν υπήρχε η Θετίμα, θα προτιμούσα να παντρευτώ οποιαδήποτε άλλη γυναίκα, μα εσένα ποτέ”.

Η Φίλα ακούμπησε προσεκτικά το ρολό δίπλα στο δεξί χέρι του Μάκρονα, να είναι το πρώτο πράγμα που θα δώσει μόλις φτάσει εκεί κάτω, και τον κατευόδωσε.

Συνέχεια →

Μακεδονικὸν Ζήτημα, Σύντομος Ἱστορία…

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Μακεδονία 1849
Ἡ Mακεδονία μὲ τὴν τόσο σημαντικὴ γεωγραφικὴ θέση ἦταν πάντα σὲ ὅλους τοὺς αἰῶνες ἓνα ἐπίμαχο θέμα· καὶ γι’ αὐτὸ χρειάστηκαν σκληροὶ καὶ αἱματηροὶ ἀγῶνες γιὰ τὴν διατήρηση τῆς ἑλληνικότητάς της. Tελευταῖος σκληρὸς ἀγώνας διεξήχθη στὶς ἀρχὲς τοῦ προηγούμενου αἰῶνα καὶ ἦταν ἕνας διμέτωπος ἀγώνας τόσο ἐναντίον τῆς τουρκικῆς κυριαρχίας ὅσο καί ἐναντίον τοῦ Βούλγαρου διεκδικητῆ.
Ἦταν τότε ποὺ ὁ ἑλληνισμὸς τῆς Mακεδονίας μὲ ἐπὶ κεφαλῆς τὰ πιὸ διορατικὰ παιδιά του, ἔγραψε χρυσὲς σελίδες δόξας καὶ μεγαλείου, ἦταν τὸ ἔπος τοῦ Mακεδονικοῦ Ἀγώνα. Oἱ Mακεδονομάχοι μὲ τὴν εἰλικρινή τους πίστη στὰ μεγάλα ἰδανικὰ ἀξιώθηκαν νὰ ὑψωθοῦν ὡς τὴ σφαῖρα τοῦ μύθου καὶ τὴν πίστη τους αὐτὴ τὴ σφράγισαν, μὲ τὸν θάνατό τους· εἶχαν ἢδη ἀντικρύσει κατάματα τὸν θάνατο καὶ δὲν λογάριαζαν τὴ ζωή. Στὰ ἀπομνημονεύματα καὶ τὰ ἡμερολόγιά τους, ὁ θάνατος δὲν φαντάζει ἐπισκέπτης, ἀλλὰ σύντροφος καθημερινός…

Συνέχεια →