Ὅταν κάτι πεθαίνῃ τότε σπεύδουν ὅλα τὰ ἀναγκαία μικρόβια, οἱ μύκητες, οἱ ἰοὶ μὰ γενικότερα κάθε λογῆς ἀποδομητικὸς παράγων, γιὰ νὰ ἐπιταχυνθῇ ἡ διαδικασία τῆς ἀποσυνθέσεως. Αὐτὸ εἶναι κατανοητό, λίγο ἔως πολύ, ἀπὸ ὅλους μας.
Τὸ σημεῖον ὅμως ἐκεῖνο ποὺ ἀκόμη δὲν ἔχουμε κατανοήση εἶναι πὼς αὐτὸ ποὺ σήμερα ἀντιμετωπίζουμε, ὡς κοινωνία, ὡς χώρα καὶ ὠς Ἕλληνες, εἶναι τὸ γεγονὸς τῆς μὴ ἀποδοχῆς μας γιὰ τὰ ὀφθαλμοφανῆ. Καί, τὰ ὀφθαλμοφανῆ, εἶναι αὐτὰ ποὺ μᾶς καταδεικνύουν πὼς πάει, τελείωσε αὐτὸ ποὺ γνωρίζαμε ἐσφαλμένως ὡς «Ἑλλάς».
Τὸ πλαστογραφηθὲν κρατίδιον (ποὺ καταχρηστικῶς ἀπεκλήθη) «Ἑλλὰς πεθαίνει καὶ εἶναι καιρός μας πιὰ νὰ τὸ συνειδητοποιήσουμε γιὰ νὰ τὸ ἀντιμετωπίσουμε. Συνέχεια →