Θυμάσαι; Έλεγες ότι θα στεριώσεις σ’ αυτή την χώρα. Έκανες τα πάντα για να στεριώσεις. Μέχρι και το πατρικό του παππού σου στήριξες για να έχουν μεγαλύτερο βάθος οι ρίζες σου. Θυμάσαι; Ξεκίνησες την δουλειά σου και έλεγες θα την κάνεις μεγαλύτερη, θα μεγαλουργήσεις στον χώρο σου. Έβλεπες τα χωράφια που έσφυζαν από εργάτες, αγρότες και έλεγες έχει μέλλον αυτή η χώρα. Οι βιοτεχνίες έπαιρναν νέο προσωπικό και από αυτό έβγαιναν καινούργιοι βιοτέχνες με δικές τους δουλειές. Φεύγοντας για σπουδές ήξερες ότι θα γυρίσεις πίσω για να δημιουργήσεις. Ξεκίνησες κι εκεί κάπου στα μισά άρχισες να βλέπεις παραταγμένες κλούβες με πορτοκάλια να οδηγούνται στην χωματερή. Στοιβαγμένους τόνους βαμβάκι να σαπίζουν μέσα στην βροχή. Συνέχεια
Ἀρχεῖα κατηγορίας: ἀφιερώματα
Μνήσομαι οὐδὲ λάθωμαι Ἀπόλλωνος ἑκάτοιο…
Μνήσομαι οὐδὲ λάθωμαι Ἀπόλλωνος ἑκάτοιο,
ὅντε θεοὶ κατὰ δῶμα Διὸς τρομέουσιν ἰόντα:
καί ῥά τ’ ἀναί̈σσουσιν ἐπὶ σχεδὸν ἐρχομένοιο
πάντες ἀφ’ ἑδράων, ὅτε φαίδιμα τόξα τιταίνει…
Συνέχεια
Μετανάστες καὶ Πρόσφυγες…
Δύο λέξεις γνωστὲς σὲ ἐμᾶς τοὺς Ἕλληνες. Δύο λέξεις ἴδιες ἀλλὰ καὶ τοσο διαφορετικές. Δύο λέξεις γεμάτες δάκρυα, πόνο κι αἷμα.
Σήμερα ἦλθα πιὸ κοντὰ σὲ ἐκείνα ποὺ μολογούσαν οἱ παλαιοὶ καὶ διαβάζαμε στὰ βιβλία. Πέρασα μίαν ἡμέρα μὲ τὸν γηραιότερα καὶ μὲ τὸν νεώτερο πρόσφυγα ἀπὸ τὸ Κομπάνι τῆς Συρίας.
Δύο διαφορετικὲς ἱστορίες μὲ τὴν ἰδίαν ἀφετηρία.
Ὁ μικρὸς γεννήθηκε στὶς 5 Αὐγούστου στὸν ἀφρὸ τοῦ κύματος, στὴν Κάλυμνο. Τυχερὸς μέσα στὴν ἀτυχία του καὶ φασκιωμένος τὴν Μοίρα του τραβᾶ γιὰ τὴν ζωὴ ποὺ ξημερώνει, ἔστῶ καὶ μὲ κακοκαιρία…
Μουχαμᾶτ 75 ἐτῶν
Σκοτώθηκε ἡ γυναῖκα του ἀπὸ τὴν τουρκικὴ ἀεροπορία κι ἔφυγε πρόσφυγας στὸ ἄγνωστο, ψάχνοντας γιὰ τὰ παιδιά του κάπου στὴν Εὐρώπη…
Στὸ καράβι ἀπὸ τὴν Κῶ γιὰ τὸν Πειραιᾶ τοῦ ἔκλεψαν τὶς οἰκονομίες ! Συνέχεια ἐρωτᾶ τὸν θεό του, κλαίγοντας, τί ἔφταιξε καὶ τὸν κυνηγᾶ ἔτσι…
Δὲν εἴμαστε λαθρομετανάστες, μοῦ λέει ὁ μεταφραστής, πρόσφυγες εἴμαστε κυνηγημένοι ἀπὸ τοὺς τζιχαντιστὲς καὶ τοὺς Τούρκους.
Στὸν τόπο μας ἤμασταν νοικοκυραῖοι, συμπληρώνει μὲ ἔμφαση…..
Κάτι μοῦ θυμίζει αὐτό… Κι ἐπειδὴ ὁ ἄνθρωπος οὐδέποτε εἶναι λαθραῖος, ἂς δείξουμε ὅτι θυμούμεθα τὴν ἱστορία μας. Μὴ τὰ βάζουμε ὅλα σὲ ἕνα τσουβάλι, γιατί, ἐπάνω ἀπὸ ὅλα, εἴμαστε ἄνθρωποι.
Καληνύκτα.
Ἀγγελόπουλος Περικλῆς
Λέγει τὸ Δράμα…
Λέγει τὸ Δράμα:
Καὶ ὅμως ἑὰν ἠκολούθῃς κατὰ πόδα τὸν ἄνθρωπον ἐκεῖνον, θὰ τὸν ἤκουες κοπτόμενον εἰς θεωρίας ὑπὲρ τῆς Μεγάλῃς Δημοκρατίας, δι’ ἥς ἕκαστον ὄν ἔχει ἕν σημεῖον ἐπὶ τῆς γῆς, διὰ νὰ ἴσταται, καὶ ἕν Ζενὶθ εἰς τὸν οὐρανόν, διὰ ν’ ἀτενίζῃ. Ἐρωτῶ: Καὶ δὲν ὑπάρχει Δημοκρατία ἐπὶ τῆς γῆς; Ναί, ὑπάρχει μία, ἀλλὰ καὶ ἐκείνη εἰς μίαν εἰκόνα. Αἱ λοιπαὶ εἶναι τερατώδεις τῆς ἐλευθερίας εἰρωνίαι, ὑπὸ τὸ προσωπεῖον τῶν ὁποίων ὀργιάζουσι Μοναρχικοὶ ὀδόντες, καὶ Συμμορῖες καταξεσχίζοντες πᾶσαν ἐλευθερίαν.
Καὶ εὑρίσκομαι ἀκαριαῖως εἰς μεγάλην Πινακοθήκην, ἔνθα βλέπω κόσμον πολὺν θεωροῦντα εἰκόνα.
Ἄλλοι ἔλεγον:…Τὶ ὡραῖα χρώματα! Τὶ ὡραῖον πλαίσιον! Καὶ ἄλλοι: Τὶί φυσικὸν ἐκεῖνο τὸ βόδιον!
Τὶ ζωηρός ἐκεῖνος ὁ ἀστήρ!
Τὶ φυσικὰ ἐκείνα τὰ ἄχυρα!
Σειρήν.
Σειρήν.
Βοιωτικὸ μελανόμορφο πιάτο ἀπὸ τὴν Τανάγρα, περ. 570-560 π.Χ.
Μουσεῖο Λούβρου
Συνέχεια
Καλλιόπη Ἀβραάμ, ἡ γιαγιὰ τῆς ΕΛΔΥΚ.
Ἡ Καλλιόπη Ἀβραάμ, 78 ἐτῶν τὸ φοβερὸ καλοκαίρι τῆς εἰσβολῆς, ἀπὸ τὸ κατεχόμενο σήμερα χωριὸ Λάρνακα τῆς Λαπήθου (στὴν ἐπαρχία Κερύνειας), παρέμεινε μέσα στὴν φωτιὰ τοῦ πολέμου καὶ βοηθοῦσε ποικιλοτρόπως τοὺς ἄνδρες τῆς ΕΛ.ΔΥ.Κ, ποὺ μάχονταν ἐναντίον τοῦ «Ἀττίλα».
Ἀρνήθηκε ἐπανειλημμένα ὅταν τῆς ὑπεδείχτη νὰ ἐγκαταλείψῃ τὴν περιοχὴ λέγοντας: Συνέχεια